Mamonaŭ: «U mianie try «Miersiedesy» — jaki ja pustelnik?»

Jak tolki Piatro Mikałajevič pačaŭ adkazvać na pieršaje pytańnie, stała zrazumieła: možna rassłabicca. Što b my ni pytalisia, usio adno Mamonaŭ budzie havaryć pra svajo.

18 červienia, pierad kancertam u Minsku, patryjarch rasijskaha psichadeličnaha roka Piatro Mamonaŭ daŭ pres-kanfierencyju. Časy źmianilisia.

Zamiest psichadeličnaha śpievaka, jaki skakaŭ pa scenie z hitaraj i śpiavaŭ pra toje, jak zvolniŭsia z pracy, bo stamiŭsia, i škada, što jaho nie puskajuć žyć u muziej, my majem inšy typ Mamonava: pravasłaŭna praśvietlenaha.

Na pytańnie, ci jość u jaho siabry ŭ Minsku, Piatro Mikałajevič staŭ razvažać nakont katehoryj siabroŭstva, pra Boha, narkotyki i ałkahol, raskazaŭ, što kožny viečar molicca za Ełvisa Preśli, Reja Čarłza, Džejmsa Braŭna i hetak dalej, bo śviet ich rastaptaŭ,

paskardziŭsia, što ludzi chodziać utknuŭšysia u mabilnyja telefony, a «sumleńnie pakidajuć u ladoŭni, kali iduć na pracu»,

Na kancercie ŭ Maskvie, dzie Mamonaŭ pakazaŭ svoj novy film «Mamon-Łoban», druhaja častka i składałasia z takoha kštałtu kazani.

«Ja nie budu vam tak padrabiazna adkazvać, ja lepiej raskažu ŭ styli «jak spravy». Pytańnie pra minskich znajomych tak ciaham dvaccacichvilinnaj pramovy i nie ŭspłyło. Adzinaje, što Mamonaŭ raskazaŭ pra svaje pohlady na siabroŭstva:

«Voś my jechali adnojčy na mašynie, ja tam vaźnikać pačaŭ, i tady moj siabar mianie pjanaha pasiarod pola z mašyny i vykinuŭ. Voś heta — siabar,

Vyhladaje mamonaŭskaja kazań jak niešta siaredniaje pamiž vystupam baptysckaha prapaviednika («treba kajfy niabiesnyja łavić», «chočaš być krutym — pryjdzi da Boha», «Śviaty Pilip chadziŭ z chutkaściu 1000 viorst u chvilinu — voś heta prykoł»), i pravasłaŭnaha baciuški.

Mamonava ličać pustelnikam — jon žyvie ŭ vioscy pad Maskvoj, biez asablivych kamunikacyj z vonkavym śvietam. «Ale

ŭ mianie jość 3 miersiedesy, 4 hitary, hiektar ziamli i dom na 800 kvadrataŭ — jaki ja pustelnik?»

Ale hrošaj u Mamonava nie chapaje («jak va ŭsich prystojnych ludziej»).

Kožnaje pytańnie, jakoje zadali Piatru Mikałajeviču, zhortvałasia z farmuloŭkaj «ja ž vam pra toje i raskazvaju». Heta nabyło atmaśfieru niejkaj chryścijanskaj psichadelii — absalutna zrazumieła, čamu na takoha kštałtu «sustrečy z Mamonavym» ludzi chodziać. Nahoda vidavočnaja — trapiŭšy ŭ jahonuju chvalu, pačuvaješsia kamfortna, adnak trapić tudy — vielmi ciažka.

Adzin raz Mamonaŭ uzhadaŭ pra Pucina, ale ŭ jakim kantekście — tak da kanca i nie jasna. Dumki ŭ Piatra Mikałajeviča trochi błytajucca, jon raptoŭna pačynaje raskazvać pra niešta, spyniajecca, pierachodzić na inšuju temu, i zbočvaje na chryścijanskuju rytoryku.

«Voś tak — piać hadoŭ nie razmaŭlali, i ja kažu sabie, vaźmi słuchaŭku, nabiary numar, a voś niačysty nie daje, ale ja nie mahu, a pry hetym rablu. Voś jak!»

Demakratyju i pravavyja dziaržavy Piatro Mikałajevič nie lubić, bo

«staiš u čarzie ŭ Amierycy, padyšoŭ da susieda mieniej, čym na 20 santymietraŭ, tabie štraf — 5000 baksaŭ. A vy kažacie, demakratyja!

Pry hetym muzykam z čornych śpisaŭ «treba zmahacca, ale nie adbirać, nie łajać, a naadvarot stvarać», a «miersiedes — płod chryścijanskaj cyvilizacyi», «Śmierci niama ŭvohule», i ničoha tut nie źmieniš, «Budź ty choć trojčy Piatro Mikałajevič».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0