Arkaša
Subota. Dobraje viesnavoje nadvorje. Žonka sieła ŭ mašynu j pajechała na lecišča, a ja nadumaŭsia ramantavać svaju amatarskuju radyjoantenu. Ale detalaŭ patrebnych nie staje. Červieński rynak — moj paratunak. Voś i prypynak, što na Leninhradzkaj kala skveru. Čakajučy tralejbusa, padychodžu da Arkašy — bronzavaha pomnika, što staić pablizu. Hetaha čałavieka zvali Ŭładzimier Hałynski, ale jašče ź dziacinstva jaho klikali ad imia pa baćku — Arkašam. My paznajomilisia jašče ŭ škole. Arkaša tady hraŭ u muzyčnym ansambli i adnojčy paprasiŭ mianie pierarabić mahnitafon “Nota” u reverberatar — prystasavańnie, jakoje źmianiaje hučańnie instrumentaŭ dy hołasu, — što ja j zrabiŭ. Potym my časta sustrakalisia, i kožnaha razu ja dziviŭsia jahonaj nieŭtajmoŭnaj enerhii. Heta byŭ nie čałaviek, a hieneratar idejaŭ. Čym tolki jon ni zajmaŭsia…
Niedzie ŭ 1993 h. sustrelisia my, a jon i kaža — zdymaju, maŭlaŭ, kino… U 1997-m patelefanavaŭ i zaprasiŭ na prezentacyju svajho filmu “Spravy Łachoŭskaha”, składzienaha z dvuch karotkametražnych — “Pryvitańnie ad ciozki” j “Lačeńnie pavodle doktara Łachoŭskaha”. Arkaša byŭ nia tolki pradusaram hetych stužak — jon źniaŭsia ŭ hałoŭnaj roli. U kinateatry “Maskva” padčas prezentacyi jon padaravaŭ mnie zapalničku z pamiatnym nadpisam, na jakoj była pabłytanaja čarha słovaŭ — “Studyja U.Hałynskaha ”Biełaruśfilm”. Arkaša śmiajaŭsia: “Ja — pieršy pradusar na “Biełaruśfilmie”, navat Łukašenka zachacieŭ pobač sa mnoj sfatahrafavacca…” Heta byŭ dziŭny, niezvyčajny i vielmi dziejny čałaviek. Ale byŭ. Nie dažyŭšy da saraka, jon pamior.
Kolki hadoŭ tamu sustrakaju svajho siabra, Arkašavaha adnaklaśnika, jaki ciapier žyvie ŭ ZŠA. Jon kaža, što, pryjechaŭšy ŭ Miensk, vypadkova apynuŭsia kala bronzavaha čałavieka na tralejbusnym prypynku i adrazu paznaŭ u im Arkašu. Kali heta pomnik, pytajecca, čamu nijakaha nadpisu niama? Było b dobra, kab ludzi viedali, kamu jany kładuć jabłyk na dałoń ci ŭtyrkajuć cyharetu pamiž palcaŭ.
…Jašče krychu pastajaŭšy la Arkašy, ja zaŭvažyŭ, što tralejbusy nia chodziać uvohule. Ludzi pačakajuć-pačakajuć dy jduć pieššu. I ja taksama pajšoŭ…
Siarhiej Paŭzun, Miensk
Ciapier čytajuć
Andreja Pačobuta pamianiali na łukašenkaŭskich špijonaŭ, aryštavanych u Polščy48
Kamientary