Мінчане купілі дарагую кватэру ў модным раёне, а цяпер шкадуюць. Усё з-за суседзяў зверху
Арцём і Кацярына — шчаслівыя ўладальнікі новенькай трохпакаёвай кватэры ў Новай Баравой. Ці не такія ўжо шчаслівыя? Ужо некалькі гадоў яны не могуць расслабіцца ва ўласнай кватэры. Усё з-за гукаў, якія чуваць ад суседзяў зверху: скрыгат мэблі, тупат, іншае. Нашы героі ўпэўнены: усё з-за няякаснага рамонту. Каб даказаць гэта, яны ўжо дайшлі да суда, патраціўшы на экспертызу і іншыя суправаджальныя выдаткі каля 12 000 рублёў, піша Onliner.by.
Героі жывуць у адным з малапавярховых дамоў. У пад'ездзе не так шмат кватэр, а суседзяў ведаеш, калі не па імені, то ў твар ужо дакладна. Нерухомасць у такой лакацыі звычайна купляюць з-за яе камернасці: ніякіх доўгіх калідораў, мінімум людзей, цішыня і спакой. Прынамсі, менавіта так уяўляла сабе сумеснае жыццё маладая пара, заязджаючы ў новабудоўлю.
Арцём і Кацярына працуюць у сферы IT. Дзяцінства і юнацтва абое правялі ў панэльках, а таму да пэўнага шуму прывыклі. Для хлопца гэтая трохпакаёўка стала першым уласным жыллём. Калі ён выбіраў кватэру, з Кацярынай знаёмы яшчэ не быў, а вось рамонтам пара ўжо займалася разам. Атрымалася прыгожа, утульна і з прыцэлам на будучыню: тут тры пакоі, адзін з якіх пасля можа стаць дзіцячым.
— Я паддаўся на маркетынг: новы раён, прыгожая тэрыторыя і адчуванне, што тут усё будзе па-іншаму. Спецыяльна выбіраў малапавярховы дом з невялікім пад'ездам, дзе ўсіх суседзяў ведаеш. Такія дзіцячыя мары: калі што, дапамогуць, па соль можна зайсці. Закіну спойлер: чаканні не апраўдаліся, а ад слова «добрасуседства» мяне ўжо ванітуе. Была б гэта здымная кватэра, мы б ужо даўно пераехалі, але пакідаць уласнае жыллё з-за паводзін іншых людзей — гэта дзіўна, — упэўнены Арцём.
У гэтую кватэру мінчане заехалі ў снежні 2021 года і апынуліся першымі па стаяку. Цэлы год яны атрымлівалі асалоду ад спакою. Шуму не было чуваць зусім, і пара нават не ведала, ці жыве хтосьці побач.
— Мы нарэшце наладзілі рэжым — у 23:00 ужо спалі, у 07:30 прачыналіся. Не графік, а мара.
Усё змянілася ў снежні 2022-га, калі ў дом адначасова засяліліся суседзі зверху і знізу. Знізу жыла сям'я з трыма дзецьмі і двума псамі, зверху — муж, цяжарная жонка, дзіця і сабака.
Пачаўся тыповы перыяд наваселля. Арцём і Кацярына самі алкаголь не п'юць і шумных застолляў не ладзяць, але ставіліся да гэтага спакойна: усё ж такі людзі толькі заехалі і хочуць адсвяткаваць.
— Мы слухалі музыку, бегатню дзяцей, брэх сабак, якія «размаўлялі» паміж сабой праз вентшахту, і гук праходзіў праз нашу кватэру, — успамінае дзяўчына.
Праз пару месяцаў Арцём распачаў першыя спробы пазнаёміцца з суседзямі.
— Я лічу, што званіць у дзверы — гэта не самы тактоўны варыянт. Лепш сустрэць чалавека ў нейтральнай абстаноўцы і нармальна пагаварыць. Я наўпрост пазначаў праблему: шум бывае занадта гучны, і было б прасцей абмяняцца тэлефонамі, каб папярэджваць адзін аднаго пра застоллі або вечарынкі. У такім выпадку мы з Кацяй маглі б загадзя з'ехаць да бацькоў у іншыя гарады, — адзначае малады чалавек.
Па словах Арцёма, жыхары знізу далі кантакты без праблем. Але сусед зверху, наадварот, ухіляўся ад размовы, запэўніваў, што з жонкай не сядзіць у месенджарах, пераводзіў тэму і нумар тэлефона так і не даў.
