Mabilnyja vieršy
Vilnius i Vilnia
Usio prosta, jak toster. Chočacca pavietra.
Treba vyjści i pabačyć nieba.
Mo tady ja zrazumieju, što nia retra
«našaniŭskaja para» i Vilnia. Hleba
pad nahami ŭžo nia taja. Kolki śmiećcia,
kolki brudu. Kali vočy nie ŭzdymać uhoru,
dyk ničoha ŭ serca nie ŭvarviecca,
nie pałonić užo dušu. Niama prastory
biełaruskaj tut — adno astanki,
reštki Horadu, jakoha nie ŭtrymali,
vypuścili z ruk uviečary, a zranku
tut užo druhoj dziaržavy ściah uźniali.
U pradmieściach mknie žyćcio, by ŭ tuneli
jedzie traktar «Biełaruś» z čužymi numarami.
Vilnia ŭ televizary ci praz akno hatelu —
prosta Vilnius, jaki bolš nia z nami.
Ale kali adčuvaješ Vostraj Bramy blizkaść,
kali kročyš paŭz staryja schody
ci hartaješ u kniharni vieršaŭ nizku,
ty hladziš na Vilniu, jak na stoda.
Znoŭ ramantyk, i choć heta tak naiŭna,
mroicca, što jašče budziem razam.
I, u Biełaruś viarnuŭšysia, aktyŭna
ty zmahaješsia za volu i nia vieryš u parazu.
Zima. Pradmieście Berlina
U dalečy bliščejecca Berlin,
U šybu dźmie bałtyjski viecier.
Siadžu adzin u chacie miž jalin.
I ad siabie nia viedaju, kudy
Padziecca.
Nadvorje kiepskaje užo katory dzień.
Abrydła ŭsio — i depreśniak ŭ navinach,
I šmat razoŭ pračytany Verlen,
I navat šče nia vyznačany kandydat
Adziny.
Takaja chenć źmianić hety nastroj,
Pavieryć, mabyć, što nia ŭsio tak drenna,
Albo kali tak kiepska, dyk chacia b paroj
Chaj nieba raźvidniejecca i nie hrymić
Strašenna.
Poŭny varyjant čytajcie ŭ papiarovaj i pdf-versii hazety "Naša Niva"
Kamientary