З Сеула — у Мінск. Карэйскі футбольны легіянер расказаў пра жыццё ў Беларусі, ежу і службу ў арміі

«Называйце мяне Артур»

З высокім брунетам, больш падобным да ўдзельніка карэйскага бойз-бэнда, журналісты сустрэліся ў ГЦ Galleria — і адразу здзівіліся яго вітанню. «Артур», — працягваючы руку, кажа на ламанай рускай мове футбаліст. Суразмоўцы, вядома, былі ашаломленыя: які Артур, калі ва ўсіх футбольных пратаколах ён значыцца як Парк Джыхун. Але хлопец спакойна прысаджваецца за стол і, часам спатыкаючыся на складаных словах, пачынае ўсё тлумачыць.

У пачатку нулявых ягоны бацька вырашыў вывучыцца на кухара і адправіўся атрымліваць адукацыю ў Маскву, дзе пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай. Праз некаторы час пара пераехала на радзіму жонкі — у Новасібірск, дзе і нарадзіўся будучы футбаліст.

— Так што Артур — гэта маё імя на рускай мове. Маё карэйскае імя многім складана вымавіць, таму і называюць менавіта так, — усміхаецца хлопец.

Павялічыць

На жаль, мама Артура неўзабаве памерла, і разам з бацькам ён пераехаў на яго радзіму — у Сеул. З ранняга дзяцінства хлопчык палюбіў футбол і ўвесь вольны час прысвячаў спорту ці праводзіў яго разам з татам.

— Чаму я так зацікавіўся футболам? Ды не ведаю. Проста з дзяцінства пастаянна ў яго гуляў. А, напэўна, у 15 гадоў зразумеў, што хачу стаць прафесійным футбалістам. Хаця нейкі час думаў пра працу ў кавярні, але гэта было яшчэ ў дзяцінстве. У выніку я ўсё адно выбраў футбол. Як адрэагаваў тата? Спачатку не вельмі: казаў, што будзе цяжка, прыйдзецца кожны дзень трэніравацца і быць у добрай форме. Аднак з часам ён мяне падтрымаў.

Прафесійную кар’еру Артур пачаў у Паўднёвай Карэі. Аднак сярод мясцовых гульцоў высокая канкурэнцыя, таму разам з бацькам яны вырашылі паспрабаваць сілы за мяжой. Так у 2020‑м карэец з’ехаў у Казахстан — у каманду СДЮШАР-8.

Пазней Артур нават мог трапіць у знакаміты «Кайрат», які нядрэнна нашумеў нядаўна ў еўракубках, аднак пераход не адбыўся — не знайшлося месца для легіянера. У выніку Парк вярнуўся ў чэмпіянат Паўднёвай Карэі, у «Чанджу» з чацвёртай лігі.

— Гэта паўпрафесійны чэмпіянат. Але ўзровень там нядрэнны, паколькі можна сустрэць футбалістаў з вопытам выступленняў у Вышэйшай лізе. Разам са мной гулялі хлопцы, якія атрымалі адтэрміноўку ад арміі праз хваробу, нехта працаваў афіцыянтам. Плацілі там прыкладна $500—700. Для чацвёртай лігі гэта былі сярэднія заробкі.

Там былі клубы, у якіх можна было зарабляць больш за $2000, а з бонусамі за перамогі — усе $3000—4000.

А ў Беларусі раней гулялі футбалісты з Паўднёвай Карэі?

Да Парка ў нашым чэмпіянаце гуляў толькі адзін карэец — Кім Чжун Ен. У 2020 годзе ён падпісаў кантракт з мінскім «Дынама», але замацавацца не змог: правёў усяго два матчы і ўжо ў сярэдзіне лета пакінуў каманду.

«Мне падабаецца гуляць па Нямізе. Там як у Еўропе»

Адгуляўшы дома паўгода, Парк зноў адправіўся ў Казахстан, затым крыху пагуляў у Кыргызстане і Грузіі (за каманду з Зугдзідзі), а ў жніўні 2025 года падпісаў кантракт з «Мінскам».

— Праз казахстанскага агента я пазнаёміўся з беларускім менеджарам Уладзімірам Пахоменкам, і ён прапанаваў мне варыянт у Беларусі. Я адразу пагадзіўся і паляцеў у Мінск. Якія першыя ўражанні? Карэя, Кыргызстан, Казахстан не падобныя да Еўропы, а тут усё зусім інакш. Надвор’е, людзі, рэстараны — гэта ўсё нагадвае Захад. Асабліва мне падабаюцца ўстановы ў раёне Нямігі. Да мяне ў мінулым годзе прылятаў тата. Мы гулялі, елі піцу, пасту, і нам спадабалася. Ну і асабліва падабаецца надвор’е і чыстыя вуліцы.

