Papa Leŭ XIV zaklikaŭ Jeŭropu abaraniać paradak, zasnavany na viaršenstvie prava i dyjałohu

Pantyfik havaryŭ pra sučasny śviet, u jakim stanovicca ŭsio bolš kanfliktaŭ — ad vojnaŭ i hoładu da paharšeńnia adnosin pamiž ludźmi. Situacyju jon acharaktaryzavaŭ jak «usio mienš cyvilizavanuju». Leŭ XIV taksama raskrytykavaŭ chłuśniu i padman, jakija, na jaho dumku, spryjajuć rostu niedavieru pamiž hramadzianami i ŭładami.

Vystupajučy ŭ rodnym horadzie Rabera Šumana, adnaho z zasnavalnikaŭ jeŭrapiejskaj intehracyi, papa zajaviŭ, što Jeŭropa zdolnaja razarvać heta zahannaje koła, kali budzie prytrymlivacca pryncypu pavahi da inšych, viaršenstva prava i dyjałohu.

«Jeŭropa moža razarvać heta koła, zachoŭvajučy pryncyp pavahi da inšych, jaki jana paśpiachova raźvivała i padtrymlivała, nahladna pakazaŭšy za apošnija vosiemdziesiat hadoŭ, što roznyja mierkavańni, patrabavańni i intaresy možna vykazvać praz dyjałoh, a nie praz supraćstajańnie», — skazaŭ jon.

Leŭ XIV niepasredna nie zhadvaŭ vajnu Rasii suprać Ukrainy, ale asudziŭ toje, što nazvaŭ novaj «biessensoŭnaj raźnioj» na jeŭrapiejskaj ziamli. Jon zaklikaŭ da ciarplivaha dyjałohu, śmiełaści na pieramovach i hatoŭnaści sastupać u asobnych pytańniach dziela najpieršaj mety — miru.

Papa taksama zaklikaŭ jeŭrapiejcaŭ pamiatać pra chryścijanskija karani kantynienta. Jon padkreśliŭ, što Jeŭropa — heta nie tolki hieahrafičnaja terytoryja, ale i «kulturnaja i histaryčnaja realnaść».

«My nie možam havaryć pra Jeŭropu, nie zhadvajučy chryścijanstva», — zajaviŭ Leŭ XIV.

Pavodle jaho słoŭ, chryścijanskija tradycyi mohuć suisnavać z namahańniami pa farmavańni budučyni Jeŭropy. Jon adznačyŭ, što kantynient raźvivaŭsia tady, kali ŭmieŭ abapiracca na najlepšyja baki svajho minułaha i pa-novamu, tvorča asensoŭvać ich praz sustreču ź inšymi kulturami i narodami.

Vybar Mieca dla vystupleńnia mieŭ vyrazny jeŭrapiejski simvalizm. Horad znachodzicca na paŭnočnym uschodzie Francyi, u Łatarynhii, niedaloka ad miažy z Hiermanijaj, i źjaŭlajecca radzimaj Rabera Šumana.

Pry hetym historyja Mieca adlustroŭvaje i šmatlikija kanflikty, jakija farmavali sučasnuju Jeŭropu. Horad niekalki razoŭ pierachodziŭ ad Francyi da Hiermanii, a ŭ 1940 hodzie byŭ anieksavany nacysckaj Hiermanijaj paśla parazy i akupacyi Francyi.

U Jelisiejskim pałacy zajavili, što prahrama vizitu pavinna była padkreślić «jeŭrapiejskaje i transhraničnaje vymiareńnie» Łatarynhii — rehijona, jaki znachodzicca na skryžavańni niekalkich krain z ahulnaj, ale niaredka trahičnaj historyjaj vojnaŭ.

Na mierapryjemstva zaprasili kiraŭnikoŭ ES i jeŭrapiejskich instytutaŭ, adnak da prezidenta Francyi Emanuela Makrona dałučylisia tolki niešmatlikija ź ich, u tym liku pradstaŭniki Manaka, Andory i Luksiemburha.

U sustrečy taksama ŭdzielničali pradstaŭniki roznych relihijnych supolnaściaŭ, siarod ich hałoŭny rabin Francyi Aim Korsija i rektar Vialikaj paryžskaj miačeci Šems-Edzin Chafiz.

• 1
• 0
• 1
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0