Biarem alternatyŭ-posthranžysta i kantry-kor-metalista, kidajem ich u adzin kacioł (klub «Hudvin») i pad šefstvam Vitala Supranoviča ha(t)dujem vartuju alternatyvu niščymnym kałdunam i saładucham.
Treba — vychavać rok-zorku. Recept taki: «Biarem alternatyŭ-posthranžysta, kantry-kor-metalista i pahan-bluz-rejvista — kidajem ich ŭ adzin kacioł (klub «Hudvin») i pad šefstvam Vitala Supranoviča, kiraŭnika «Biełaruskaj muzyčnaj alternatyvy», ha(t)dujem vartuju alternatyvu niščymnym kałdunam i saładucham biełaruskaj muzyčnaj kuchni».
— Ci možna vychavać rok-zorku? — chitravata, pa-iljičoŭsku ŭśmichajučysia, pierapytvajecca hałoŭny ŭlisaviec Słava Korań. — Vyhadavać peŭna, nie. Ale padkazać sioje-toje, nakiravać u słušnaje rečyšča možna. Naprykład navučyć maładniak takim bazavym rečam, jak zapis.
— Vychavać rok-zorku? — ciapier pierajmaje nas impazantny Vitaŭt Martynienka, adzin z aŭtaraŭ zborniku «222 albomy biełaruskaha roku». — Rok-škoła — heta chutčej nia sposab vychavać rok-zorku, a nahoda znajści jaje. U nas ža proćma talentaŭ! Da taho ž my kažam nia tolki pra vykanaŭcu, a pra ceły hurt, a heta ž industryja: hurt układaje hrošy — kuplaje aparaturu. Vyhadavać niemahčyma, a dać vykazacca i dapamahčy raskrucicca — heta mus.
Całkam vierajemna, što mienavita ad niežadańnia rok-śvietačaŭ vychoŭvać u strohaści budučych zorak, moładź na «Rok-škole», jak i ŭsie papiarednija «vypuski» rok-muzykantaŭ za apošnija hadoŭ 40, atrymałasia chulihanskaja, maralna razłožanaja i dalokaja ad narodu.
1.Chulihanskaja
Śviata niepasłuchmianaści išło spraŭnym čynam. Mała taho, što «Kašłaty Voch» navohuł admaŭlajecca ad tradycyjnych instrumentaŭ, biez zvykłych fuzoŭ urezvaje falklornuju dudarskuju muzyku, dyk ichni hitaryst jašče na pytańnie, što vy zrobicie ź pieršym zaroblenym miljonam, adkazvaje: «Ja viedaju, što našyja chłopcy zrobiać sa svajoj dolaj — adrazu prapjuć. A ja voś nia viedaju: ci adrazu prapić, ci śpiarša kupić hitaru, a ŭžo potym jaje prapić».
Aptymistyčnyja španiuki z hurtu, što mieŭ byccam by patryjatyčnuju nazvu SkaRB, choć i drajvova prapiajaŭšy, adkazali, što na pieršy zarobleny hitarnym mazalom miljon kupiać jakiści vostraŭ i źjeduć tudy «z vahonam 98-aha» na PMŽ, a pieršy vialiki kancert chacieli b nie na chałodnaj Radzimie, a na soniečnaj Jamajcy. I tolki «hołyja manachi» , byłyja pank-chulihany, skrasili karcinu: pad ich apakaliptyčna-intelihientny splin było choraša i amal spakojna.
2. Maralna razłožanyja
Kancert prachodziŭ pad ehidaj ŭsiebiełaruskaj iniciatyvy «Budźma!», jakaja zajmajecca papularyzacyjaj biełaruščyny. Viadoŭca, Illa Malinoŭski, pasprabavaŭ raspavieści pra toje publicy, ale jak vyśvietliłasia, hetaha rabić było nia varta. «Čym zajmajecca sponsar mierapryjemstva, inicyjatyva «Budźma!»?» — pytaje jon. «Vypić», — niasiecca z tancpołu. «U pryncypie pravilna, — azadačana adkazvaje viadoŭca. — «Budźma!» jak tost zajmajecca vypić. Nie, pačakajcie, nia błytajcie mianie: «Budźma!» jak arhanizacyja, čym zajmajecca?» «Seksam», — natchniona sačyniaŭ na chadu natoŭp. «Pravilna», — užo stomleny vybrykami publiki z usim pahadžajecca Malinoŭski.
Tym časam na scenu vylez niejki zavitaŭšy na ahieńčyk tavaryš i ŭ mikrafon skazaŭ sakralnuju, dla tych, kamu nie chapaje, frazu: «Jaiźviniajuśrebiata!» Ale hetym razam viadoŭca nie zhubiŭsia: «Dziakuj, daražeńki, što vy raspaviali nam historyju svajho žyćcia i da pabačeńnia!». Rasčuleny vietłym zvarotam, tavaryš pa-bratersku abniaŭsia i pastupova, na niahnutkich nahach, reciravaŭsia.
Potym usioj zalaj vyklikali duch Pita Paŭłava. Duch tym časam siadzieŭ za stolikam na druhim paviersie i asabliva nie śviaciŭsia.
3. Dalokija ad narodu
Na pytańnie, jaki styl jany hrajuć, Śvieta Žarkievič, basistka mienskaha Restarty, nie mirhnuŭšy vokam, adkazała: «krastavy-psychadeličny-symfa-metał-chard-kor z elementami industryjalnaha pank-roku i hotyki». I praz katory čas žanočaja banda sapraŭdy vykinuła heta ŭsio ŭ muzyčnym ekvivalencie na krychu (zakreślena) niasłaba ašalełuju publiku. Dziaŭčaty dali takoha čadu, što vychadzić z klubu niejak nie chaciełasia. Chaciełasia pamierci. Ad rakienrolnaha ščaścia.
A kali ščyra, to duch sapraŭdnaha roku łunaŭ u «Hudvinie». I jak dadaŭ Vitaŭt Martynienka, što «choć rok-muzyku asabliva nie vyhaduješ, ale hadavać varta, bo kolki možna zacyklivacca na «Kramie» i NRM?»
Padziviccca na hurty i prahałasavać za tych, chto najbolš padabajecca, možna tut.
Kamientary