«Kali nacyja raptam źniknie, jaje možna budzie adradzić pa tvajoj knizie»

Časy byli brežnieŭskija, nacyjanalnaje musiła źniknuć, sastupić miesca ahulnaj savieckaj kultury. Mienavita ŭ tyja hady Michaś Ramaniuk abyšoŭ usiu Biełaruś, źbirajučy narodnyja kaściumy, a taksama tvory narodnaha mastactva.

Vynikam vandrovak staŭ ahromnisty albom «Biełaruskaje narodnaje adzieńnie» (vyjšaŭ u 1981-m). Na padstavie strojaŭ Ramaniuk vyznačyŭ piać etnahrafičnych rehijonaŭ Biełarusi: Zachodniaje Paleśsie, Uschodniaje Paleśsie, Padniaproŭje, Centralnuju Biełaruś, a taksama Paniamońnie i Padźvińnie. Kali zdaryłasia Čarnobylskaja avaryja, Ramaniuk pracavaŭ u Chojnickim rajonie. Praź dziesiacihodździe, u 1997-m, jon pamior ad ankałohii.

Jahony syn Dzianis praciahvaje spravu baćki: jon fatohraf i antrapołah. A dačka Alesia taksama stała mastactvaznaŭcam. Niadaŭna jana ŭziała šlub z maładafrontaŭcam Mikołam Dziemidzienkam i naradziła dzicia…

Toje, što Łarysu Simakovič, zacikaviła postać Ramaniuka, nievypadkova.

Kampazitar, baletmajstar i režysior, Simakovič ładzić prajekty, u jakich niaźmienna vyvodzić na pieršy płan adnosiny vybitnaha tvorcy z uładaj i hramadstvam.

Jana ŭzdymała hetyja prablemy ŭ sučasnaj misteryi «Dzień Maksima Bahdanoviča», rok-opiery «Pieśnia pra dolu» Mulavina (jak režysior) i rondo-opiery «Lucyjan Tapola», pryśviečanaj 100-hodździu Maksima Tanka (jak aŭtar muzyki).

Praŭda, kali vobrazy ŭ raniejšych śpiektaklach byli celnyja, to postać Ramaniuka dramaturhična słabiejšaja.

Hałoŭny hieroj śpiektakla-himna, Vandroŭnik (Siarhiej Łapanicyn), šukaje adkazy na pytańni pra sens žyćcia ŭ knižnaj spadčynie. A znachodzić ich u niespaznanym i nieabdymnym sialanskim śviecie.

Žycharoŭ vioski, jakaja isnuje šmat u čym adasoblena ad usiaho śvietu, uvasablajuć artysty falkłor-teatra «Hościca», etnahurtu «Horyń», etnasupołki Univiersiteta kultury, studenty Biełaruskaj akademii mastactva (muzyka hučyć u vykanańni Dziaržaŭnaha kamiernaha arkiestra).

Sialanskija tradycyi i zvyčai, uvasoblenyja praź sintez tancaŭ i śpievaŭ, stvarajuć atmaśfieru sapraŭdnaha biełaruskaha kosmasu.

Simakovič usprymaje asobu Ramaniuka jak vialikaha čałavieka, choć i nie adlustravanaha ŭ hramadskaj śviadomaści.

«Kali nacyja raptam źniknie, jaje možna budzie adradzić pa tvajoj knizie», — kaža Vandroŭniku Ptuška (Julija Śliŭkina), jakaja ŭvasablaje i muzu padarožnika, i dušu naroda.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0