Rasijskaja śpiavačka Taćciana Bułanava stała studentkaj biełaruskaj VNU
Kultavaja ŭ błasłaviennyja 1990‑ia vykanaŭca pastupiła ŭ pryvatny Instytut sučasnych viedaŭ u Minsku. Taćciana chacieła b atrymać zvańnie narodnaj artystki.
«Dla zvańnia heta taksama dobra. Tam vielmi cikavyja dyscypliny, ja budu vučycca pavodle indyvidualnaha płanu. Psichałohija, historyja mastactvaŭ, historyja žyvapisu — mnie sapraŭdy heta vielmi padabajecca, ja navat siadžu ŭ internecie i šmat čytaju roznych artykułaŭ. Ja budu pieryjadyčna pryjazdžać u Minsk, sustrakacca z vykładčykami. Tolki atrymała studencki bilet, na pieršy kurs mianie zaličyli», — raskazała artystka na XIII Narodnaj premii «Zorki Darožnaha radyjo».
Zorka Bułanavaj uzyšła ŭ SSSR u kancy 1980-ch, jana prasłaviłasia takimi chitami, jak «Jasnyj moj śviet», «Moj dień», «Moj nienahladnyj», «Sinieje morie».
Jaje druhoje pryšeście ŭ rasijskuju estradu adbyłosia sioleta dziakujučy niejmaviernaj padtancoŭcy.
Ciapier čytajuć
Siońnia Minsk pračnuŭsia ŭnačy ad hučnaha huka, padobnaha da drona2
Siońnia Minsk pračnuŭsia ŭnačy ad hučnaha huka, padobnaha da drona
Pahladzieli film «Piaščotna da siabie», źniaty pa dzika papularnaj biełaruskaj knizie — pra zaciukanuju žančynu, jakuju chočuć zrabić dla ŭsich zručnaj33
Kamientary
Taniucha siebie na umie.
Ostałoś tolko poniať, kakoje otnošienije imiejet zaočnoje obučienije v častnom vuzie k zvaniju narodnoj artistki. Pričiom narodnoj artistki nie toj strany, hdie ona sobirajetsia obrazovanije połučať.