Na 77‑m hodzie žyćcia pamierła viadomaja charvackaja piśmieńnica i publicystka Słavienka Drakulič. Jana pajšła z žyćcia va ŭzroście 76 hadoŭ nieŭzabavie paśla vychadu svajoj novaj knihi «Čamu ja nie navučyłasia hatavać».
Słavienka Drakulič naradziłasia 4 lipienia 1949 hoda ŭ Ryjecy, žyła ŭ Zahrabie i Stakholmie. Skončyła Zahrabski ŭniviersitet, dzie vyvučała paraŭnalnaje litaraturaznaŭstva i sacyjałohiju.
Pačynała karjeru jak žurnalistka, a paźniej stała adnoj ź pieršych aŭtarak, jakija ŭviali fieminisckuju tematyku ŭ hramadskuju dyskusiju byłoj Juhasłavii. U 1984 hodzie vyjšła jaje pieršaja publicystyčnaja kniha «Śmiarotnyja hrachi fieminizmu», a ŭ 1987‑m — pieršy raman «Hałahramy strachu».
Mižnarodnuju viadomaść Drakulič prynieśli knihi pra žyćcio pry kamuniźmie, postkamunistyčnyja pieramieny, vojny na Bałkanach i vajennyja złačynstvy. Siarod najbolš viadomych jaje tvoraŭ — «Jak my pieražyli kamunizm i navat śmiajalisia», «Kafe Jeŭropa», «Bałkanski ekspres», «Jany b i muchu nie pakryŭdzili».
Jaje artykuły drukavalisia ŭ viadučych suśvietnych vydańniach, a knihi byli pierakładzienyja na mnohija movy. U svaich ramanach i ese piśmieńnica časta źviartałasia da žanočaha dośviedu, a taksama apisvała losy takich viadomych žančyn, jak Fryda Kała i Mileva Ejnštejn.
U Słavienki Drakulič zastalisia muž, šviedski žurnalist Rychard Švarc, i dačka Rujana Jehier, jakaja taksama stała piśmieńnicaj.
Chto tyja dva piersanažy, jakija nie pili ŭ mižvajennaj Vilni, jak Zośku Vieras abudzili ad letarhii i ci praŭdzivaja bajka pra Karatkieviča i restaran11
Kamientary