Muzyka dla paślamuzyčnaha pakaleńnia

Zastalisia imhnieńni da prybyćcia lideraŭ suśvietnaj tancavalnaj muzyki, hurtu Prodigy, u Minsk. Piša Pavał Kaściukievič.

U 1994‑m Biełaruś dałučyłasia da suśvietnaha muzyčnaha rynku. Zhetul my budziem atrymlivać amal usie muzyčnyja navinki, chity i albomy, sa spaźnieńniem maksimum u miesiac. A ŭsio dziakujučy aŭdyjopiratam. Amal u kožnym šapiku pobač z šakaładkami i žujkami ciapier źjaŭlajecca chacia b para kasietaŭ: z zapisami AVVA (dla šarahovaha miełamana) i Nirvana — dla prasunutaha słuchača.

U 1994 h. na ścienach damoŭ, zdavałasia b, daviečny nadpis «Coj žyv» mianiajecca na ledźvie zrazumieły Nirvana, jaki sa słavianskim koraniem «rvać» nie maje ničoha ahulnaha. Majecca na ŭvazie amierykanski hurt Nirvana, dzie lideram byŭ apošni rok‑idał, Kurt Kobejn. Heta budzie hod jaho apošniaha bieniefisu ŭ Miunchienie i biaskoncych telefanavańniaŭ jaho žonki, śpiavački Kortni Łaŭ, u palicyju pra mužavy pieradozy, a taksama hodam jaho źviadzieńnia rachunkaŭ ź bliskuča‑zmročnym žyćciom.

1994. Zvonku zdajecca, što pazicyi roku nieparušnyja: choć dynazaŭry, usimi lubyja, «Pink Fłojd», raspadajucca, zrabiŭšy apošni albom Division Bell. Raspadajucca, adnak jeduć u hrandyjozny tur, jaki źbiraje pa ŭsim śviecie niačutnuju datul ličbu: 5 miljonaŭ čałaviek u 68 haradach.

Trojka acalełych «Bitłoŭ» u 1994‑m tajemna źbirajecca ŭ Łondanie, kab aranžavać napiajanyja niabožčykam Džonam Lenanam i zachavanyja jaho žonkaj Jokaj Ona miełodyi. Dziorzkija Offspring i Green Day ŭ 1994 hodzie vydajuć svaje zvyšpaśpiachovyja albomy (Smash i Dookie, adpaviedna), i krytyki kažuć pra novaje vino ŭ starych dobrych rok‑n‑rolnych miachach…

Rep taksama krasuje: kryminalnik, ale talenavity repier Tupak Šakur u zienicie słavy. U hety hod, pad uspyški tele‑ i fotakamier, jon adpracoŭvaje 15 sutak na hramadskich pracach za źbićcio pradusera Ałana Chjudža. Madonna, uvasableńnie pop‑muzyki, jak zaŭždy, trochi piaje i šmat epatuje. Rok, pop i rep, zdajecca, znajšli formułu mirnaha suisnavańnia, dzie ŭ kožnaha budzie svaja niša i svoj słuchač. I mienavita tut źjaŭlajucca Prodigy…

Nie padpolščyki, a padpalščyki

Jany strelili ŭ 1994 hodzie albomam Music for the Jilted Generation («Muzyka dla pazałočanaha pakaleńnia»). Z łamanymi epileptyčnymi rytmami, sproščanymi da ŭzroŭniu «Saŭki dy Hryški» miełodyjami, sirenami i skavytańniem elektroniki, dziciača‑infantylnymi vakałami i abaviazkovaj trasiankaj usich viadomych navucy stylaŭ: ad mietału da chip‑chopu. Mienavita paśla hetaha alboma Prodigy ŭ śviecie zahavaryli pra fienomien «paślamuzyki», dzie pasłańnie roku i čystaja fonavaść popu adychodziać na druhi płan, a ŭpierad vysoŭvajecca, tak skažam, uzrovień mocy vašaha prychodu paśla słuchańnia taho ci inšaha alboma.

Kali da 1980‑ch historyja sučasnaj muzyki była paŭstańniem padpollaŭ (roku, repu) suprać mejnstrymu i pastupovym ŭlivańniem ich u hety samy mejnstrym,

dyk historyja muzyki 1990‑ch i 2000‑ch — heta apovied pra tych, chto zmoh jak paskład(a)niej spałučyć užo isnyja styli.

