Аркаша
Субота. Добрае веснавое надвор’е. Жонка села ў машыну й паехала на лецiшча, а я надумаўся рамантаваць сваю аматарскую радыёантэну. Але дэталяў патрэбных не стае. Чэрвеньскi рынак — мой паратунак. Вось i прыпынак, што на Ленiнградзкай каля сквэру. Чакаючы тралейбуса, падыходжу да Аркашы — бронзавага помніка, што стаіць паблізу. Гэтага чалавека звалі Ўладзiмер Галынскi, але яшчэ зь дзяцiнства яго клiкалі ад iмя па бацьку — Аркашам. Мы пазнаёміліся яшчэ ў школе. Аркаша тады граў у музычным ансамблi і аднойчы папрасіў мяне перарабiць магнiтафон “Нота” у рэвэрбэратар — прыстасаваньне, якое зьмяняе гучаньне інструмэнтаў ды голасу, — што я й зрабiў. Потым мы часта сустракаліся, і кожнага разу я дзiвiўся ягонай неўтаймоўнай энэргii. Гэта быў не чалавек, а генэратар iдэяў. Чым толькi ён ні займаўся…
Недзе ў 1993 г. сустрэліся мы, а ён і кажа — здымаю, маўляў, кiно… У 1997-м патэлефанаваў i запрасiў на прэзэнтацыю свайго фiльму “Справы Лахоўскага”, складзенага з двух кароткамэтражных — “Прывітаньне ад цёзкі” й “Лячэньне паводле доктара Лахоўскага”. Аркаша быў ня толькi прадусарам гэтых стужак — ён зьняўся ў галоўнай ролi. У кiнатэатры “Масква” падчас прэзэнтацыi ён падараваў мне запальнiчку з памятным надпiсам, на якой была паблытаная чарга словаў — “Студыя У.Галынскага ”Беларусьфільм”. Аркаша сьмяяўся: “Я — першы прадусар на “Беларусьфiльме”, нават Лукашэнка захацеў побач са мной сфатаграфавацца…” Гэта быў дзiўны, незвычайны i вельмi дзейны чалавек. Але быў. Не дажыўшы да сарака, ён памёр.
Колькi гадоў таму сустракаю свайго сябра, Аркашавага аднаклясьніка, які цяпер жыве ў ЗША. Ён кажа, што, прыехаўшы ў Менск, выпадкова апынуўся каля бронзавага чалавека на тралейбусным прыпынку i адразу пазнаў у iм Аркашу. Калi гэта помнiк, пытаецца, чаму нiякага надпiсу няма? Было б добра, каб людзi ведалi, каму яны кладуць яблык на далонь цi ўтыркаюць цыгарэту памiж пальцаў.
…Яшчэ крыху пастаяўшы ля Аркашы, я заўважыў, што тралейбусы ня ходзяць увогуле. Людзi пачакаюць-пачакаюць ды йдуць пешшу. I я таксама пайшоў…
Сяргей Паўзун, Менск
Цяпер чытаюць
На поўначы Беларусі існавала велізарнае возера — у 150 разоў большае за Нарач. Яно знікла ў выніку прыроднай катастрофы, але сляды заўважныя і сёння77
Каментары