Viktar Šnip. VIERŠY

Viktar Šnip

Ja nie pryvyknu da daždžoŭ nikoli,

Jak nie pryvyknuć dušam da turmy,

Jakija źviedali hrachoŭnaść voli

I pomniać šlach ad domu da karčmy.

A doždž idzie, jak Božy sud, biaskoncy,

I miortvy brud zmyvajecca ź ziamli.

I liście žoŭtaje, jak reštki sonca,

Na čornaj, niby nekraloh, ralli.

I ja hladžu z vakna, jak z damaviny,

Jakaja cicha praz patop płyvie.

I ja šapču imia svajoj žančyny,

Jakaja nieviadoma dzie žyvie

I lubić doždž. Za što? Sama nia znaje

I znać nia choča, bo žyćcio idzie

I chvilu kožnuju ŭ niabyt źnikaje,

Jak brud, jak liście žoŭtaje ŭ vadzie.

***

Heta noč, niby voŭk, za vaknom,

Heta viecier haniaje listotu...

Nie kažy, što my sumna žyviom,

Nie kažy, nie lublu pra samotu.

Dzień prajšoŭ, byccam by j nie było,

I zdajecca, nikoli nia budzie.

Dzień prajšoŭ, by zhareła śviatło,

Na jakoje malilisia ludzi.

Jak śvitańnie, praljecca vino,

I paŭtoracca słovy samoty...

Heta noč zahladała ŭ vakno,

Heta Chram budavaŭsia ź listoty...

ZAMKNUCCA...

Zamknucca ŭ kvatery ad hetaha śvietu,

Dzie ŭsio anihetak i ŭsio anitak, —

Nibyta žyvomu patrapić u Letu,

Niby pa pustelni ŭciakać ad sabak.

Zamknucca ŭ kvatery — patrebna kvatera,

Dzie ty nie zaležyš ad tych, chto ŭ tabie

Razbudžvaje źviera i, dražniačy źviera,

Dušu tvaju topić u čornaj žurbie.

Zamknusia ŭ kvatery i vokny zaviešu,

Sa śviečak ściače pa kvatery śviatło,

Niby pa kanavie... Dušu nie suciešu,

I viek nie viarnusia ŭ krainu Było.

***

Mnie prosta chočacca ŭ Ameryku,

A nie ŭciakać adsiul, bo nie ŭciačeš

Ad klonaŭ, biełych ruž u skveryku,

Ad adzinoty, u jakoj žyvieš,

Nibyta ŭ bočcy Dyjahien.

I miž ziamloj i niebam, jak miž ścien,

Chadžu, niazdolny pierajnačyć śviet,

Dzie ŭsio niapeŭna, niby dalahlad,

Dzie my ad kavy i ad cyharet

Nia možam adračysia, jak ad śviat,

Što Boham dadzieny. Chadžu adzin

Samotny, pjany, niby sukin syn,

Jakomu chočacca ŭ Ameryku,

Dzie nie čakaje tam jaho nichto...

Prajdu, niby praz son, pa skveryku

I siadu ja ŭ savieckaje aŭto,

Nibyta ŭ bočku...

***

My — biełaja Azija, cichi piasok,

Što vietram uznosicca až da abłok

I syplecca ŭniz i źnikaje, jak son.

My — biełaja Azija, ty — azijat,

Jaki adno znaje — darohu da chat,

Dzie sała jaduć i dzie pjuć samahon.

Ty chočaš niamnoha — ty chočaš pažyć,

Tamu i ŭ dušy tvajoj miortva lažyć

Tutejšaj samoty i hžečnaści lod.

I ty azijat, ty nia lubiš mianie,

Bo ja nie chaču žyć u cichim bahnie.

Ja pomniu, što my — eŭrapiejski narod.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0