Baćka Pačobuta: Što b Andžej ni vyrašyŭ, my heta prymiem i budziem jaho padtrymlivać

U intervju Stanisłaŭ Pačobut kaža, što siamja mieła vialiki spadzieŭ na toje, što ŭ śniežańskaj hrupie vyzvalenych akažacca i Andžej Pačobut:

«My chutka pračytali ŭ internecie, što jaho tam niama. I na dušy stała vielmi horka. U listapadzie 2025 hoda Polšča ž adkryła pamiežny pierachod u Babroŭnikach, jaki byŭ zakryty paśla prysudu našamu synu. My dumali, što heta stanoŭča paŭpłyvaje na los Andžeja. Ale znoŭ nie atrymałasia.

My z žonkaj zastalisia ŭdvaich, nam užo niamała hadoŭ. My amal nikudy nie vychodzim. Chiba što na špacyr vakoł doma, ale ciapier mocna zasypała śnieham. I što rabić? My litaralna siadzim i hladzim u akno. Kožny dzień — tryvoha. Nam ciažka źmirycca z dumkaj, što my nie možam dapamahčy synu. My biezdapamožnyja. Časam dumaju, što kali Andžej byŭ maleńkim chłopčykam, my jak baćki mahli pra jaho pakłapacicca. A što my možam zrabić dla jaho ciapier? Ničoha».

Baćka žurnalista skieptyčna stavicca da ŭdziełu ZŠA ŭ pieramovach nakont vyzvaleńnia Andžeja: «Šmat šumu, ale ŭ asnoŭnym dla haziet i telebačańnia. Hety šum nie prynosić anijakich vynikaŭ. Uvieś kłopat pieradali panu z‑za akijana (…).

Z boku ZŠA niama vialikich namahańniaŭ dziela vyzvaleńnia Andžeja. Jon dla ich nie maje značeńnia. Jość vialikaja palityka i «maleńki» čałaviek. (…) Ministr zamiežnych spraŭ (Polščy) Radasłaŭ Sikorski — viadomy palityk, jeździć pa śviecie, starajecca vyzvalić Andžeja. I što? Ničoha z hetaha nie atrymlivajecca.

Jak ja kazaŭ, heta vialikaja palityka. Andžej tut — maleńkaje harošyna. Drobnaja manieta, jakoj raźličvajucca ŭ kramie. Vincik u vielizarnaj mašynie. Łukašenka kiruje ŭ svajoj krainie, i mała chto možna z hetym štości zrabić».

Stanisłaŭ Pačobut nie viedaje, ci nasamreč Andžej admoviŭsia pisać prašeńnie ab pamiłavańni na imia Łukašenki, jak paviedamlaŭ šerah resursaŭ, ale «my nie vierym, što Łukašenka ciapier niešta prapanoŭvaŭ Andžeju»: «A kali b navat prapanova źjaviłasia, syn usio adno nie pryniaŭ by jaje. Jon nie zdradziŭ by svaim ideałam».

«My viedajem, jakaja pazicyja Andžeja. Što b jon ni vyrašyŭ, my heta prymiem i budziem jaho padtrymlivać. Jak ja ŭžo šmat razoŭ kazaŭ, ja vielmi hanarusia svaim synam. Kali b ja jaho ŭbačyŭ, ja staŭ by pierad im na kaleni z zachapleńniem ad taho, jakuju pazicyju jon zaniaŭ. Ad jaho ŭpartaści. Chacia nie raz u mianie źjaŭlałasia dumka, što cana, jakuju jon płacić za svaje ideały, zanadta vysokaja. Heta ž usio jaho žyćcio. Kali Andžeja aryštavali, jaho syn mieŭ rost 120 santymietraŭ. Siońnia — 190», — skazaŭ Stanisłaŭ Pačobut.

Stanisłavu — 83 hady, Vanda na hod maładziejšaja.

«Naša nadzieja — jak marskija chvali. Čas ad času byvajuć prylivy i adlivy. Časam zdajecca, što Andžej voś-voś vyjdzie z turmy. A potym znoŭ nadychodzić adliŭ i nastaje cišynia. Usio heta vielmi niaŭstojliva. Nam vielmi ciažka. Usie našy dumki kruciacca vakoł Andžeja. My z žonkaj prymajem zaspakajalnyja srodki. Ja starajusia «vychodžvać» strach za syna. Štodnia rablu 10 tysiač krokaŭ u maleńkaj kvatery i adčuvaju siabie jak źvier u kletcy. Žonka štodnia zaziraje ŭ paštovuju skryniu — ci nie pryjšło niešta ad Andžeja».

• 0
• 0
• 0
• 1
• 0
• 7
• 0
• 2