— Усю віну за шум узялі на сябе суседзі знізу, таму мы ўвесь час з імі і размаўлялі. Паступова адносіны сапсаваліся, і ў канцы канцоў сям'я перабралася ў прыватны дом, сказаўшы іншым жыхарам, што гэта мы іх давялі. Але, як аказалася, праблема была зусім не ў іх. Пасля іх ад'езду мы працягвалі чуць усё той жа набор гукаў: рыпанне мэблі, грукатанне дзвярыма, падзенне прадметаў на падлогу, крыкі дзяцей і нават пачэсванні сабакі. Так мы і зразумелі, што справа была ў суседзях зверху. Давялося нават выбачацца перад тымі жыхарамі, што пераехалі, — прызнаецца суразмоўца.
Рэха чужога жыцця суправаджала пару з раніцы да вечара. Па характары гукаў Арцём і Кацярына пачалі разумець, хто і калі знаходзіцца дома. Асабліва цяжка станавілася ў дні, калі з дзецьмі заставалася няня: тады тупат, удары і бегатня маглі працягвацца гадзінамі. Прычым шум разносіўся па ўсёй кватэры: калі крыніца шуму была над кухняй, ён адгукаўся і ў спальні.
Паступова збіўся і ўласны рэжым сну пары. Дзеці клаліся бліжэй да паўночы, у садок доўгі час не хадзілі, дарослыя працавалі па плаваючым графіку — і Арцём з Кацяй незаўважна пачалі падладжвацца пад чужы расклад.
— Ударны шум — самы невыносны. Ты проста ўздрыгваеш ад яго, і заснуць ужо немагчыма, проста ляжыш з сэрцам, якое калоціцца ад злосці і трывогі. Хоць мелатанін пі, хоць медытуй — не дапамагае. Берушы таксама амаль не ратуюць, толькі злёгку прыглушваюць гук, — адзначае Кацярына.
Пакуль журналісты знаходзіліся ў кватэры, шум таксама быў чутны: глухія ўдары, тупат, пастукванні. Гукі ўзнікалі раптоўна і так жа раптоўна знікалі. Нашы суразмоўцы запэўнівалі, што гэта толькі «палегчаная версія» таго, з чым яны сутыкаюцца рэгулярна.
Арцём не раз спрабаваў пагаварыць з суседам, калі сустракаў яго ў двары або ў пад'ездзе.
— Я тлумачыў, што шум па-ранейшаму чутны, але ў адказ атрымліваў адны і тыя ж фразы: гэта нібыта «ходзіць пліта перакрыцця», «вінаваты панэльны дом», «нашы дзеці рана кладуцца спаць і замінаць не могуць, а сабака ўжо стары і не можа так гучна брахаць». Аднойчы я нават запрасіў суседа да сябе ў кватэру, калі ўся яго сям'я была ў зборы. І ён упершыню прызнаў відавочнае: «О, як у вас чуваць. Вам трэба разбірацца з забудоўшчыкам».
Пасля такіх размоў шум сапраўды сціхаў, але ненадоўга — перыяды адноснага спакою паступова станавіліся ўсё карацейшымі.
— У нейкі момант я нават пакінула аб'яву на дошцы ў пад'ездзе: напісаў, што ў асабістых размовах кожны адмаўляе рыпанне крэслаў у сябе ў кватэры, але гук па-ранейшаму чутны. Таму я прапанаваў купіць накладкі на мэблю за свой кошт і пакласці іх у паштовую скрыню тым, хто напіша мне на электронны адрас. І — о цуд — рыпанне наверсе праз нейкі час спынілася, — кажа Кацярына.
З часам супрацьстаянне дайшло да выклікаў міліцыі. Да суседзяў зверху не раз прыязджалі супрацоўнікі РУУС, праводзілі прафілактычныя гутаркі аб правілах карыстання жылымі памяшканнямі, але на сітуацыю ў цэлым гэта ніяк не паўплывала.
Тады Арцём прыдумаў яшчэ адзін спосаб вырашэння канфлікту — правесці дасудовую экспертызу ўдарнага і паветранага шуму паміж дзвюма кватэрамі.
— Неяк сусед згадаў, што мяняў сцяжку ў кватэры, а затым паклаў дарагі кварцвініл без падкладкі. І я падумаў, што гэта і ёсць прычына такой моцнай чутнасці. Аднак мая прапанова была праігнаравана — ліст вярнуўся назад. І тады я вырашыў пайсці ў суд, — успамінае малады чалавек.