Prodigy nachabna brali najlepšaje z usich stylaŭ i biaźlitasna ich źmiešvali. Žorstkaść ryfaŭ, dziorzkaść imidžu, epataž u novaj muzycy byli daviedzienyja da nadchmarnych maksimumaŭ. Ź lohkaściu, naciskam adnoj pimki na kamputarnaj kłavijatury, Prodigy adužvali estradnyja i chevimietaličnyja chrypy dy skoki.

Śviatoje śviatych roku, elektrahitara, u rukach rejvieraŭ zrabilisia prosta elektronnym režymam na muzyčnych kamputarach. Ciapier jany buduć vykarystoŭvać jaje, jak im zamaniecca: robiačy huk jašče luciejšym za samy ciažki mietał.

A tekst adkidajecca zusim — našto? Pra vyklik hramadstvu adzin kisłotny vyhlad zialonych vałasoŭ Kita Flinta kaža bolš, čym sotni słovaŭ «Rolinhaŭ».

Paśla Prodigy Šaŭčuk budzie vyhladać jak vajaŭničy bažavołak, a chevi‑mietalisty — jak drobnyja čarcianiaty ad fiłarmonii.

Maralisty, skandalisty i ekshibicyjanisty ž ciapier abjadnalisia ŭ adnym hurcie, dzie šalonyja rytmy, nadryŭ i chardkoravyja ryfy roku, rečytatyvy chip‑chopu, papsovyja sintezatary — adno srodak, kab jak najmacniej torknuła.

«Śmierć akupantam!»

U Minsk pastalełyja Prodigy pryjeduć prasoŭvać svoj novy albom Invaders must die/»Śmierć akupantam!». Pavodle krytykaŭ, albom źjaŭlajecca daninaj pašany hurtu samim sabie, niby skaročanaj historyjaj samoha hurtu z usimi jaho ŭźlotami i padzieńniami, pošukami muzyčnaha stylu, jaki jość — spałučeńnie rejvu, chardkoru, indastryjału, brejk‑bitu i panku.

U Minsk jeduć Prodigy.

Chto jany —vyklučny hurt, viacha ŭ historyi dans‑muzyki, muzyčnyja bahi, absalutnyja dyktatary ŭ karaleŭstvie sučasnaj muzyki abo pradukt svajho času, vypadkova ŭdały ekśpierymient?

Adkazy znachodziacca niedzie pamiž hetymi dvuma palusami. Epileptyčnyja i šalonyja rytmy, što pierachodziać kali ŭ palityzavanyja rečytatyvy, kali ŭ zuchavatyja, mała nie kamičnyja, prypievy. Usiaho zbor‑kalada — ažno ciažka zrazumieć, što da čaho, ale hetak dobra — nu, prosta jak na kłubnych dans‑viečarynach, da raźvićcia kultury jakich Prodigy hetak mocna prykłalisia.

Takim paradkam: Kit Flint, Liem Chaŭlet i Maksim Ryjalici 5 kastryčnika na stadyjonie «Dynama», 17.00.

Košty biletaŭ ad 90 tysiačaŭ na tancpole da 350 tys. u VIPavaj zonie.

Prodigy

zasnavaŭ kłasičny pijanist Lijam Chaŭlet u 1990 u Anhlii. Inšyja členy hurtu, Kiejt Flint i Maksim Ryjalici, muzyku nie składali: tolki toje rabili, što tančyli (jany tak prosta i pisali na dyskach svajo ampłua — «tancor») i pierakonvali maładoha Lijama Chaŭleta, što jon hienij, i što jaho muzyka vartaja aŭdyjozapisaŭ.

Paśla fienamienalnaha muzyčnaha i finansavaha pośpiechu alboma Music for the Jilted Generation (1994) (prodaž 17 młn asobnikaŭ — rekord u historyi tancavalnaj muzyki) chłopcy ściemili, što jany bolš čym kampanija tancoraŭ i techna-muzykaŭ. Potym byli albom The Fat of the Land u kancy 1990-ch — vianiec pośpiechu, paśla — niaŭdałaja sproba Flinta syści i s(t)varyć svoj asabisty kisłotny pank, i, urešcie, sa ślaźmi na vačach, uźjadnańnie pad kaniec 2000-ch.

Pavieł Kaściukievič

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0