«Viartajsia ŭ svaju krainu». Jak žyvie ŭ Paŭdniovaj Karei chłopiec ź biełaruskimi karaniami

Svajoj historyjaj Kan Se-chan padzialiŭsia ŭ intervju jutub-kanału 세계인 조르딕 (JoReudik). Vypusk ź jaho ŭdziełam aŭtary nazvali «Čamu bieły mietys admoviŭsia ad biełaruskaj armii i pajšoŭ u VPS Karei?»

Pa słovach chłopca, u kancy 1990‑ch jaho maci pryjechała ŭ Paŭdniovuju Kareju jak turystka. Kraina nastolki joj spadabałasia, što jana vyrašyła zastacca i ŭładkavałasia vykładčycaj anhlijskaj movy ŭ Sieule.

U maci byli siabroŭki, jakija ŭžo vyjšli zamuž i žyli ŭ Kvandžu. Adnojčy jany zaprasili ŭ hości budučaha baćku Se-chana, a jakraz u hety čas da ich pryjechała i sama biełaruska. Tak i adbyłosia ich pieršaje znajomstva.

Dla maładoha karejca heta było kachańnie ź pieršaha pohladu. Dla dziaŭčyny — nie.

Paśla sustrečy jana viarnułasia ŭ Sieuł, a jon nijak nie moh jaje zabyć. Sacyjalnych sietak tady jašče nie isnavała, tamu mužčyna pačaŭ jaje šukać. Karystajučysia telefonnym daviednikam, jon abzvońvaŭ škoły anhlijskaj movy, navat niekalki razoŭ pryjazdžaŭ u Sieuł. Spačatku dziaŭčyna jamu admoviła, ale jon nie zdaŭsia. Urešcie jaho nastojlivaść pieramahła — jany pačali sustrakacca, a paśla pažanilisia.

«Ciapier by na jaho, napeŭna, užo zajavili ŭ palicyju za stałkinh, ale tady heta ličyłasia vielmi ramantyčnaj historyjaj», — sa śmiecham kaža Se-chan.

Biełaruska, jakuju pryniali jak rodnuju

Nie mienš ździŭlaje jaho i toje, jak karejskaja siamja sustreła biełaruskuju niaviestku. Pavodle słoŭ Se-chana, u tyja hady zamiežnikaŭ u Karei amal nie było, adnak babula pa baćkoŭskaj linii zrabiła ŭsio, kab maci adčuvała siabie svajoj. Jana vučyła jaje karejskaj movie, pakazvała, jak hatavać nacyjanalnyja stravy, dapamahała raźbiracca ŭ miascovych zvyčajach. Inšyja svajaki taksama stavilisia da jaje vielmi ciopła.

«Navat ciapier mnie zdajecca dziŭnym, što ŭ toj čas jany tak lohka pryniali mamu. Dla mianie heta sapraŭdny cud», — pryznajecca jon.

Kali maci tolki pierajechała ŭ Kareju, jana jašče nie viedała karejskaj, tamu baćki razmaŭlali pamiž saboj pieravažna pa-anhlijsku. Adnačasova chłopčyk čuŭ i ruskuju movu.

U vyniku siońnia jon svabodna vałodaje tryma movami — karejskaj, ruskaj i anhlijskaj. Pry hetym pryznajecca, što ciapier najbolš kamfortna adčuvaje siabie mienavita na karejskaj.

Biełaruś — kraina, pa jakoj pačynaješ sumavać, kali doŭha tam nie byvaješ

Niahledziačy na toje, što Se-chan nikoli nie žyŭ u Biełarusi, jaho siamja amal kožny hod pryjazdžała siudy da babuli.

Patłumačyć, što dla jaho aznačaje Biełaruś, chłopcu niaprosta.

«Pa maich adčuvańniach, heta jak druhaja radzima. Kali ja doŭha tudy nie jezdžu, mnie chočacca viarnucca. Heta miesca, ź jakim źviazana šmat uspaminaŭ», — kaža jon.

Pavodle Se-chana, Biełaruś šmat u čym nahadvaje Rasiju, adnak maje svaju asablivuju atmaśfieru. «Heta vielmi adroźnivajecca ad Karei. Tut adčuvajecca niejkaja staražytnaja atmaśfiera. Ciažka apisać heta słovami», — pryznajecca jon.

Mienavita z hetaj atmaśfieraj jon źviazvaje i toje, što najbolš zapomniłasia padčas pajezdak:

«Heta była kraina byłoha Savieckaha Sajuza i tam jašče šmat kamunistyčnych štuk. Naprykład, pomniki Leninu možna sustreć, prosta idučy pa vulicy. Na hałoŭnych płoščach haradoŭ visiać partrety ludziej, jakija dobra pracavali. Bačyć takoje vielmi niezvyčajna».

Se-chan taksama adznačaje, što ciapier karejcam trapić u Biełaruś značna ciažej, čym raniej. Kali jašče niadaŭna samyja prostyja maršruty prachodzili praz Rasiju, to ciapier z-za vajny va Ukrainie davodzicca lacieć praz Turcyju abo Dubaj.