У Мінску мне жывецца добра і вельмі падабаецца па ім гуляць, вывучаць яго. Я рады, што тут апынуўся.

Павялічыць

Хлопец узгадвае, што ў камандзе праз адаптацыю спачатку было няпроста. Ён мала гуляў, і прывыкнуць у цэлым было складана. На дапамогу ў цяжкую хвіліну прыходзіў вопытны Эдуард Жаўняроў.

— Ён добры і не жорсткі чалавек, — усміхаецца Артур. — Ён першы з каманды, хто пачаў мне дапамагаць. Эдзік — бацька: у яго ўжо ёсць дачка, і Жаўняроў думае, на мой погляд, як дарослы чалавек. Ён узяў мяне пад сваю апеку, выдатна дапамог. Зараз ён ужо ў іншай камандзе.

— А як іншыя хлопцы камунікуюць з табой?

— Маладыя шмат жартуюць. Наш брамнік мяне чамусьці называе кітайцам, хоць я не маю да іх ніякага дачынення. Яшчэ адзін хлопец корчыць розныя грымасы. Мне не вельмі падабаецца, і я пра гэта кажу, але разумею, што ён так жартуе.

Беларусы больш суровыя, чым карэйцы

— Беларусы, на мой погляд, больш эмацыйныя, чым карэйцы, — лічыць Парк. — Розніца асабліва заўважная ў канфліктных сітуацыях. Калі нешта адбываецца, беларусы могуць спакойна разабрацца на месцы — проста разыйдуцца або памірацца. Такое лёгка ўявіць. У Карэі ўсё інакш. У падобных выпадках — напрыклад, калі справа даходзіць да бойкі — амаль напэўна адразу выклічуць паліцыю і можна будзе атрымаць сур’ёзны штраф. Таму карэйцы разумеюць наступствы і імкнуцца не так адкрыта праяўляць эмоцыі. Яны ведаюць, чым гэта можа абярнуцца.

«У Карэі папулярны футбол, у Беларусі — хакей»

Беларускі футбаліст яму бачыцца заточаным на барацьбу, адзінаборствы і добрую фізічную падрыхтоўку.

Павялічыць

— У Паўднёвай Карэі ў гэтым плане патрабаванні яшчэ вышэйшыя: на полі даводзіцца больш бегаць. Ліга ўсё ж мацнейшая. Ну і галоўная розніца — там больш высокія заробкі ў гульцоў. У месяц яны могуць зарабляць па $100 000, а то і больш.

— Узімку хадзілі чуткі, што найлепшы футбаліст Беларусі Валерый Грамыка можа паехаць у Паўднёвую Карэю — у ФК «Сеул».

— Гэта моцная каманда. У гэтым годзе ў яе была добрая серыя з чатырох перамог запар. Да таго ж гэта сталічны клуб, у якога, вядома, шмат заўзятараў: на матчы могуць прыходзіць па 30—40 тысяч гледачоў. Думаю, «Сеул» уваходзіць у пяцёрку самых папулярных клубаў краіны. Але ў вас больш папулярны іншы від спорту — хакей. Я нядаўна схадзіў на матч паміж «Юнацтвам» і «Нёманам». Быў на хакеі ўпершыню ў жыцці, і мне вельмі спадабалася. Гульня была жорсткай, я нават чакаў, што пачнецца бойка, але абышлося без яе.

«Падабаецца беларускі хлеб»

У Мінску Артур жыве на базе футбольнага клуба, побач са станцыяй метро «Аўтазаводская». Час ад часу ён вячэрае ў цэнтры горада: аддае перавагу піцэрыям і кавярні Coffee Embassy, дзе замаўляе страву блізкаўсходняй кухні — шакшуку, сушы бярэ звычайна ў Ronin і часам заходзіць нават у фастфудны KFC — купляе сабе боксмайстар. На пытанне пра спартыўную дыету ён з усмешкай адказвае: «Калі крыху і часам, то можна».

Павялічыць

Бываў ён і ў сталічным карэйскім рэстаране «Пусан». Кажа, гатуюць там нядрэнна, але, на яго думку, ежа не зусім падобная да сапраўднай карэйскай.

