У аграгарадку Крупіца Мінскага раёна вуліца Паўднёвая сустракае мінакоў чарадой дагледжаных палісаднікаў. Але адзін участак прымушае спыніцца: буйства фарбаў і раскошны каскад ярусаў. А стварыла гэтую казку Антаніна Казюлева. За яе плячыма больш за 20 гадоў вопыту ў садоўніцтве, калекцыя рэдкіх сартоў і нават адно маленькае дзіва — лілея, якая перарасла свайго садоўніка. Антаніна расказала выданню pristalica.by, як са звычайнага агарода вырасціць асабістае каралеўства.
Антаніна з сям’ёй асталявалася ў аграгарадку ў 2002 годзе, і тады ландшафт быў зусім іншым. Сёння ж іхні ўчастак — гэта прадуманае занаванне. Агарод атрымаў строга адведзенае месца за хатай, з паўднёвага боку — зона адпачынку пад кронамі разгалістых пладовых дрэў, а ўсю астатнюю прастору занялі кветкі.
Клумбы як мастацтва
Галоўны гонар — клумбы. Гэта не хаатычныя пасадкі, а дызайнерскае рашэнне гаспадыні. Самая маштабная працягнулася перад хатай уздоўж плота.
«Я зрабіла гэта наўмысна. Выходзіш раніцай з кавай, а перад табой суцэльная стужка з кветак. Прыгожа і нікому не замінае. Мне так падабаецца гэтая справа — чаранкаваць, высаджваць, даглядаць. Радуецца і вока, і душа», — расказвае Антаніна.
Хоць кампазіцыя выглядае адзінай лініяй, насамрэч яна разбітая на рытмічныя зоны. Схема амаль класічная: півоня, побач красадзён, затым лілея, а ля падножжа — фактурная хоста. Завяршаюць карціну вечназялёныя акцэнты. У Антаніны першапачаткова была думка зрабіць прыпаднятыя клумбы, абкласці каменем, але перамагла ідэя адкрытага кветніка, які дае адчуванне прасторы.
Красадзёны і двухметровае дзіва
Сярод дзясяткаў відаў — ружаў, павойнікаў, будлеі, вяргіняў і юкі — душа Антаніны асабліва пяшчотна ставіцца да павойнікаў.
«Іх завуць красадзёнамі, бо кожная кветка жыве толькі дзень. Але бутонаў на сцябле столькі, што куст палае колерамі амаль тры тыдні», — тлумачыць яна.
З лілеямі ў садоўніцы адносіны асаблівыя. Сорт «прынц» у яе садзе капрызіў і не паказаў сябе трывалым, а вось «прынцэса» — наадварот. Асобная гісторыя — любоў да ОТ-гібрыдаў (арыенпетаў). Аднойчы гэты запал падарыў свету сенсацыю ў маштабах аднаго ўчастка.
«Купіла звычайную цыбуліну, а атрымала двухметровае квяцішча. Я думала, яна «паламаная», расце неяк дзіўна, усё ўгору і ўгору. А потым на ёй раскрылася неверагодная колькасць бутонаў. На наступны год яна ўжо не была такой гіганцкай, але да гэтага часу трымае марку самай высокай у садзе».
Таямніцы догляду: кава, калы і апетыт хосты
Зараз у калекцыі Антаніны каля 15 відаў павойнікаў і 15 сартоў лілей. Асобны гонар — каралеўства калаў. У гэтым годзе яна пасадзіла клубні розных колераў у вазоны аб’ёмам не менш за 20 сантыметраў. Усю вясну яны набіралі сілу на акне, а ў сад пераехалі толькі да канца мая.
«Кала ў мяне зусім непераборлівая. Пачала цвісці яшчэ на падваконні, я толькі палівала часам. Трымала на заходнім баку», — прызнаецца кветніца.
Важны нюанс: у адрозненне ад павойнікаў, якія зімуюць у грунце пасля простай абрэзкі, калы ў зямлі не пакідаюць. Хосту трэба своечасова падразаць.
«Галоўнае своечасова дзяліць, інакш куст становіцца велізарным і там селяцца слімакі. Стараюся рассаджваць раз у пяць гадоў, але заўсёды гляджу па стане», — тлумачыць гаспадыня.
Для яркіх штрыхоў у садзе ёсць месца аднагодкам: у маі Антаніна высаджвае аксаміткі, але больш за ўсё сэрца ляжыць да львінага зеву і астраў.
Каментары