Hramadski dziejač, vučań Vilenskaj biełaruskaj himnazii i nastaŭnik Vilenskaj biełaruskaj škoły (užo ŭ našy dni), pamior u piatnicu na 84-m hodzie žyćcia.
Syn słavutaha vilenskaha biełaruskaha knihara Stanisłava Stankieviča Jarasłaŭ byŭ adnym ź simvałaŭ biełaruskaj hramady ŭ Litvie.
Raspaviadaje dyrektarka Vilenskaha biełaruskaha muzeju Ivana Łuckieviča Ludvika Kardzis:
«Siamja doŭhi čas žyła ŭ ciažkim stanie, kali baćka byŭ u stalinskich lahierach. Ale čym jany dla nas admietnyja i słužać prykładam, dyk heta tym, što ludzi zachavali praz usio žyćcio biełaruskuju movu.Jarasłaŭ Stankievič vučyŭsia ŭ biełaruskaj himnazii, ale jon jaje nia skončyŭ, bo jana była začynienaja savietami. I paśla, kaniečnie, jon jak biełarus nia moh u Vilni realizavacca, bo nie było ŭ toj čas tut nijakich biełaruskich ustanoŭ. Jon pracavaŭ u polskaj škole, vykładaŭ chimiju. Paśla ŭžo, kali adkryłasia biełaruskaja siaredniaja škoła imia Franciška Skaryny (ciapier himnazija), jon pierajšoŭ tudy vykładać chimiju».
Ale nia tolki chimiju vykładaŭ u himnazii spadar Stankievič.
Była jašče jahonaja škoła šachmataŭ.A jašče — sama jahonaja asoba. Praciahvaje dyrektarka Vilenskaj biełaruskaj himnazii Halina Sivałava:
«Pakul jon pracavaŭ, u nas abaviazkovym pradmietam dla pieršych-šostych klasaŭ byli šachmaty. Jon byŭ cudoŭny vykładčyk. I jašče jon byŭ — žyvaja pamiać pra tuju davajennuju himnaziju, tyja davajennyja časy. Jon byŭ — taja suviaź, taja nitačka, jakaja źviazvała nas. Ja nie skažu, što jon vielmi šmat uspaminaŭ, ale svaimi pavodzinami, svajoj pryhožaj čystaj biełaruskaj movaj, svajoj pryrodžanaj intelihientnaściu jon rabiŭ niezvyčajnaje ŭ škole. A jak jon tancavaŭ! Hetaja strojnaja fihura, roŭnaja śpina, hetaje niezvyčajnaje ŭmieńnie pavodzić siabie staić u mianie ŭ vačach».
Jahonyja vučni byli ŭ zachapleńni ad svajho nastaŭnika. Pryhadvaje adna ź ich, ciapier mastačka Paŭlina Vituščanka:
«Jaho maniery byli takija pryjemnyja. Za im zaŭsiody prosta pryjemna było nazirać i radasna bačyć na niejkich biełaruskich imprezach.Prosta braŭ honar za biełaruskich vilenčukoŭ, jakija, pražyŭšy ŭsio žyćcio ŭ Litvie, zachavali i biełaruskuju movu, i biełaruskija kaštoŭnaści, i biełaruskuju samaidentyfikacyju. I, moža, nam ciapierašnim hetaha nie chapaje. U jaho možna było hetamu vučycca».
Rodnaja mova, nacyjanalnyja tradycyi, šlachietnaść pavodzin — usio toje, što pieradajecca ŭ biełaruskim rodzie Stankievičaŭ z pakaleńnia ŭ pakaleńnie. Havoryć plamieńnica spadara Jarasłava, kiraŭnica turystyčnaj firmy, jakaja pracuje ź biełarusami, Anhielina Jakšcienie:
«Dziadźka Jaraš — heta toj čałaviek, kaho ja pomniu z samych małych hadoŭ svaich.U jaho dva syny, i ja, pa-pieršaje, vielmi ŭdziačnaja svaim baćkam i jamu, što choć ja nia maju rodnych bratoŭ, usio ž taki my ź imi majem adzin adnaho. Heta vielmi važna dla žyćcia, bo heta adčuvaješ navat siońnia, što jość jahonyja ludzi, katoryja dla mianie taksama svaje. Ja ŭdziačnaja svaim baćkam i dziadźku Jaru, što jany heta zmahli zrabić. Pa-druhoje, sapraŭdy, hetaja biełaruskaść, jakaja pryjšła ź imi. Ja jaje adčuvała pamiž mamaj i bratam jejnym. Nia bačačy hetaha, ja chiba nie zmahła b tak uspryniać hetuju biełaruskaść, katoraja prachodziła praz hady ŭ ich siamji. Heta taksama nia słovy, heta toje žyćcio, jakoje ja bačyła i jakoje nie mahło nia mieć upłyvu na mianie. Užo ŭ Alesiu, maim synu, heta praciahvajecca. Jon naradziŭsia ŭ Litvie, ale jon razmaŭlaje pa-biełarusku. Heta ŭžo naša treciaje pakaleńnie, jakoje žyvie ŭ Litvie i zastajecca biełaruskim. I ja vielmi ŭdziačnaja mamie i dziadźku Jaru, što jany heta mahli zrabić».
Jarasłava Stankieviča pachavajuć 31 lipienia ŭ Vilni na mohiłkach Karvieliški. U jaho zastalisia syny Alik i Słava, unuk Uładzik i praŭnuk Eryk.
Čamu YouTube vydaliŭ kanały BiełTA, STB i ANT? Voś što viadoma11
Kamientary