Sam małady čałaviek biełaruskaj movaj nie vałodaje. Pavodle jaho słoŭ, maci taksama joj nie karystajecca. Jon tłumačyć heta tym, što jana rasła jašče ŭ Savieckim Sajuzie, kali ŭ paŭsiadzionnym žyćci i adukacyi pieravažała ruskaja mova, a jaho babula i dziadula pa matčynaj linii byli ruskimi.

Pavialičyć

Pry hetym jon viedaje, što ŭ Biełarusi dźvie dziaržaŭnyja movy, i ličyć, što biełaruskaja pastupova viartajecca ŭ paŭsiadzionnaje žyćcio:

«Miascovyja žychary, zdajecca, zaraz znachodziacca na stadyi jaje vyvučeńnia, ale ŭsie karystajucca ruskaj. Biełaruskuju movu, ja dumaju, zmahu zrazumieć. I ruskaja, i biełaruskaja — abiedźvie źjaŭlajucca dziaržaŭnymi movami ŭ Biełarusi. Kali karystaješsia ruskaj movaj u Biełarusi, to z punktu hledžańnia rasijan, jość roźnica ŭ intanacyi, akcencie».

«Viartajsia ŭ svaju krainu»

Samyja ciažkija ŭspaminy Se-chana źviazanyja ź dziacinstvam u Karei. Jak tłumačyć chłopiec, jon ros u Kvandžu, dzie ludziej inšaj rasy tady amal nie było. Tamu i jon, i jaho maci pastajanna adčuvali na sabie cikaŭnyja pozirki.

Pieršyja prykmiety taho, što jon adroźnivajecca ad inšych, chłopiec adčuŭ jašče ŭ dziciačym sadku. Adnahodki kazali «ja nie budu z taboj hulać» tolki tamu, što jon vyhladaŭ inakš. Baćki nastolki pieražyvali za syna, što pryjšli ŭ sadok i paprasili vychavalnikaŭ dapamahčy jamu naładzić adnosiny ź inšymi dziećmi.

U siaredniaj i starejšaj škole adkrytaja varožaść sustrakałasia radziej, ale na jaje miesca pryjšło inšaje adčuvańnie — adzinoty. Se-chan uspaminaje, što jamu było ciažka znajści siabroŭ, a časam jon prosta błukaŭ adzin, nie majučy z kim pahavaryć. Tady jon navat pačynaŭ vinavacić u hetym siabie, choć ciapier razumieje, što pryčynaj šmat u čym było toje, što jon prosta adroźnivaŭsia ad inšych.

Zdaralisia i adkrytyja abrazy. Nieznajomyja ludzi na vulicy mahli kryknuć: «Viartajsia ŭ svaju krainu!» abo «Čamu ty pryjechaŭ u Kareju?». Pavodle jaho słoŭ, byli navat vypadki, kali ŭ jaho kidali kamiani.

Razam z tym chłopiec pryznaje, što nie ŭsio było drenna. Dyrektary škoł i mnohija nastaŭniki, naadvarot, stavilisia da jaho z asablivaj ciepłynioj. Jany zaprašali jaho ŭ svoj kabiniet, častavali łasunkami, a časam navat daravali drobnyja praviny. Adnak takaja ŭvaha mieła i advarotny bok: Se-chan razumieŭ, što zaŭsiody znachodzicca navidavoku i nie moža prosta rastvarycca ŭ natoŭpie adnakłaśnikaŭ.

Paŭtara hoda ŭ avijacyi

Pavodle Se-chana, pieršapačatkova pa zakonie jon nie byŭ abaviazany prachodzić vajskovuju słužbu, ale paźniej zakanadaŭstva źmianiłasia. Chłopiec pryznajecca, što doŭha nie moh pryniać hety fakt i žyŭ z dumkaj, što armija jaho nie zakranie, pakul nie prajšoŭ miedycynski ahlad i nie pačaŭ słužbu.

Pakolki Se-chan mieŭ padvojnaje hramadzianstva (ciapier jon maje tolki karejskaje), jon razvažaŭ pra toje, jak vyhladała b słužba ŭ Biełarusi, dzie taksama isnuje voinski abaviazak. Pavodle jaho acenki, biełaruskaja armija adčuvajecca bolš surovaj, padobnaj da toj, jakoj karejskaja armija była ŭ minułym.

Pavialičyć

Se-chan słužyŭ u Vajenna-pavietranych siłach u jakaści kiroŭcy inžyniernaj techniki. Jon raskazvaje, što padčas słužby časta adčuvaŭ siabie čałaviekam, jakomu «tut nie miesca». Asnoŭnaj prablemaj dla jaho była pastajannaja ŭvaha z boku asiarodździa. Słužba supała ź pieryjadam pandemii, tamu abaviazkovaje našeńnie masak dapamahała chłopcu zachoŭvać choć jakuju nieprykmietnaść.

