«Siońnia ja adpuskaju ŭ śviet svaju novuju pieśniu. Jana naradziłasia roŭna ŭ toj momant, kali maja kryŭda na žyćcio i na Nieba pačała patrochu ścichać», — napisała jana.
Hanna Šarkunova prezientavała novuju pieśniu «Byccam ja maleńki». Hanna napisała muzyku, słovy — Uładzimir Kubyškin.
«Siońnia ja adpuskaju ŭ śviet svaju novuju pieśniu. Jana naradziłasia roŭna ŭ toj momant, kali maja kryŭda na žyćcio i na Nieba pačała patrochu ścichać. I kali pytańnie «Čamu?!» źmianiłasia na «Ja zrazumieła, dziela čaho ŭsio heta było».
U niejki momant ja vyrazna ŭbačyła, što ŭvieś hety čas lubiačaja, kłapatlivaja ruka trymała maju ruku i viała tudy, dzie adbyvajecca hałoŭnaja sustreča ŭ žyćci — sustreča z saboj.
Ja narešcie sustrełasia z toj žyvoj, ščaślivaj maleńkaj dziaŭčynkaj, jakaja ŭmieje radavacca, tvaryć, hulać u žyćcio, jakaja zakachanaja ŭ siabie i ŭ kožnuju siekundu žyćcia, jakaja nie baicca i daviaraje. Biezumoŭna daviaraje svajmu šlachu…
Vova Kubyškin napisaŭ hety tekst pra siabie — pra čałavieka, jaki trochi zabłukaŭ i stamiŭsia, jaki časta adčuvaje siabie ŭ hetym śviecie samotnym i maleńkim. Ale tak atrymlivajecca, što jon daloka nie adziny taki.
Šmat hadoŭ my idziem pa žyćci pobač, choć i ŭ roznych kutkach płaniety, i ŭsie hetyja hady Vova praz svoj talent pisać teksty dapamahaje mnie vykazać toje, što žyvie ŭ majoj dušy.
Ja adčuvaju, što ciapier samy prydatny čas dla hetaj pieśni. My ŭsie adčajna majem patrebu, kab u śviecie stała śviatlej i ciaplej. Ale śviatło i ciapło nie źjaŭlajucca ź niadkul. Tolki znutry kožnaha z nas.
Lublu kožnuju frazu i kožnuju notu hetaj pieśni. Vielmi vieru, što i vy palubicie», — napisała Hanna.
U 2020 hodzie Hanna Šarkunova padtrymała pratesty i napisała «Pieśniu ščaślivych ludziej». Paźniej artystka źjechała va Ukrainu, raźličvajučy, što zmoža viarnucca na radzimu praź niekalki tydniaŭ, kali ŭ rodnaj krainie ŭsio naładzicca.
Paśla pačatku vajny Hanna evakujavałasia z Ukrainy razam z maleńkim synam.
Ciapier čytajuć
Maskvička raspaviała, jak razam z žanichom ledź nie zahinuła ŭ avaryi pa darozie na svajo viasielle ŭ siadzibie pad Łahojskam2
Maskvička raspaviała, jak razam z žanichom ledź nie zahinuła ŭ avaryi pa darozie na svajo viasielle ŭ siadzibie pad Łahojskam
«Ludzi kamientavali, što salmanieła ŭvajšła ŭ čat». Biełarus pajechaŭ pracavać u Kremnijevuju dalinu — i staŭ kulinarnym błohieram na 28 miljardaŭ prahladaŭ55
Kamientary