Łukašenka siońnia padčas naviedvańnia Vierchniadźvinskaha rajona adznačyŭ, što časam možna pačuć vyraz «ludzi prezidenta», i patłumačyŭ, što heta aznačaje.
«Hałoŭnaje, kab vy razumieli, baćki: samyja hałoŭnyja maje ludzi — heta tyja, chto ŭžo naradziŭ, u kaho ŭ siamji jość dzieci. Voś jany adrazu pačynajuć razumieć, što takoje žyćcio», — skazaŭ Alaksandr Łukašenka.
Jon taksama zaklikaŭ canić i bierahčy žyćcio na siale, u nievialikich nasielenych punktach, dzie ŭ paraŭnańni ź vialikimi haradami bolš pryrody i prastory. Što tyčycca mahčymaściej dla atrymańnia adukacyi, to tut zadača dziaržavy — zrabić tak, kab uraŭnavać ich z haradskimi.
«Budziem vam patrochu dapamahać. Kab vašy dzieci byli takija, jak u horadzie, atrymali adukacyju», — zapeŭniŭ jon.
«Hladžu na ciapierašniuju moładź. Ja ich časta krychu krytykuju. Navošta my zaihryvajem z moładździu?! Nu siadziać jany i tykajuć u hetyja telefony, «tyktokajucca» i hetak dalej. Tam (u internecie) jabłyki nie rastuć. Miasa (nie atrymlivajuć), małako tam pakul jašče nie dojać, — skazaŭ jon. — Štučnym intelektam zapałochali ŭvieś narod. Spakojna, raźbiaromsia my ź intelektam i z usimi. Ale my zrobim tak, kab vašym dzietkam było narmalna».
Kamientary