Выкладчыца Наталля Дуліна: Я катэгарычна адмовілася пісаць прашэнне аб памілаванні. І я б была рада, калі б вывезлі кагосьці іншага
«Я, шчыра кажучы, вельмі не хацела з'язджаць з Беларусі. Мне заставалася паўгода, я ў снежні павінна выходзіць. І я б, вядома, была рада, калі б узялі кагосьці іншага. Але, на жаль, мне не далі магчымасці неяк самой вырашаць, разумееце?»
Выкладчыца МДЛУ Наталля Дуліна расказала «Белсату» пра абставіны свайго вызвалення.
У пятніцу раніцай 19 чэрвеня да яе прыйшоў аператыўнік і сказаў сабраць усе рэчы. Потым ёй і Галіне Краснянскай, якая сядзела ў той жа Гомельскай калоніі, але ў іншым атрадзе, сказалі пераадзецца ў звычайнае адзенне. Іх павялі да мікрааўтобуса —каля яго стаяла чалавек 7 у балаклавах і сабака.
«Паставілі мы рэчы ў багажнік, нас пасадзілі, зашчапілі кайданкі. (…) Надзелі медыцынскую маску на вочы і сказалі не чапаць яе».
Куды іх везлі, Наталля не ведала.
«Усякія думкі ў галаве ў гэты час», — прызналася яна.
«Нарэшце нас прывозяць, гэтак жа ў гэтых масках — мы нічога не бачым — і ў гэтых кайданках нас кудысьці вядуць па прыступках уніз, і мы апынаемся — дзякуючы Галі я гэта даведалася — у СІЗА КДБ».
Там у пакоі іх абшукалі і развялі па розных камерах. Позна ўвечары жанчыны схадзілі ў душ і ляглі спаць.
У суботу раніцай іх з рэчамі паклікалі на выхад, нічога не тлумачачы.
«На галаву балаклаву без прарэзу, ну проста як чорны мяшок, таксама кайданкі, і павялі да мікрааўтобуса. І там ужо нас было шмат. І павезлі. (…) У нейкі момант знялі кайданкі, але сказалі мяшкі гэтыя пакінуць, не чапаць.
І потым, значыць, мы знялі мяшкі, і ўжо амерыканцы патлумачылі, што і як, дзе мы знаходзімся, і што цяпер мы едзем у Вільню, у амерыканскую амбасаду».
Пакуль яны ехалі, Дуліна сказала іншай палітзняволенай, Краснянскай: «Ведаеш, Галя, гэта падобна да выкрадання».
«Можа, яны так забаўляюцца, але гэта непрыемна», — сказала Дуліна ў інтэрв'ю пра КДБ.
Калі яна з'язджала, намеснік начальніка калоніі ёй сказаў: «Дуліна, апошні раз, ёсць магчымасць прызнаць віну».
«Я сказала: «Не». Ён кажа: «Ну, значыць, на расстрэл», — успамінае яна дыялог і дадае, што прывыкла да гэтых «аператыўных жартаў».
«Я, шчыра кажучы, вельмі не хацела з'язджаць з Беларусі. Мне заставалася паўгода, я ў снежні павінна выходзіць. І я б, вядома, была рада, калі б узялі кагосьці іншага. Але, на жаль, мне не далі магчымасці неяк самой вырашаць, разумееце?
Калі б я цяпер вярнулася ў той час, пра які я распавяла, і ведаючы, што гэта такое, я б ухілілася».
Цяпер чытаюць
Замест парэшткаў Вітаўта за сцяной Віленскай катэдры знайшлі толькі кучу камянёў. Але ўлады Літвы гатовыя выдаткаваць на працяг пошукаў яшчэ 1,5 мільёна еўра3131
Каментары
Яна актыўная, можа шмат зрабіць на волі. Добра, што выйшла.