Расіяне і беларусы знялі кіно пра дранікі з мукой — там жа былі Какабай і зорка «Чабурашкі»

«Знята ў Беларусі з любоўю» — гэта надпіс, з якога пачынаецца камедыя «Дранікі». Фільм насамрэч здымалі ў нашай краіне, большая частка знятая ў Вілейскім раёне. Да стужкі таксама прыклалі руку беларускія кіношнікі, у тым ліку рэжысёрка Ганна Салаўёва-Карповіч.

Акцёрскі склад, аднак, збольшага расійскі. Галоўную жаночую ролю аддалі Еве Смірновай. Гэта новая зорка расійскага кіно: Смірнова здымаецца ў перазапуску легендарных «Татавых дочак» і адхапіла ролі ў «Чабурашку» і «Чабурашку-2», двух самых касавых фільмах у расійскай гісторыі.

Што да «Дранікаў», гісторыя распачынаецца з кампаніі падлеткаў, якія скончылі вучыцца ў другой чвэрці і чакаюць канікулаў. Дарэчы, адзін з іх згадвае сваіх бацькоў словамі «продкі» — пакаленне альфа сапраўды выкарыстоўвае такія словы?

Адзін з тых падлеткаў, Макс, сустракаецца з бацькамі. Ад свайго таты ён атрымлівае ў падарунак машынку і заўважае, што PlayStation быў бы больш да месца — асабліва калі ўспомніць, што яму 12 гадоў. Але ж сям’і не да дарагіх гаджэтаў, бо тату хлопчыка звольнілі з працы.

Павялічыць

Пакуль сям’я ў падвешаным стане, яны едуць у вёску да дзядулі, каб, як кажа Максаў тата, рабіць снежкі і парыцца ў лазні — забягаючы наперад, нічога такога ў вёсцы так і не адбудзецца. У вёсцы іх чакае дзядуля, які не перастае намякаць, што калі б прыехалі на год пазней, маглі б яго і не заспець жывым.

Макса ад вёскі ванітуе, прычым ненатуральна моцна, вясковаму сябруку ён кажа: «У, нудота ў вас у вёсцы, як ты тут жывеш увогуле». Але ўсё змяняецца, калі хлопцу даюць пакаштаваць дранікі.

І тут важна заўважыць, што па стужцы не так проста сказаць, у якой краіне яе знялі. У сям’і Макса ставяцца да дранікаў з такім піетэтам, што выглядае натуральным, нібыта гэта беларуская сям’я. Людзі навокал абураюцца — маўляў, як гэта ты, ніколі не еў дранікі? 

Яшчэ адна прычына лічыць, што ўсё адбываецца ў Беларусі — беларускі блогер Какабай, які атрымаў невялічкую ролю ў фінале стужкі. І ўсё ж тыя, хто глядзіць фільм уважліва, заўважаць і расійскія нумары, і расцэнкі, якія не могуць быць беларускімі, накшталт «250 рублёў за дранікі».

Тыя дранікі, якія пакаштаваў Макс, проста магічным чынам змяняюць яго стаўленне да вёскі. Разам з вясковымі сябрамі ён вырашае арганізаваць фуд-трак і прадаваць у ім дранікі. З’яўляюцца, аднак, зразумелыя праблемы, бо падлеткам пакуль рана мець уласны бізнэс.

Павялічыць

У Мінску правялі для «Дранікаў» асобную прэм’еру, куды прыйшлі і прапагандысты з канала СТБ. Андрэй Ліпаў, адзін з прадзюсараў стужкі, расказваў ім у інтэрв’ю, што «дранікі — той беларускі брэнд, які ведаюць ва ўсім СНД». Маўляў, таму яго і вырашылі паставіць у цэнтр гэтай гісторыі.

Калі не лічыць незразумелую нацыянальную прыналежнасць, нічога дрэннага, як і нічога добрага, у «Драніках» няма. Гэта звычайнае простае і наіўнае беларускае кіно, і нездарма, што на «Дранікі» ёсць багата добрых водгукаў, дзе асабліва адзначаюць «душэўнасць» камедыі. Яе можна спакойна паглядзець з бабуляй і дзядуляй і не хвалявацца, што пачуеце абурэнне — маўляў, што гэта цяпер здымаюць?

Калі ж вы будзеце глядзець гэты фільм у любых іншых акалічнасцях, то майце на ўвазе: сюжэтныя павароты ў ім прадказальныя, жарты не смешныя, а персанажы — поўныя стэрэатыпаў. Ды і дранікі яны гатуюць з мукой, на што пагодзяцца не ўсе беларусы.

Павялічыць

Бываюць часы бяспечнага кіно, дзе думаць не трэба і ўсё прадказальна, але затое і нічога забароненага там не пакажуць і не ўбачаць. Для такіх часоў «Дранікі» — выдатны прыклад жанру.

• 0
• 2
• 1
• 8
• 0
• 0
• 0
• 0