Арцём падаў пазоў «аб ліквідацыі перашкод у ажыццяўленні яго права ўласнасці на нерухомасць і прывядзенні гукаізаляцыйнай здольнасці падлогі ў кватэры зверху ў адпаведнасць з патрабаваннямі заканадаўства ў галіне абароны ад шуму, шумаізаляцыі і будаўнічай акустыкі». Аднак праведзеная судовая экспертыза ніякіх парушэнняў не выявіла. У выніку ў задавальненні пазову Арцёму адмовілі. Апеляцыю ён таксама прайграў.
— Я не згодны з вынікамі экспертызы. У заключэнні паказана, што індэкс прыведзенага ўдарнага шуму складае 56—58 дБ у розных пакоях, але гэты паказчык адпавядае бетонным перакрыццям без аздаблення, калі кватэры толькі здаваліся ў эксплуатацыю. У суседзяў падлога ўжо пакладзена, і па тэхнічнай дакументацыі іх пакрыццё павінна дадаткова паглынаць каля 16 дБ. У такім выпадку фактычны ўзровень шуму ўжо выходзіць за дапушчальныя значэнні. Таму я планую ініцыяваць паўторную экспертызу і далей абскарджваць рашэнне суда. На першае даследаванне я ўжо патраціў каля 7400 рублёў, і, хутчэй за ўсё, запатрабуюцца дадатковыя выдаткі, але я гатовы ісці да канца, — запэўнівае суразмоўца.
Хоць справа яшчэ не завершана, пэўнага выніку нашым героям усё ж такі ўдалося дамагчыся. Па іх словах, пасля суда жыхары зверху змянілі свае паводзіны: зараз шум з іх боку спыняецца пасля 23:00. Днём і ўвечары гукі па-ранейшаму ёсць, але ў начны час стала цішэй і камплекты беруш цяпер ляжаць на паліцы без справы.
— Змагацца з шумнымі суседзямі можна, але гэта доўга, складана і дорага. Хуткіх рашэнняў тут не бывае, — канстатуе Арцём.
— Тым, хто сутыкнуўся з падобнай сітуацыяй, я б параіў наступнае:
1. Не марнуйце занадта шмат часу на асабістыя гутаркі. Паспрабаваць дамовіцца варта, але калі пасля адной-дзвюх размоў вас не чуюць — далей гэта бессэнсоўна.
2. Абавязкова пазнаёмцеся з участковым і адразу акрэсліце праблему.
3. Выклікайце 102 пры факце шуму або падайце заяву постфактум. Аўдыё– і відэадоказы запісвайце на носьбіт (напрыклад, кампакт-дыск) і афіцыйна далучайце да матэрыялаў.
4. Прыцягвайце сведак. Падыдуць іншыя жыхары або любы чалавек, які можа пацвердзіць, што шум сапраўды ёсць. Для суда гэта важна.
5. Улічвайце, што збор фактуры і суд — гэта дорага. Мы фактычна купілі сабе магчымасць спаць пасля 23:00 за 12 000 рублёў.
6. Не заказвайце судовыя экспертызы ў прыватных арганізацыях. Патрэбны эксперт з дзяржаўнай арганізацыі з кваліфікацыяй эксперта-будаўніка. У хадайніцтве патрабуйце прыцягнення да экспертызы акрэдытаванай даследчай лабараторыі, якая праводзіць замеры па ДАСТу.
7. Калі вы засяляецеся ў новабудоўлю і над вамі яшчэ не зроблены рамонт, адразу ідзіце да суседзяў. Прапануйце аплаціць гукаізаляцыйную падкладку пад падлогу. Гэта абыдзецца вам у $300—500, але сур'ёзна зэканоміць нервы.
Журналісты таксама паспрабавалі пагаварыць з суседзямі Арцёма і Кацярыны. Нягледзячы на тое што ў кватэры было чуваць прысутнасць людзей, дзверы нам так і не адчынілі. Звязацца па тэлефоне з галавой сямейства таксама не ўдалося, бо абанент заставаўся недаступны на працягу некалькіх дзён.
Цяпер чытаюць
«Мае спінагрызы са мной». Ціханоўская расказала, што ўжо выбірае для дзяцей школу ў Варшаве12
Каментары