Historyja biełarusaŭ, jakija znajšli adno adnaho ŭ Indyi, staŭšy akciorami Balivuda
Aleś źjechaŭ u Indyju jašče minułaj vosieńniu, stamiŭšysia ad šalonaha staličnaha rytmu. Kinuŭ pracu, zrabiŭ vizu na paŭhoda, uziaŭ kvitok u adzin bok i palacieŭ. Praz try miesiacy, u studzieni, toje ž zrabiła i Nastaśsia.
Aleś i Nastaśsia.
Da vandroŭki jon pracavaŭ kurjeram, jana — mieniedžarkaj u restaracyi. U Indyi jany abodva pierakvalifikavalisia ŭ akcioraŭ Balivuda, dzie «biełyja ludzi» dastatkova zapatrabavanyja. A «biełyja ludzi» hetym z zadavalnieńniem karystajucca: darohu apłačvajuć, žytło dajuć, kormiać i jašče hrošy płaciać. Dy i narešcie možna adčuć sapraŭdnuju Indyju, a nie zajezdžanaje Hoa.
«NN»: Kaho davodziłasia hrać?
Aleś: Byŭ hienierałam brytanskaj armii na vajnie, chadziŭ z vusami, u kapielušy i kirzačach. Žyli na vile ŭ džunhlach na poŭdni Indyi ŭ štacie Kierała. Na zdymki, što doŭžylisia šeść dzion, nas vazili ŭ hory. Chacia ŭ kadry ja źjaŭlajusia litaralna na paru siekund, niedzie ŭ samym kancy, dy i toje ŭ soniečnych akularach.
Na zdymkach na Hoa my byli zaprošanymi haściami na induskim viasielli: tančyli, śpiavali, siadzieli za stałom. Taki rabočy praces. Narmalna było, nas karmili. Paru razoŭ na dzień — harbata. Płacili za heta hrošy. Było cikava, asabliva na pačatku, kali kožny raz — novaje miesca.
Nastaśsia: Heta mahčymaść pabačyć Indyju. Tabie dajuć žytło, ježu, jašče i płaciać hrošy.
Aleś: Nabyvajuć tabie kvitok na spalny aŭtobus, tam niama siadziačych miescaŭ, heta jak naš płackart. I ty kładziešsia, jedzieš, hladziš u vakno.
Tak ja jeździŭ kastryčnik, listapad, śniežań… U studzieni mnie prapanavali kantrakt, treba było jechać u Mumbai. Maŭlaŭ, zdymki ŭvieś čas. Ja sabraŭsia i pajechaŭ, ale niešta nie atrymałasia. Napačatku pracy nie było, my źviazalisia ź inšymi ahientami, papracavali krychu ź imi. Heta nie spadabałasia našamu pieršamu ahientu, tak što my tam niadoŭha pažyli i pajechali nazad u Hoa.
«NN»: Płacili dobra na zdymkach?
Aleś: Kali zdymki byli ŭ Hoa, to bok nie treba było nikudy vyjazdžać, płacili kala 1500 indyjskich rupij za dzień. Heta prykładna 23 dalary. U Mumbai — 45 dalaraŭ za dzień. Nu i stavilisia narmalova. Kali, naprykład, nie padabałasia ježa, možna było paprasić jeŭrapiejskaj.
Nastaśsia: Heta chutčej sposab pahladzieć Indyju, a nie zarabić hrošy. U mianie samyja doŭhija zdymki ciahnulisia piać dzion, heta było ŭ Mumbai. Płacili kala 50 dalaraŭ za dzień. U fotasiesijach dla časopisaŭ zdymałasia, tam bolš płaciać, 70-80 dalaraŭ za dzień.
«NN»: Čym karmili?
Nastaśsia: Tam dzie-nidzie ceły fudkort byŭ. Na niekatorych zdymkach karmili jeŭrapiejskaj ježaj, dzieści była tolki indyjskaja.
«NN»: Indyjskaja ježa — heta što?
Nastaśsia: U asnoŭnym, viehietaryjanskaja.
Niekatoryja indusy jaduć kurycu, ale nie ŭsie. I heta amal što adzinaje miasa, jakoje jany ŭžyvajuć. Zvyčajna ž hatujuć rys.
Aleś: Byvaje, jałavičynu jaduć, ale vielmi redka.
«NN»: Vychodzić, jany tam cełymi dniami rys jaduć?
Nastaśsia: Tak, ale jaho padajuć z roznymi padlivami.
Aleś: I śpiecyj šmat karysnych dadajuć. Jašče hatujuć roznyja babovyja. My, darečy, paśla viartańnia znajšli pobač z domam indyjskuju kramu, kupili tam nutavyja šmatki i zrabili nutavyja katlety.