Пры гэтым Парк любіць гатаваць сам і, што дзіўна, навучыўся гэтаму самастойна, а не пад кіраўніцтвам бацькі-кухара. Па прадукты ходзіць у звычайныя беларускія крамы і нават бывае на Камароўскім рынку — бярэ там гародніну і мяса. Часцей за ўсё гатуе стравы карэйскай кухні: чхэюк паккым (вострая свініна, абсмажаная з соусам і гароднінай), самгёпсаль (страва са смажанай грудзінкі), кімчы ччыгэ (востры суп з кімчы)…

— З беларускай ежы мне падабаюцца дранікі, бульба, хлеб. Ну а часцей я купляю прадукты і гатую з іх нейкія карэйскія стравы. Калі ем з камандай, нам часам даюць макароны, пюрэ. І, калі шчыра, у вашай краіне яшчэ не бачыў страў, якія есці не хацелася б.

А вось у Сярэдняй Азіі з падобным сутыкаўся — гэта каніна. Раз паспрабаваў і больш не хачу.

Павялічыць

— У беларускіх крамах ёсць карэйскія прадукты?

— Практычна няма. Хіба што соус. Булдак? (вострая локшына хуткага прыгатавання. — Заўв. «Анлайнера»). Але гэта не вельмі добрая ежа для футбалістаў. Я часам локшыну гатую дома, але перагінаць з ёй не трэба. Яшчэ бачыў у вас напой «Соджу». Але ён з фруктовымі смакамі, напэўна. У Карэі такі не любяць — аддаюць перавагу чыстаму, класічнаму. З дадаткамі больш для дзяўчат падыдзе.

— А як табе беларускія цэны?

— На прадукты яны ніжэйшыя, чым у Паўднёвай Карэі. А вось што тычыцца, напрыклад, красовак (у Мінску я купляў сабе Nike), за добрую пару мне прыйшлося выкласці каля $200. У Карэі яны абыдуцца ў сотню.

«Рыхтуюся да арміі — зімой мяне, хутчэй за ўсё, прызавуць»

У новым сезоне Парк ужо дэбютаваў за «Мінск» — правёў матч супраць «Гомеля», які завяршыўся перамогай яго каманды. Так што цалкам магчыма, што трэнер будзе разлічваць на легіянера і далей. Кантракт з клубам падпісаны як мінімум да канца года — да 31 снежня. Што будзе далей, пакуль невядома. Урэшце, сам Парк не хавае: ужо гэтай зімой яго плануюць забраць у армію.

Павялічыць

— Пасля таго як табе споўнілася 19, трэба раз у пяць гадоў праходзіць медыцынскае абследаванне. Я праходзіў яго мінулай зімой (з-за чаго пазней, чым трэба, прыехаў у Беларусь) і аказаўся прыдатным. Будучай зімой, напэўна, мяне прызавуць і прыйдзецца ісці служыць. Магчыма, на паўтара года. Варыянтаў няма. Інакш дадуць запыт на вышук у Інтэрпал.

Ці баюся я? Трохі, таму што такога вопыту ў маім жыцці пакуль не было. Але там няма дзедаўшчыны, дазваляюць карыстацца мабільным тэлефонам у пэўны час, плацяць грошы. Колькі? Плануюць тысячу даляраў.

— Я чытаў, што спартсменаў гатовыя вызваляць ад арміі за вельмі высокія дасягненні на міжнароднай арэне. Гэта праўда?

— Калі зборная Паўднёвай Карэі не займае першае месца ў чэмпіянаце Азіі, то футбалісты павінны ісці ў армію. Так было, напрыклад, з Сон Хын Мінам, якому ўсё роўна прыйшлося нейкі час правесці ў арміі (правёў трохтыднёвую падрыхтоўку ў марской пяхоце. — Заўв. «Анлайнера»).

Павялічыць

— Магчыма, у вас ёсць армейская каманда накшталт ЦСКА, на базе якой можна прайсці службу?

— Так, «Кімчхон Санму». Гэта каманда гуляе ў Вышэйшай лізе і ў мінулым годзе заняла трэцяе месца. За яе выступаюць футбалісты, якія праходзяць вайсковую службу. Я, вядома, таксама хацеў бы туды трапіць, але гэта вельмі складана — ахвотных шмат. Тым не менш згуляць за гэту каманду — мая невялікая мара. Але пакуль я ў Беларусі і буду старацца дапамагчы свайму клубу.

• 5
• 0
• 0
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0