Мілінкевіч пакінуў у спадчыну пасля сябе канцэпцыю, якая застаецца жыццяздольнай і актуальнай. Піша Мікола Бугай
Спакойны, інтэлігентны палітычны стыль Мілінкевіча кантраставаў з папулізмам, уласцівым шматлікім постсавецкім палітыкам. У спадчыну ад Мілінкевіча застаецца і жыццяздольная палітычная канцэпцыя. Ён імкнуўся пасеяць грыбніцу, з якой, здавалася яму, пры спрыяльным клімаце самі сабой вырастуць грыбы.
Палітыка — гэта мастацтва магчымага. Мілінкевічу-палітыку выпаў нялёгкі перыяд. Ісці на выбары 2006 года патрэбная была ўжо не проста смеласць, а мужнасць. Гэта было пасля эміграцыі Пазняка, пасля ўстанаўлення дыктатуры і пасля забойства апазіцыйных палітыкаў. І, галоўнае, пасля таго як у Расіі да ўлады прыйшла група Пуціна і Масква ўзяла курс на адбудову імперыі.
Перамога Майдану ў 2004 годзе дала людзям надзею, але і паказала прыхватызатарам Беларусі, што можа здарыцца, калі даць нацыі волю.
У 2006 годзе Мілінкевіч бачыў сваю задачу ў тым, каб абудзіць грамадства, натхніць моладзь на дзейнасць і пры гэтым пазбегнуць праліцця крыві, не справакаваць рэпрэсій.
Ён быў прыхільнікам паступовасці — у духу Антона Луцкевіча ў гэтым сэнсе.
Ён быў не схільны да карцінных заяў. Спакойны, інтэлігентны палітычны стыль Мілінкевіча кантраставаў з папулізмам, уласцівым шматлікім постсавецкім палітыкам. Пры гэтым яму ўдалося стварыць прывабную персанальную альтэрнатыву аўтакрату.
«Выбары 2006 года былі адзінымі, на якіх я сімвалічна галасаваў не проста за альтэрнатыву Лукашэнку, а за чалавека, які цалкам адпавядаў ідэальнаму для мяне вобразу кіраўніка Беларусі. І хацелася, каб гэты кіраўнік быў менавіта такі», — напісаў гісторык Аляксандр Пашкевіч.
Мілінкевіч гадамі матаўся па краіне на сваім, помніцца, старэнькім двухсотым «Мерседэсе», выбудоўваючы сетку грамадскіх і культурных асяродкаў — сеючы грыбніцу, з якой, здавалася яму, пры спрыяльным клімаце самі сабой вырастуць грыбы. Не такія, як там камусьці трэба ці хацелася б, а такія, якія дазволіць клімат і прыродныя ўмовы. З грыбніцай цяжка змагацца — нават калі валяць лес, яна застаецца.
Карані Мілінкевіча — з Берштаў, якія ён бязмерна любіў і дзе б хацеў дажываць, але ў выніку быў пазбаўлены гэтага. Ён быў палітык кансерватыўны, закаханы ў сваю зямлю, мову, незалежнік, які бачыў сваю мэту ў тым, каб вывесці свой народ з расійскай няволі. Але паступова.
«Лінія Мілінкевіча» — асцярожнасць у тактыцы пры цвёрдай арыентацыі на Захад і веры ў самаарганізацыю грамадства — застаецца жыццяздольнаю і актуальнаю.
-
400‑тысячны артыкул апублікаваны на сайце «Нашай Нівы». А пра што былі 300-тысячны, 200-тысячны, 100-тысячны?
-
А мы вам казалі: «не думайце, што гэта капейкі»! Сталі вядомыя звесткі, колькі падаходнага беларусы Літвы пералічылі розным грамадскім структурам
-
Калі вы працуеце ў Польшчы, то можаце за хвіліну падтрымаць «Нашу Ніву» 1,5% падаходнага, не патраціўшы ані гроша. Вось як
Цяпер чытаюць
Беларусы горача спрачаюцца, ці варта прывязваць дапамогу на дзіця да заробку маці48
Беларусы горача спрачаюцца, ці варта прывязваць дапамогу на дзіця да заробку маці
У Беларусі зацвердзілі правілы эвакуацыі каштоўнасцяў на выпадак вайны: цэглу з Брэсцкай крэпасці з надпісамі будуць ратаваць перш за карціны Шагала і Суціна1313
Каментары
Мілінкевіч шмат разоў казаў пра злачыннасць камунізму і самой савеччыны, але нешта не бачна, каб новыя апазіцыянеры прыслухаліся, агульна пра народ Беларусі не кажучы.
Такім чынам, заставаўся адзін варыянт чакання калі ўсе дзеці + ўнукі + праўнукі і прапраўнукі Аляксандра Рыгоравіча скончаць вузы Масковіі і Кітаю спадзявацца на палітычныя змены ў РБ.
З папулізму ў Аляксандра Уладзіміравіча быў толькі шлях РБ у ЕС. А ўсё астатняе бчб. То бок не прымальнае, не рэальнае для Беларусі.
У 2006 я за яго галасаў у Нью_Йорку.
Менавіта! На жаль, у новай апазіцыі надта шмат тых, для якіх гэта ўсё ня важна, бо трэба гендарныя квоты ці нейкі фемквір праект запусціць, найлепш на расейскай. Усё менш спадзеваў, што ў Беларусі будзе нармальна, калі сыходзяць такія палітыкі.