«Гнюсь пануе над краем». Уладзімір Някляеў прысвяціў верш Кацярыне Андрэевай
Паэт у сваім фэйсбуку апублікаваў верш, прысвяціўшы журналістцы «Белсата», што выйшла на волю ў гэты чацвер.
Гнюсь пануе над краем. Што ж мусіць
З нашым краем зрабіць гэта гнюсь?
Не пакінуць жывой Беларусі,
А змяртвіць, знежывіць Беларусь!
І змярцвела б, быць можа, краіна,
Не жывы не стрывала б цяжар,
Каб не ўсмешка твая, Кацярына,
Не біблейскі — за кратамі! — твар.
Каб не вочы, што нават у болю,
У глыбока схаваных слязах
Гэтак поўняцца вечнай любоўю,
Быццам свецяцца на абразах.
Кацярыну Андрэеву арыштавалі ў лістападзе 2020 года. Яна не вярнулася дадому з Плошчы Пераменаў, адкуль вяла для «Белсата» жывы эфір. Андрэеву і аператарку Дар'ю Чульцову пусцілі да сябе на балкон жыхары дома, аднак сілавікі ўзялі штурмам кватэру. На дзяўчат завялі крымінальную справу і прысудзілі па 2 гады зняволення за «ўдзел» у пратэстах.
Аднак калі Дар'я Чульцова выйшла па сканчэнні тэрміну, то на Кацярыну Андрэеву завялі новую крыміналку — за «здраду дзяржаве». Агулам журналістка атрымала 8 гадоў і 3 месяцы зняволення.
Каментары
"Гнюсь пануе над краем. Што ж мусіць
З нашым краем зрабіць гэта гнюсь?
Не пакінуць жывой Беларусі,
А змяртвіць, знежывіць Беларусь!
І змярцвела б, быць можа, краіна,
Не жывы не стрывала б цяжар,
Каб не ўсмешка твая, Кацярына,
Не біблейскі — за кратамі! — твар.
Каб не вочы, што нават у болю,
У глыбока схаваных слязах
Гэтак поўняцца вечнай любоўю,
Быццам свецяцца на абразах."
Гнюсь пануе над краем, як цемра,
Як атрута ў жывой крыві.
І здаецца — вось-вось ужо змеркне
Белы голас святой зямлі.
І здаецца — задушаць, зняволяць,
І пад корань знясуць дабро,
І самую памяць пра волю
Закуюць у глухое зло.
І змярцвела б, быць можа, краіна,
І ўпала б пад чорны цяжар,
Каб не позірк тваё, Кацярына,
Каб не светлы — за кратамі! — твар.
Каб не вочы твае, як малітва,
Што праходзяць праз боль і жах,
Як нябесная ціхая бітва
За святло ў чалавечых душах.
Ты ішла праз халодныя сцены,
Праз маўчанне, праз здзекі і страх,
Але нават турэмныя цені
Не згасілі святла у вачах.
Не зламалі. Не сцерлі. Не скралі.
Не забілі жывую вясну.
Ты вярнулася — значыць, паўстала
Беларусь з-пад смяротнага сну.
Ты вярнулася — і над краінай
Нібы звон пракаціўся жывы:
Пакуль ёсць такія, Кацярына,
Будуць жыць беларускія сны.