Jon sydzie apošnim
Z serca tvajho,
Jakoje pieratvaryłasia ŭ śviny farš,
Jakoje tak doŭha nie adpačyvała,
Što ruki serca tvajho
Stali rukami čałavieka,
Chvoraha na Parkinsana,
A vusny serca tvajho
Stali vusnami iržavaj kalitki,
Što abaraniaje zakinutuju chatu
Na rahu vioski Nieharełaje.
Jon sydzie apošnim z serca tvajho,
Jakoje nie hulajecca, nie śmiajecca.
Unutry žyvata serca tvajho
Vialikaja čornaja jazva,
Unutry błakitnych vačej jaho
Ni akijana, ni pulsu, ni kavy,
Ni kachańnia, ni haračaj vady,
Ni ranicy, ni mocy, ni čystaj bializny,
Ni Vierački, ni Nadziei,
Ni Andreja, ni kostki, ni myšcaŭ,
Ni mačy,
Ni tut, ni tam.
Jon sydzie apošnim
Z serca tvajho,
Ty chutka pabačyš,
Što ŭnutry hrudziej jaho
Raskvitnieje biełaja lileja.
Jana sažre ŭsie suchažylli
Serca tvajho
I vypje niaśpiešna i vytančana
Praz sałominku kłapanaŭ
Usiu jaho kroŭ,
I serca tvajo staniecca
Najpryhažejšaj drapiežnaj kvietkaj
Na ciele Ziamli.
Kamientary