«NN»: Dyk jak vy ŭsio ž syšlisia?
Aleś: Nasta pryjechała jakraz u moj dzień narodzinaŭ. Ja, darečy, uvohule pra jaho zabyŭ. Kali žyvieš u Indyi, hublaješsia ŭ časie. Dla ciabie tam isnuje tolki dzień, a nie niejkaje čysło.
Nastaśsia: Niama zvarotnaha kvitka, voś i nie treba vieści adlik.
Aleś: My źjeździli na načny rynak, tam vialiki fudkort, scena z žyvoj muzykaj, pierformansy z ahniami, tancplacoŭki. Zvyčajna hety rynak pracuje pa subotach, na jaho źjazdžajecca ŭsio Hoa. Na nastupny dzień ja pajechaŭ na kantrakt u Mumbaj.
Praz paru tydniaŭ viartaŭsia ŭ tambury indyjskaha ciahnika, jechaŭ 12 hadzin, hladzieŭ na pryrodu. Mnie chaciełasia prajechać mienavita ŭ tambury, jak mnohija indusy, adčuć i ŭvabrać hety kałaryt.
Kali ja viarnuŭsia, Nasta jakraz źjazdžała na poŭdzień, u Pimpry. A paśla jaje padarožža pasiabravali, stali žyć razam.
Nastaśsia: Na poŭdzień my pajechali, bo zachacieli pabačyć inšuju Indyju. Adpravilisia na bajkach, jechali dvoje sutak, zajazdžali ŭ roznyja harady. Indyja zusim nie takaja, jak Hoa.
Što zaŭvažaješ adrazu, dyk heta mnostva roznych pachaŭ: ježy, duchmianych rečyvaŭ, aramatyčnych alejaŭ, kvietak — jany ŭsie źmiešvajucca. I jašče — koleraŭ. U Indyi nie sustrenieš žančynu ŭ karyčnievym ci šerym sary. Induski nosiać ružovyja, malinavyja, błakitnyja, zialonyja, čyrvonyja — vielmi-vielmi jarkija, jak i ŭpryhožvańni.
Aleś: Indyja roznaja. Dzieści bolš bahataja, dzieści mienš. Dzieści bolš čystaja, dzieści brudnaja. U roznych rehijonach svaje pryrodnyja bahaćci, svaja mova. Čaściakom indusy razmaŭlajuć pamiž saboj pa-anhlijsku, bo nie mohuć zrazumieć adno adnaho. Jość ahulnyja movy jak chindzi ci maratchi, na ich razmaŭlaje bolšaść. Ale ŭsio adno, kali traplaješ kudyści ŭhłyb, usie havorać pa-svojmu.
Jość vielmi zamožnyja ludzi, jość vielmi biednyja, što znachodziacca na miažy vyžyvańnia. Hołyja na pamyjcy — heta ich žyćcio.
Nastaśsia: Kantrast dobra bačny ŭ Mumbai. Kali zajechać u Kałabu, histaryčny rajon, možna ŭbačyć i pabudovy XIX stahodździa, i šykoŭnyja novabudoŭli. Sici-centr prosta, jak u Maskvie ci navat lepš. A potym vyjazdžaješ adtul i bačyš strašennyja truščoby.
U nas u takim miescy niejak aŭtobus spyniaŭsia, strašna było vyjści. Pajšli ŭ prybiralniu z chłopcami, bo sami nie rašylisia. Ableplivajuć dzieci, darosłyja, žabraki. Pacuki vielizarnyja biehajuć — vielmi žudasna.
Aleś: Časam možna adčuć rezkija niepryjemnyja pachi. Ad ich možna stracić prytomnaść, zvanitavać. Heta ni z čym nie paraŭnać, nijak nie apisać.
«NN»: Što bolš za ŭsio začapiła ŭ samoj Indyi?
Nastaśsia: Dy prosta tam usio.
Aleś: Što tam prosta?
Nastaśsia: Dy ŭsio prosta. Nie treba mišury, nie treba apranacca doraha, zamožna.
Aleś: Prosta ty pry hetym adčuvaješ siabie kamfortna, bo nasustrač iduć takija ž ludzi.
Zamožny čałaviek moža vyhladać jak chipi, u jakoha ŭ kišeniach pusta. Mnie padajecca, Indyja vyroŭnivaje voś hety dysbałans paniaćciaŭ, pryncypaŭ. Tam modna toje, što tabie padabajecca. Heta mohuć być šlopancy i šorty, toje, u čym tabie kamfortna.
«NN»: Zamiežnikaŭ tam šmat?
