Sonca ŭzydzie znoŭ

Kaścioł maje vielizarnyja ludzkija, finansavyja, infarmacyjnyja j dyplamatyčnyja resursy, što mohuć być efektyŭna skarystanyja dziela Biełarusi. Na našych vačach pa ŭsioj krainie parafii ačolvajuć zusim maładyja śviatary-biełarusy, mnohija ź jakich majuć niemałyja ambicyi. — Siarhiej Chareŭski.

Śmierć Jana Paŭła II stała jahonym zbavieńniem. Spakutavany daščentu, da apošniaje kropli, čałaviek syšoŭ. Jak pantyfik, jon da astatniaj chviliny, niby kapitan na karabli, zastavaŭsia la styrna. I miljony ludziej jamu ščyra spačuvali. Miljony ludziej hetymi dniami ŭ žałobie. I nia tolki kataliki. U ŚMI pachavańnie papy zaćmiła saboju ŭsie padziei, jak toj miesiac, što zatulić saboj sonca ŭ dzień pachavańnia papy. Vybary amerykanskaha prezydenta, naprykład, aśviatlalisia šmatkroć ściplej. Bo pieradusim ludztva smutkuje nie pa pravadyru carkvy, a pa vybitnamu Čałavieku.

Biełarusam hety smutak harčejšy ad taho, što Jan Pavał II hetak i nie naviedaŭ Biełarusi i naš kraj pa raniejšamu niesvabodny. Sotni tysiačaŭ biełarusaŭ adčuvajuć vialiki bol z hetaje nahody. Pahatoŭ što pantyfik naviedvaŭ najbližejšych našych susiedziaŭ.

Mnie daviałosia być śviedkam vizytu Jana Paŭła II u Litvu. Ja čuŭ ź jahonych vusnaŭ biełaruskuju movu, kali jon pramaŭlaŭ z Vostraje Bramy da žycharoŭ Vilni. Urazili tady nia stolki tyja słovy, jakija jon pramaŭlaŭ, a toje, jak jany ŭździejničali na ludziej, niezaležna ad ichniaje nacyjanalnaści. Usie pieražyvali nievykaznaje zachapleńnie vysakarodnaściu j dabrynioju, što pramienili ad hetaha čałavieka.

Akurat u dzień jahonaha vizytu ŭ Vilni ad ranicy imžyła, nieba zaciahnuła chmarami. Litoŭskija ŭradoŭcy dy pradstaŭniki roznych krainaŭ, siarod jakich byŭ i pasoł Biełarusi sp.Ščasny, padastavali byli parasony. Ažno akurat jak da papskaha samalota padkaciŭ trap, zyrka blisnuła sonca…

U toj ža dzień u staraśvieckim parku Zakret na ŭvieś śviet hučali biełaruskija słovy vitańnia pantyfika.

Nie biarusia aceńvać, nakolki macniejšaj stała viera ŭ katalikoŭ Litvy ad vizytu Jana Paŭła. Ale toje, što hetaja kraina ŭmacavałasia ŭ svajoj samapavazie, było vidavočna. Jak i toje, što niepadrobnaje zyčlivaje ŭzrušeńnie złučyła Litvu. Vidać, u ahladnaj perspektyvie Biełaruś nie pieražyvie ničoha padobnaha.

Poŭny varyjant artykułu čytajcie ŭ papiarovaj i pdf-versii hazety "Naša Niva"

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0