Kaladnaje pasłańnie

Pra vialikija i małyja spravy

Niadaŭna ja atrymaŭ list, zaadrasavany prosta «The Priest» (Śviataru). Aŭtar lista, nie padajučy svajho proźvišča, pisaŭ: «My žyviom pa susiedztvie, i nam baluča bačyć, jak ciažka vam chadzić... Chočam paraić vam leki...»

Sacyjolahi časta nazyvajuć sučasny vialiki horad asfaltavymi džunhlami, dzie ludzi mohuć žyć hadami pobač, nia viedajučy adzin adnaho. Tamu ja byŭ mocna ŭzrušany hetym listom. Nia stolki lekarskimi paradami, jak uvahaju da patrebaŭ inšaha i žadańniem pryjści z dapamohaju. Mižvoli pryjšła na pamiać prypavieść pra dobraha samaranina.

My žyviom u časie, kali ŭvieś śviet staŭ adnoj vialikaj vioskaj, i tamu ŭźnikajuć pytańni palityčnaha i ekanamičnaha ładu, sacyjalnaj spraviadlivaści, achovy asiarodździa i h.d., jakija datyčać usich nas. Dla ichniaha vyrašeńnia patrebny bolš šyroki, časta hlabalny padychod. Treba, adnak, mieć na ŭvazie, što taki padychod, pry ŭsioj svajoj nieabchodnaści, chavaje ŭ sabie niebiaśpieku dasiahać dabra hramadztva koštam dabra ludzkoj asoby.

Dabro hramadzkaj supolnaści — siamji, nacyi, usiaho čałaviectva — nia moža być niečym asobnym ad dabra jejnych składovych adzinak. Tamu metaj dobraŭparadkavanaj supolnaści jość stvareńnie ŭmovaŭ dla jak maha bolš poŭnaha raźvićcia kožnaj asobaj dadzienaha joj Boham patencyjału až da Boskaha ŭsynaŭleńnia.

Šmat hadoŭ tamu, kali jašče isnavaŭ Saviecki Sajuz i Biełaruś była jahonaj častkaju, ja mieŭ nahodu sustrecca z adnym viadomym biełarusam, jakomu paščaściła naviedać Zachad. Jak časta byvała ŭ takich vypadkach, u nas pajšła hutarka pra dolu biełaruskaha narodu, pra ciažkaje stanovišča, u jakim apynułasia biełaruskaja mova i kultura. Raptam našu hutarku pierarvaŭ telefonny zvanok: siamja adnaho biełarusa paviedamlała mnie pra śmierć baćki i prasiła pryjechać pachavać jaho. Jany žyli daloka, a jakraz zdaryłasia strohaja zima, darohi byli pakrytyja hałalodam i hramadzki transpart amal nie chadziŭ. Ja byŭ u kłopacie, bo nia viedaŭ, jak mnie dabracca ŭ čas da hetaj siamji. Moj surazmoŭca niejki čas maŭčaŭ, ale było bačna, što nervavaŭsia. Narešcie ŭskliknuŭ: «Narod cierpić i hinie, a vy chvalujeciesia, što niechta niedzie pamior». Mnie stała prykra, ja razhubiŭsia i adrazu nia viedaŭ, što adkazać. Biezumoŭna, hutarka z hetym čałaviekam pra ciažkuju dolu našaha narodu straciła dla mianie cikavaść. Ja zrazumieŭ, što nielha zaŭsiody składać na vonkavyja abstaviny vinu za ciažkaści i niaščaści, jakija nas sustrakajuć: časta my ich stvarajem sami, asabliva svaim niačułym i biezuvažlivym staŭleńniem da inšych ludziej.

Chrystos, naš Boh i Zbaŭca, pryjšoŭ u śviet, kab zbavić jaho. Pryjšoŭ Jon nia ŭ boskaj słavie i sile, ale jak biezdapamožnaje dziciatka, jakoje zaležyć ad spahady inšych. Musić, hetkim čynam Jon nam nahadvaje: pierad tym jak bracca za vialikija spravy, pastarajemsia bačyć maleńkija patreby tych, što blizka nas.

Dla Dziciatki Chrysta i Jahonaj Maci nie znajšłosia miesca siarod ludziej. Niachaj ža Jon znojdzie miesca ŭ našych sercach i zrobić nas čułymi da patrebaŭ našych blizkich, pamiatajučy słovy Zbaviciela: «Usio, što vy zrabili adnamu z maich najmienšych bratoŭ, — mnie zrabili» (Mc 25:40).

Voś hetymi dumkami mnie chaciełasia b padzialicca z vami, darahija čytačy, u hety śviaty Kaladny čas i pažadać vam łaski Božaj i ščaścia ŭ Novym 2004 hodzie.

Ajciec Alaksandar Nadsan, apostalski vizytatar dla biełarusaŭ-katalikoŭ zamiežža

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0