Aleś: Šmat rasijan, jany jeduć u asnoŭnym na poŭnač Hoa. Na poŭdni bolš jeŭrapiejcaŭ: anhličanie, francuzy, irłandcy, šatłandcy. Poŭdzień Hoa ličycca bolš cichim, spakojnym.
«NN»: Pa čym biełaruskim sumavali?
Aleś: Pa movie. U supiermarkiecie na Šry-Łancy, dzie my praviali apošni miesiac pierad viartańniem u Biełaruś, byli adny ruskija. Dumajem, što za fihnia? My za stolki kiłamietraŭ ad Rasii, na vostravie, a tut adny ruskija. Vyrašyli razmaŭlać pa-biełarusku. Chadzili, uzhadvali movu, nam było cikava i viesieła.
Bolš ni pa čym nie sumavaŭ, choć i paŭhoda prajšło.
Byli chłopcy, jakija kazali: «Voś, kaŭbasy b zaraz, harełki…» A ja nie viedaju, navošta kaŭbasa i harełka, kali takija zachady, akijan. Kali takaja pryroda i tannaja sadavina.
Nastaśsia: Vielizarnaja dvuchkiłahramovaja papaja tam kaštuje ŭsiaho paŭdalara. Heta toje, pa čym my sumujem.
Aleś:
Kali my viarnulisia ŭ Biełaruś, ja zrazumieŭ, što nie jem sadavinu. Banany ŭvohule ni pra što.
Nastaśsia: Da adjezdu ŭvieś čas ich nabyvała, i było narmalova. Pakul tam nie pakaštavała. Heta dźvie roznyja rečy.
Aleś: Ničoha nie kupić, akramia jabłyk! A na jabłyki ŭ mianie alerhija.
Nastaśsia: U Indyi, darečy, jabłyki — ledźvie nie samaja darahaja sadavina.
«NN»: Paśla Indyi žyćcio ŭžo nie budzie takim, jak raniej?
Nastaśsia: Zvyčajna ludzi albo zastajucca ŭ Indyi, albo mianiajucca. Ludzi bačać, što moža być pa-inšamu, moža być lepš. Nie abaviazkova prapadać na pracy, biaskonca zarablać hrošy.
Da Indyi ja vielmi šmat pracavała, peŭny čas — na dźviuch pracach. Mnie chaciełasia zarabić na ŭsio. U peŭny momant usio nadakučyła, i ja źjechała. Ciapier žyvu našmat bolš spakojna.
Aleś: Mianiajucca pryjarytety, rasstaŭlaješ ich pa-inšamu. U mianie źmianiłasia razumieńnie taho, što važna.
Nastaśsia: Važna zastavacca čałaviekam u luboj situacyi, bierahčy zdaroŭje, nie rastračvać žyćcio marna. U śviecie vielmi šmat cudoŭnych miescaŭ, jakija varta ŭbačyć. Nie treba zacyklivacca na Minsku, pracy, pabudovie doma, nabyćci aŭtamabila.
Aleś: Ale kožnamu svajo. Chto jak choča, toj tak i robić.
Nastaśsia: Kažuć, Indyja daje tabie toje, što tabie patrebna. Jana albo prymaje ciabie, albo adpraŭlaje nazad.
-
Vandroŭnik i biznesoviec ź Minska za dva dni znajšoŭ sabie praz sacsietki niaviestu — najbolš spadabałasia dziaŭčyna z Rasii
-
«Dziaŭčaty, heta realna pracuje!» Niaviesta Pratasieviča raskazała, jak pryvaražyła budučaha muža čyrvonymi trusami
-
Janocicha Jasienija, jakaja nielehalna pryjechała z ZŠA, znajšła muža ŭ Baranavičach
Ciapier čytajuć
Pieršy biełaruski pašpart z «Pahoniaj» atrymaŭ Łukašenka, a druhi — školnik Juryj Čarniak. Jak skłaŭsia los chłopca?6
Pieršy biełaruski pašpart z «Pahoniaj» atrymaŭ Łukašenka, a druhi — školnik Juryj Čarniak. Jak skłaŭsia los chłopca?
«Dziaŭčyna niedzie praź siem siekund užo pikiravała bieź piłota». Siabar deltapłanierysta, jaki raźbiŭsia ŭ Stročycach, raskazaŭ, što pryviało da trahiedyi44
«Dziaŭčyna niedzie praź siem siekund užo pikiravała bieź piłota». Siabar deltapłanierysta, jaki raźbiŭsia ŭ Stročycach, raskazaŭ, što pryviało da trahiedyi4
«Šmatpartyjnaść, pluralizm mierkavańniaŭ — heta brachnia, zachodniaja brachnia». Łukašenka razhladaje kanstytucyjnaje viartańnie da savieckaj sistemy8484
Kamientary