«Dziakujučy maskam ja moh trochi chavacca. Kali ž treba było zdymać maski, naprykład, kali my jeli, ja chutčej-chutčej jeŭ i adrazu išoŭ. Mnie vielmi nie padabałasia, što ludzi hladziać na mianie jak na dziva», — uzhadvaje jon.

Vyhlad maładoha čałavieka staŭ temaj abmierkavańniaŭ na papularnym karejskim internet-forumie DC Inside u raździele, pryśviečanym Vajskova-pavietranym siłam.

Tam rehularna źjaŭlalisia paviedamleńni kštałtu: «Chto hety zamiežnik?», «Što jon tut robić?». Nieŭzabavie karystalniki ŭžo pisali, što heta «mietys ź Biełarusi», a niekatoryja zhadvali i jaho śpiecyjalnaść.

Małady čałaviek pryznajecca, što takaja ŭvaha była jamu vielmi niepryjemnaja. Časam jon navat sam zachodziŭ u abmierkavańni i prasiŭ vydalić pasty pra siabie. Adny paviedamleńni sapraŭdy źnikali, inšyja tak i zastavalisia na forumie.

Praŭda, praź niekatory čas, pa słovach Se-chana, usie pryzvyčailisia, i słužba stała całkam zvyčajnaj. Paśla demabilizacyi jon navat razam z byłymi sasłužyŭcami adpraviŭsia padarožničać pa Paŭdniovaj Amierycy.

«Ja karejec. Ale…»

Ale heta nie aznačała, što pačućcio svajoj «inakšaści» źnikła. Jak i ŭ dziacinstvie, Se-chan i siońnia časta adčuvaje siabie čałaviekam, jakomu davodzicca tłumačyć, chto jon taki.

«Kudy b ja ni pajšoŭ — naprykład, u restaran, — varta mnie zahavaryć pa-karejsku, jak ja čuju: «Vy zamiežnik, a tak dobra havorycie pa-karejsku?» Takoje zdarajecca pa niekalki dziasiatkaŭ razoŭ na dzień», — raskazvaje jon.

Chłopiec zhadvaje, jak niadaŭna, viartajučysia dadomu, jon prachodziŭ pašpartny kantrol u karejskim aeraporcie. Pakul astatnija pasažyry biez zatrymak išli dalej, jaho spynili. Supracoŭniki doŭha nie mahli zrazumieć, čamu čałaviek jeŭrapiejskaha vyhladu nosić karejskaje imia Kan Se-chan. Kali ŭsio vyśvietliłasia, pierad im vybačylisia i prapuścili.

Mienavita tamu jon pakul nie moža skazać, što całkam adčuvaje siabie svaim.

«Navat kali ja znachodžusia ŭ Karei, ja amal nikoli nie adčuvaju siabie karejcam. Zvyčajna mnie davodzicca tłumačyć, chto ja taki, abo prosta ŭśmichnucca, padziakavać i pryniać heta. Tamu, choć ja i karejec, unutry ja časta adčuvaju siabie zamiežnikam. Ja šmat razoŭ dumaŭ, jak było b dobra być takim, jak usie», — pryznajecca jon.

Hety dośvied paŭpłyvaŭ i na toje, jak Se-chan ujaŭlaje svaju budučuju siamju. Jon pryznajecca, što choča sustreć čałavieka, jaki całkam prymie jaho takim, jaki jon jość.

«Kali ŭ mianie buduć dzieci, jany taksama buduć z polikulturnaj siamji. A ja ŭžo viedaju, ź jakimi zababonami im, mahčyma, daviadziecca sutyknucca. Tamu mnie vielmi važna, kab pobač byŭ čałaviek, jaki nie budzie mieć takich praduziataściaŭ», — kaža jon.

Chłopiec pryznajecca, što navat padčas spatkańniaŭ časam łović siabie na dumcy, što chvalujecca nie stolki za siabie, kolki za toje, jak na ich buduć hladzieć navakolnyja.

«Zdajecca, ja ŭsio jašče znachodžusia ŭ pracesie pieraadoleńnia hetaha. Ja starajusia žyć hodna i ŭsprymać svaju admietnaść jak svaju pryvabnaść. Ale paśla ŭsiaho, što mnie daviałosia pieražyć u dziacinstvie i junactvie, heta nie tak prosta. Mnie zdajecca, ja ŭsio jašče vučusia heta pieraadolvać», — pryznajecca Se-chan.

Ciapier 25‑hadovy Kan Se-chan vyvučaje mieniedžmient u Sieule. Jon kaža, što choča žyć z vysoka padniataj hałavoj i bolš nie adčuvać siabie čužym u krainie, dzie naradziŭsia. Jašče adna jaho mara — dapamahać dzieciam z polikulturnych siemjaŭ.

«Kali ja ros, amal nichto nie kazaŭ mnie, što być dziciem z takoj siamji — heta narmalna. Bolšaść takich dziaciej pieražyvaje vielmi ciažki pieryjad staleńnia. Ja vielmi chaču im dapamahčy», — kaža jon.

• 30
• 0
• 1
• 1
• 1
• 3
• 2
• 6