«I voś ja ŭžo stračvaju prytomnaść na ŭnitazie»

«Usim pryvitańnie, spadarstva! Pryhažość jakaja! Lu-ba-ta! Vokny zaštoryŭ, siadžu doma, uploŭ paŭkastruli chaładniku jak ser i siadžu zadavoleny. A ŭ chaładzilniku paŭkavuna stynie da patrebnaj tempieratury. Jak ad chaładniku adydu — umnu jaho całkam. U adno ryła. Łyžkaj.

Nu a ŭčora voś na voziera jeździŭ na mašynie kupacca. U mašynie kandycyjanier pracuje niby toj maciory stachanaviec, kab ja, rodnieńki, nie pacieŭ. A potym ź siamjoj pajechali ŭ restaran, dzie mnie prynieśli litr ledzianoj manhistaj marharyty. Kruta ž, spadarstva? Kruta. A zusim niadaŭna było, miakka kažučy, inakš.

Uletku 2025-ha, naprykład, siadzieŭ u hrodzienskaj turmie ŭ kamiery ź jašče vaśmiu mužykami.

Usie palać, varać čaj, dychajuć i funkcyjanujuć na ŭsiu moc svajoj fizijałohijaj z takim vychłapam, što majo šanavańnie. Dobra, što niuch tam atrafavaŭsia praktyčna całkam.

I, nibyta hetaha ŭsiaho niedastatkova, u nas jašče i vošy zavialisia: siadzim, paciejem, čuchajemsia.

— Hej! Administracyja! Pratravicie vošaj!

— Čakajcie. Vaš zvanok vielmi važny dla nas…

A ŭletku 2024‑ha ja niejak pajšoŭ spraŭlać patrebu. Nu i štości pajšło nie tak, i voś ja ŭžo stračvaju prytomnaść na ŭnitazie.

— Administracyja! Alo! Adčynicie karmuški (akienca dla padačy ježy ŭ kamieru), kab pavietra choć niejak cyrkulavała!

— Čakajcie. Vaš zvanok vielmi važny dla nas…

Administracyi hrodzienskaj turmy № 1 vidniej, kali karmuški adkryvać. U ich usio čotka: nijakich karmušak, pakul niechta z zekaŭ nie zažmurycca. I tak kožny hod.

Leta-2023 ja pravioŭ u izalatary vaŭkavyskaj zony. I viedajecie što? Tam pa klimacie było značna kamfortniej, čym u atradzie. Ścieny narešcie vysachli. Pa trubach kandensat nie ciače. Ni tabie pravierak try razy na dzień na soncapioku, ni pracy na brudnaj śmiardziučaj promcy. Dach jedzie, kaniečnie, ale chacia b u kamfortnym tempieraturnym režymie.

Uletku 2022‑ha ja tusavaŭsia ŭ baranavickim SIZA. Stary korpus. Byłaja stajnia pry cary. Ščylnaść nasielnictva na kvadratny mietr — jak u elektryčcy Mumbai — Kalkuta. Truby ciakuć, ścieny ciakuć, stol ciače, ludzi ciakuć.

— Tubierkuloz, ty tam jak?

— Dy ŭsio kruta! Vuń, užo i ŭ aŭtary hetaha tekstu pasialiŭsia!

Nu a vy jak, spadarstva? Paciejecie, peŭna? A prykińcie, jak ciapier tym, dla kaho pierśpiektyva vypić manhistaj marharyty pavodle imaviernaści prykładna roŭnaja palotu ŭ kosmas.

Jany vykaraskajucca, viadoma. Raniej vykaraskvalisia — i ciapier atrymajecca. I nie treba, spadarstva, zabivacca, depresavać, załamyvać ruki i pasypać hałavu popiełam. Prosta pamiatajcie pra toje, što palitzeki jość. A heta značyć, što naša zadača — zrabić tak, kab jany vyjšli žyvyja i maksimalna zdarovyja».

• 3
• 0
• 0
• 1
• 0
• 3
• 0
• 0