Incydent zdaryŭsia dniom, kali vakoł było niamała ludziej.
Žonka byłoha lidara likvidavanaj arhanizacyi pa abaronie pravoŭ pradprymalnikaŭ ubačyła nieznajomca ŭ domie, kali jon korpaŭsia ŭ rečach. Jana vyklikała milicyju, ale zatrymać złačyncu nie ŭdałosia.
«Heta adbyłosia paru dzion tamu na našym leciščy, — raspavioŭ u siabie ŭ instahramie Anatol Šumčanka, piša «Narodnaja Vola». — My z žonkaj i jaje siabroŭkaj siadzieli na travie zzadu doma. Žonka skazała, što pojdzie ŭ dom pa nož i viaroŭku, kab padviazać kusty, a mianie paprasiła ŭziać rydloŭku i pierakapać hradku.
Ja pajšoŭ pa rydloŭku, i tut čuju z chaty hołas žonki: «Tolik, Tolik!». Padumaŭ, što pryśpiešvaje mianie.
I tut pierada mnoj z chaty vybiahaje nieznajomy mužčyna. Ja imhnienna reflektyŭna kinuŭsia za im. Heta byŭ złodziej!
Na žal, ja byŭ u słancach, jakija mocna ślizhali, a złodziej na rovary: naha pajechała, i pavaliŭsia.
Złodziej źjechaŭ na rovary, až dym kureŭ: jašče b, žonka, zajšoŭšy ŭ dom, sustreła jaho ź viaroŭkaj i nažom u rukach, a tut ja jašče idu pa ŭčastku z rydloŭkaj…
Ale, kali surjozna, žonka vielmi spałochałasia: ujaŭlajecie, siarod biełaha dnia, zachodzicie ŭ dom, a ŭ zale staić nieznajomiec i korpajecca pa rečach.
Žonka pačała pytacca, što jon robić, a jon u adkaz: «Pa zapałki pryjšoŭ!»
Samaje cikavaje, što pierad tym, jak prakraścisia, jon stajaŭ kala płota i naziraŭ, kab vybrać lepšy momant dla svajho złačynstva…
Ničoha nie paśpieŭ skraści, dziakuj bohu.
Ja adrazu vyklikaŭ milicyju, my dali pakazańni. Zrazumieła, što budzie składana znajści złodzieja, ale ŭ padobnych vypadkach zaŭsiody treba źviartacca ŭ milicyju.
Asadak paśla hetaj historyi, viadoma, zastaŭsia: kab tak nachabna, kali ŭsiudy šmat ludziej, pajści na złačynstva i prakraścisia ŭ čužuju chatu…
Darečy, farmalna, jon ža ničoha nie paśpieŭ skraści, na heta i pakazali ŭ milicyi, navat pa telefonie vykazali zdahadku: maŭlaŭ, moža, zajšoŭ u dom spytać niešta ci paprasić, a my tut šum padniali.
Adnak takoha rodu biesturbotnaść i farmalnaść moža kaštavać doraha, až da žyćcia, bo nie apynuŭsia b u rukach žonki ŭ bytavych metach kuchonny nož, nieviadoma, jak by ŭsio skončyłasia…
Adnym słovam, budźcie aściarožnyja i pilnyja!» — zaklučyŭ Anatol Šumčanka.
Ciapier čytajuć
«Treba damaŭlacca istotna». Łukašenka raskazaŭ pra sustreču z pradstaŭnikami Zialenskaha12
«Treba damaŭlacca istotna». Łukašenka raskazaŭ pra sustreču z pradstaŭnikami Zialenskaha
«Lutaja, abraźlivaja krytyka ŭsiaho biełaruskaha. Ale ź minułaha ŭ budučyniu niemahčyma prajści mima sučasnaści». Nasievič hruntoŭna adkazaŭ Alesiu Biełamu104104
«Lutaja, abraźlivaja krytyka ŭsiaho biełaruskaha. Ale ź minułaha ŭ budučyniu niemahčyma prajści mima sučasnaści». Nasievič hruntoŭna adkazaŭ Alesiu Biełamu104
«Spačatku pahrozu prydumaŭ, potym sam jaje pieramoh». Prapahanda abviarhaje Zialenskaha, śćviardžaje, što retranślataraŭ nie zdymali, bo ich nie było3737
«Spačatku pahrozu prydumaŭ, potym sam jaje pieramoh». Prapahanda abviarhaje Zialenskaha, śćviardžaje, što retranślataraŭ nie zdymali, bo ich nie było37
U Vialikaj Miadźviadcy adšukali mahiłu brata Ihnata Damiejki. Pahladzicie, jak spaskudzili carkvu pobač, jakuju naviedvaŭ suśvietna viadomy navukoviec1515
Kamientary