Чаму каты заўсёды прызямляюцца на лапы? Навукоўцы знайшлі аргументаваны адказ

Гісторыя вывучэння «праблемы ката, які падае», бярэ пачатак яшчэ ў XIX стагоддзі. Фізікаў таго часу бянтэжыў закон захавання моманту імпульсу, які сцвярджае, што ніводзін аб'ект не можа пачаць круціцца ў прасторы без вонкавага штуршка. З пункту гледжання навукі, кот, які падае ўніз, не павінен мець магчымасці змяніць сваю арыентацыю, бо яму няма ад чаго адштурхнуцца. Тым не менш практыка паказвала адваротнае: каты з неверагоднай лёгкасцю пераварочваліся ў паветры, заўсёды апынаючыся на чатырох лапах.

За дзесяцігоддзі ўзнікала мноства тэорый — ад выкарыстання хваста ў якасці прапелера да складаных мадэляў згінання цела, але толькі сучасныя тэхналогіі, як піша Daily Mail, дазволілі паставіць кропку ў гэтай спрэчцы.

Каманда даследчыкаў Універсітэта Ямагуці ў Японіі падышла да пытання з анатамічнага пункту гледжання. Вывучыўшы будову пазваночніка жывёл, навукоўцы выявілі ўнікальную асаблівасць: грудны аддзел пазваночніка ката амаль у тры разы больш гнуткі, чым паяснічны.

Менавіта гэтая асаблівасць дазваляе верхняй частцы цела хутка паварочвацца ў паветры. Як адзначаюць аўтары даследавання, рух у грудным аддзеле запускае паварот паяснічнага, што дазваляе кату хутка арыентаваць цела і прызямліцца на лапы.

Каб зразумець, як гэта адбываецца ў дынаміцы, навукоўцы прааналізавалі відэазапісы двух катоў падчас падзення. Запаволены разбор паказаў цікавую дэталь: у абодвух выпадках жывёлы завяршалі паварот пярэдняй часткі цела на долі мілісекунды раней, чым задняй.

Гэта назіранне разам з анатамічнымі дадзенымі прывяло даследчыкаў да высновы, што найбольш верагодным тлумачэннем кацінай акрабатыкі з’яўляецца так званая мадэль «групавання і павароту».

Паводле яе, кот падчас падзення змяняе размеркаванне інерцыі ў розных частках цела і дзякуючы гэтаму можа паварочвацца ў паветры.

Нягледзячы на тое, што законы фізікі сцвярджаюць, што цвёрдае цела не можа пачаць круціцца без знешняга штуршка, каты абыходзяць гэта, паварочваючы верхнюю і ніжнюю часткі цела ў супрацьлеглых кірунках.

Падціскаючы пярэднія лапы, як фігурыст падчас вярчэння, каты памяншаюць сваю інерцыю і хутка круцяць верхнюю частку цела. У той жа час яны выцягваюць заднія лапы, ствараючы большую інерцыю і забяспечваючы адносную нерухомасць ніжняй часткі цела.

Як толькі іх галава аказваецца звернутай да зямлі, каты проста паўтараюць працэс у зваротным парадку — падцягваюць заднія лапы, выцягваюць пярэднія і разварочваюць ніжнюю частку цела.

Паколькі іх верхняя і ніжняя часткі цела заўсёды скручваюцца ў супрацьлеглых кірунках, агульны момант імпульсу ніколі не змяняецца. Гэта дазваляе ім «падманваць» законы фізікі, каб заўсёды прызямляцца на лапы.

• 16
• 0
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0
• 1