Сяргей Астравец. Праз гарадзенскія акуляры

Felis sylvestris

Гарадзенскія каты, каты Картасара,.. пра іх піша на сваім блогу Сяргей Астравец.

Наш дом — дом катоў альбо дом з катамі, сабачка звычайна адзін, часам іх два. Зьверы жывуць менш за людзей, ясна. Калі ты пішаш, і ўвесь горад для цябе — чарапічны дах за вакном, але на каленках твой кот, вам ня трэба натоўпаў, ня трэба ўсяго гораду, вам добра самім.

Але ўсё добрае сканчаецца, і ты чытаеш потым з сумам, што каты сапраўды дапамагаюць людзям выжываць, яны, напрыклад, нармалізуюць ціск і пульс, яны павялічваюць гады таму, у каго жывуць. Застаецца толькі здымак на сьцяне і сьляды кіпцюроў на кнігах (слоўнік Станкевіча), нататніках, нават на дзьвярах, якія ня хочацца падфарбоўваць. Твой хвастаты сябар заўжды застаецца крыху дзікім катом у тваіх успамінах. Могілак для іх не існуе ў гэтай краіне, дзе нават людзі мала што значылі звычайна.

Каты — годныя, мудрыя, незалежныя. Нам, беларусам, гэтага востра не хапае. Усе мовы па-свойму прыгожыя, але свая… Усе каты годныя і цудоўныя, але самыя прыгожыя, няма спрэчкі, каты сіямскія. Хочацца дадаць: самыя разумныя, уважлівыя, кемлівыя. Ён быў адзіным сярод вас, хто нарадзіўся ў незалежнай ужо краіне, часова больш беларускай, чым звычайна. Табе было крыху за трыццаць, усё яшчэ наперадзе! Што? — пытаешся ты сёньня.

Ваш ксёндз, калі ўбачыў яго, сказаў, што ў жывёлаў душы няма. Альбо ён гэта мовіў у казані, ты ня памятаеш дакладна. У любым разе ягоныя вочы яму нічога не сказалі. Але вясковыя людзі, таксама ксяндзы, часта, нават жывучы ў горадзе, захоўваюць дя жывёлаў халоднае стаўленьне. Іншы ксёндз, наадварот, любіць катоў, ён іх добра разумее. Гэты ксёндз, дарэчы, п’е толькі малако, яны разам з катом любяць яго. Праўда, за доўгі час працы у вясковым касьцёле ён ня вывучыў мовы людзей. І цяпер, калі яму трапляе па раскладу імша на беларускай мове, ён яе правіць, як трапна кажа твая сяброўка, “на местачковым эспэранта”.

Амэрыканскі пісьменьнік напісаў пра свайго ката, якога ўжо не было, што ён будзе заўжды яго любіць. Гэта праўда. Іншы прысьвяціў твор “усім сваім катам, улучна з сабакам”. Нічога дзіўнага для цябе, што гэта добрыя пісьменьнікі. Ужо ня кажучы пра Картасара, у апавяданьнях і раманах якога ўвесь час трапляюцца менавіта яны, каты. Бо як жа пісьменьніку без ката?

Каментары

Цяпер чытаюць

Мабільным аператарам забаранілі заганяць беларусаў у вялікі мінус8

Мабільным аператарам забаранілі заганяць беларусаў у вялікі мінус

Усе навіны →
Усе навіны

Віктар Бабарыка ў Бруселі прэзентаваў партыю «Разам» і расказаў пра тры важныя кірункі яе працы40

Як сёлета зменіцца Кастрычніцкі раён Мінска 

Зімовыя канікулы ў школьнікаў у наступным годзе будуць 17 дзён1

Вядомы партрэт Каганца аказаўся савецкім фэйкам, затое знайшлося адзінае фота археолага Татура. Разгаданыя фотатаямніцы Беларускага музея ў Вільні

Алі Хаменеі не прызначыў пераемніка

«Кожны дзень — як месяц»: іранцы апісваюць жыццё на фоне авіяўдараў ЗША і Ізраіля1

Аргазм: што норма, а што не норма8

Пуцін намякнуў, што можа сам перастаць пастаўляць Еўропе газ проста цяпер11

Пуцін аддаў Венгрыі двух украінскіх палонных з венгерскім грамадзянствам. МЗС Украіны: Гэта цынічны піяр2

больш чытаных навін
больш лайканых навін

Мабільным аператарам забаранілі заганяць беларусаў у вялікі мінус8

Мабільным аператарам забаранілі заганяць беларусаў у вялікі мінус

Галоўнае
Усе навіны →

Заўвага:

 

 

 

 

Закрыць Паведаміць