Kiłamietrovyja zatory na biełaruska-ŭkrainskaj miažy — foty
Na biełaruska-ŭkrainskim pamiežnym pierachodzie «Novaja Huta» znoŭ kilametrovyja aŭtamabilnyja čerhi. U pamiežnym viedamstvie Biełarusi tłumačać, što zatory stvarajuć najpierš rasiejskija turysty, jakija karaciejšym šlacham jeduć adpačyvać na ŭźbiarežža Čornaha mora.
U bolš jak kilametrovaj čarzie sapraŭdy bahata aŭtamašyn z rasiejskimi numarami. Praz «Novuju Hutu» va Ŭkrainu jeduć žychary Kalininhradu, Sankt-Pieciarburhu, Pskova dy inšych paŭnočna-zachodnich haradoŭ Rasiei.
Šlach hety mnohija pieraadolvajuć kožnaje leta. Skiravać byvałych turystaŭ na inšyja pamiežnyja pierachody, naprykład, Kamaryn, nie ŭdajecca. Ludzi prosta nia bačać sensu davać kruhala cełych dźvie sotni kilametraŭ.
Havoryć spadar Leanid, turyst z rasiejskaha Kalininhradu: «Kožny hod adno i toje ž. Jechać na inšy pierachod niama sensu: 200 kilametraŭ kruh, a tam usiaho adna linija propusku. Mašyn, moža, i mienš, ale stajać budzieš nia mienš.My sami chacieli praz Kamaryn jechać. Ale kruh vialiki, heta raz. Aprača taho, tam adna linija, a tut usio ž ich čatyry».
Siońnia daŭžeznaja čarha była nia tolki z aŭtamašyn, ale j z aŭtobusaŭ.
Biełaruski kiroŭca Mikałaj, jaki časta vozić dziaciej i darosłych ź Miensku ŭ Krym, apaviadaje: «Pryjechali — 20 aŭtobusaŭ staić. Dzieci ŭ aŭtobusach. I kiroŭcy mučacca, i dzieci mučacca. Kiroŭcy złosnyja i ludzi złosnyja.My praź piać dzion jeździm — i takija voś zatory: ničoha nie palapšajecca. Byvaje, im „ustaviać“, dyk chutčej prapuskajuć. U minuły rejs padychodziŭ pamiežnik, pytaŭsia, kolki staim. Nibyta chtości z načalstva im patelefanavaŭ, i ŭžo nia dva pamiežnyja inspektary pašparty praviarali, a čaćviora pracavali. Dvoje ŭ zali, inšyja dvoje ŭ aŭtobus zachodzili j źbirali pašparty. Pamiežniki ŭ asnoŭnym zatrymlivajuć — ludziej u ich, napeŭna, nie chapaje».
Hamialčuk Aleh, jaki taksama jedzie va Ŭkrainu na adpačynak, zaŭvažyŭ, što pieraźmienka ŭ biełaruskich i ŭkrainskich pamiežnikaŭ i mytnikaŭ prachodzić u rozny čas — z-za hetaha nadviačorkam propusk spyniajecca, pa sutnaści, na dźvie hadziny:
«U vosiem viečara mianiajecca źmiena ŭ „Novaj Hucie“. Skončycca — i pačynajuć prapuskać mašyny. Ale ŭ dzieviać pieraźmienka va ŭkraincaŭ. Dźvie hadziny davodzicca stajać».
Pasažyrka aŭtobusa, žančyna siaredniaha vieku, tak nazyvaje siabie: «Halina ź Miensku. Ja pieršy raz sutyknułasia z takimi čerhami, choć ježdžu ŭ Ałupku kožny hod. „Pašancavała“ tak: štuk dvaccać aŭtobusaŭ napieradzie. Servisu asablivaha niama. Kaviarnia jakajaści letniaja staić, ale tam akurat para abiedu. Dźvie kabinki bijaprybiralniaŭ — čarha vuń jakaja».
Kiroŭca padtrymlivaje pasažyrku: «Tut taki pierachod, a stajać hetyja dva harški, dźvie kabinki. A ludziej tut kolki! Tolki lehkavikoŭ — kilametrovyja čerhi. Im ža treba kudyści schadzić. Davodzicca spyniacca ŭ kustach».
Žychar Mahilova Jaŭhien, u jakoha dačka zamužam va Ŭkrainie, časta pierasiakaje miažu tudy j nazad. Jon śćviardžaje, što mytniki da turystaŭ nadta nie čaplajucca. Praviarać, viadoma, praviarajuć: «Ja voś jechaŭ z Kryma — jany papytalisia nakont śpirtovych napojaŭ: vieziacie ci nie? Ja adkazvaju: „Viazu, ale tolki dla siabie“. Sadavinu vieźli, kavuny vieźli — ničoha nie zabirali. Piercaŭ paru miašočkaŭ vieźli, cybuli, ale pytalisia tolki pra śpirtovyja napoi. A kali jechaŭ tudy na viasielle, to niejkaja zamiežnaja mašyna była, halandzkaja ci što, dyk jaje z sabakam ahladali».
Kamientary