«Мне часам пішуць маладыя жанчыны, якія ў адчаі ці проста стаміліся. Яны пытаюцца парады, як быць з мужам, які загуляў, дзе ўзяць сілаў не пакінуць кар'еру, калі ўсё валіцца, ці як спалучыць маленькіх дзяцей ды працу і так далей.
Яны глядзяць на мяне — разведзеную, якая выйшла другі раз замуж з траімі дзецьмі, якая нарадзіла чацвёртага, якая працуе на сваю амбіцыйную ідэю, якая будуе дом і строіць Мінгарвыканкам, якая арганізавала ўсіх дзяцей у любімую справу, якая пазітыўна настроеная. Яны таксама так хочуць, але думаюць, што не могуць. Я ім увесь час кажу, што могуць! — піша 33-гадовая Таццяна Гацура-Яворская. — І амаль заўсёды разумею іх пачуцці. Але з усіх страхаў самы мне незразумелы — гэта страх ўзросту.
«Мне ўжо 35, мне амаль 40, мне 30, і я нічога не дасягнула». Бліііііін! Няўжо вы думаеце, што ў 50 каханнем не займаюцца?
Ці вы збіраецеся памерці ў 45? У 30 гадоў у нас яшчэ мінімум 30 гадоў актыўнага жывога жыцця і, у адрозненне ад першай трыццаткі, нам не трэба за гэты час спачатку вырасці, стаць паўналетнім, нарабіць памылак, выправіць іх. Колькі з папярэдняй трыццаткі мы былі самі сабе гаспадарамі і распараджаліся сабой? Максімум 10 гадоў, і гэта ў тры разы менш, чым мы маем у запасе. У нас наперадзе 30 гадоў, калі мы ўжо ведаем, што нам трэба ці хаця б ведаем, што дакладна не трэба і на гэта таксама не трэба марнаваць свой час. Вось ніколі мяне не палохаў мой узрост.
Мне ў гэтым годзе 34. Можа ў 40 яшчэ нараджу. А ў 50 уздымуся на Эверэст. А ў 60 пацісну руку прэзідэнту Злучаных Штатаў.
Жывіце! Бо ў 50 будзеце ўспамінаць, як было ў 30.
Цяпер чытаюць
Паступова выйшлі на волю арыштаваныя па «Справе кнігароў». Акрамя аднаго3
Каментары