«My doŭha abdymalisia. Ja nie viedaŭ, što raźvitvajusia ź joj u apošni raz».
U Varšavie prajšło raźvitańnie ź piśmieńnicaj Śviatłanaj Kurs, jakoj nie stała ŭ 54 hady. Jaje blizkija padčas cyrymonii padzialilisia svaimi ŭspaminami pra piśmieńnicu, piša «Biełsat».
Syn Fieliks raspaviadaŭ, što jahonaja maci padčas zmahańnia z chvarobaj imknułasia pakazać siabie mocnaj, nie pryznavałasia ŭ słabaści. Jak tolki jana vypisałasia ź lakarni, adrazu prydumała čarhovuju sumiesnuju pajezdku — na Padlašša.
«I voś raptam čałaviek, jaki tolki što lažaŭ u łožku i ničoha nie moh, jeździć sa mnoj na rovary pa Padlaššy. Maja mama da apošniaha zmahałasia za žyćcio», — kazaŭ syn piśmieńnicy.
«Ja dumaju, što za žyćcio maja mama napaŭniała spakojem šmat ludziej. Mnie jana ŭsio jašče daje hety spakoj», — adznačaŭ Fieliks.
Jon bačyŭ maci ŭ lakarni za dzień da śmierci, i jamu padavałasia, što ŭsio idzie da lepšaha — maci była «takaja ž razumnaja, takaja ž dobraja, takaja samaja, jak zaŭsiody».
«My doŭha abdymalisia. Ja nie viedaŭ, što raźvitvajusia ź joj apošni raz. Jana žyła pryhoža i pamierła pryhoža. I varta pamiatać pra toje, što jana ŭ nas jość i zastaniecca, pra toje, čaho śmierć i chvaroba ŭ nas nikoli nie adbiaruć», — reziumavaŭ Fieliks.
Muž Śviatłany Siarhiej Łabandzijeŭski raspavioŭ, jak jany ŭpieršyniu sustrelisia na pačatku 1990‑ch hadoŭ, kali pracavali jašče na dziaržaŭnym radyjo. Paźniej było Radyjo 101, Jeŭraradyjo.
«Jana mieła vielmi składany charaktar. Mnie heta viadoma lepš čym kamu. Kali jana ŭspychvała, to heta byŭ amal vybuch. Jana ŭmieła być i supierćviordaj, žorstkaj, umieła być łahodnaj i piaščotnaj. Za apošni hod, što jana chvareła, jana mnoha nahledziełasia taho, čaho my nie bačym. Uvieś hety śviet, u jakim ludzi chvarejuć, pakutujuć. Jana havaryła pra heta ŭžo ŭ špitali pierad śmierciu. Jana kazała, što jana piša knihu pra pacyjentaŭ, pra piersanał, pra adnosiny ŭ hetych klinikach», — kazaŭ muž piśmieńnicy.
Sa słovaŭ Siarhieja, jahonaja žonka da apošniaha čaplałasia za žyćcio, rabiła zakupy na budučyniu. Sužency navat damovilisia kupić dom na Padlaššy sabie na staraść.
«Jana da apošniaha vieryła, što budzie žyć. <…> Nam zastajecca tolki pamiać pra jaje. Dziakuj vam usim, chto pryjšoŭ, chto chacieŭ pryjści raźvitacca i nie daŭ rady, navat chto prosta nie źbiraŭsia, ale zhadaŭ. Dziakuj vam usim. Sustreniemsia tam, razam sa Śviatłanaj», — źviarnuŭsia Siarhiej Łabandzieŭski da prysutnych.
Siarhiej taksama padziakavaŭ usim, chto padtrymlivaŭ ichnuju siamju, u tym liku finansava, na praciahu ŭsioj chvaroby Śviatłany Kurs.
Prach Śviatłany Kurs pa rašeńni siamji budzie pachavany ŭ Biełarusi.
U Varšavie raźvitalisia ź piśmieńnicaj Śviatłanaj Kurs
Abjavili zbor na raźvitańnie sa Śviatłanaj Kurs. Jaje chočuć pachavać u Biełarusi
«Darahija, viesialiciesia, hulajcie i kuraleście. Niachaj na staraść u vas budzie zapas dobrych pieražyvańniaŭ». Apošni hod Śviatłany Kurs — u jaje dopisach
Pamierła Śviatłana Kurs. U jaje tvorach spałučalisia mahija žyvoha žyćcia i biaźlitasny psichałahizm. A ŭ publičnych vystupach i FB — rezki antyimpieryjalizm i elehantny liryzm
«Ni pra što nie škaduj, Śvieta. Žyvie Biełaruś». Śviatłana Kurs napisała list samoj sabie, 15‑hadovaj
Kamientary
a na sumlennaha čałavieka Biełarusi hrošaj nie škoda.