Пра гэта заснавальнік пошукава-выратавальнага атрада «Анёл» Сяргей Коўган расказаў у інтэрв'ю Onliner.by.
Раней інфармацыя пра зніклых часцей з’яўлялася на афіцыйных рэсурсах. Але, як заўважае Сяргей, звычайны чалавек не правярае аператыўныя зводкі кожны дзень за кубачкам кавы. А сацыяльныя сеткі змаглі змяніць саму бачнасць бяды. Нават пачалі з’яўляцца пытанні: чаму зніклых стала так шмат?
Насамрэч іх колькасць не змянілася — проста пошукі сталі больш галоснымі. Паводле слоў кіраўніка атрада, за год у міліцыю паступае каля 10—11 тыс. зваротаў пра без вестак зніклых.
Часам у Мінску чалавека можна знайсці літаральна за некалькі хвілін, калі інфармацыя распаўсюджваецца хутка. Гэта асабліва важна, калі патрэбная экстранная дапамога, бо зніклы сапраўды можа трапіць у небяспечную сітуацыю. Часта гэта пажылыя людзі з дэменцыяй і дзеці з асаблівасцямі развіцця.
Асобна Сяргей расказаў пра міф, які пошукавікі спрабуюць вынішчыць з самага заснавання атрада: чакаць трое сутак для пачатку пошукаў не трэба!
— Мы практычна штодзённа спрабуем данесці: няма ніякіх трох сутак. Няма такога закона і ў прынцыпе ніколі не было. Калі ў вас ёсць падставы для трывогі — хоць праз паўгадзіны, хоць праз пяць хвілін — вы маеце права звярнуцца ў праваахоўныя органы з заявай пра тое, што патрэбная дапамога ў пошуку чалавека.
Ёсць важнае правіла: ПВА «Анёл» можа ўдзельнічаць у пошуку без вестак зніклага чалавека толькі пасля таго, як блізкія падалі заяву ў міліцыю, — як мінімум нельга без падстаў распаўсюджваць персанальныя даныя чалавека.
— Мы нікому не можам сказаць: вы паспяшаліся, у вас няма падставы для звароту. Калі людзі тэлефануюць і звяртаюцца па дапамогу, значыць, у іх ёсць прычыны біць трывогу: такога раней не здаралася, тэлефон стаў недаступны, у зніклага ёсць праблемы са здароўем, дзіцячы ці пажылы ўзрост, існуючыя дамоўленасці, асаблівыя абставіны.
«Калі знікае дзіця, грамадскасць адразу падымаецца. СМІ бяруць інфармацыю, людзі робяць рэпосты. А калі знікае бабуля з стратай памяці, гэта звычайная паўсядзённая арыенціроўка, на якую так не рэагуюць. Я лічу, што гэта ў корані несправядліва. Для нас любы зварот пра зніклага чалавека важны», — зазначыў Сяргей Коўган.
Каментары