Чатыры гады парэшткі праляжалі ў гаражы ваенкамату: начальства ніяк не магло вырашыць, якім чынам зладзіць пахаваньне. Зьвярнуліся ў Раду вэтэранаў, старыя ваякі гатовыя былі «свайго» пахаваць з аркестрам, а «фашыста» выкінуць сабакам.
Тым часам у Менску нехта са скульптараў шукаў, дзе б прымяніць вынашаную ідэю помніка — сымбалю прымірэньня пра¬ціў¬нікаў пасьля сьмерці. Толькі ж уладныя людзі зноў-такі адмахнуліся ад прапаноў грамадзкіх дзеячаў выкарыстаць такі ўдалы момант дзеля вырашэньня перасьпелага пытаньня. Функцыянэры дагаворваліся да таго, што гатовы прадаць ці нават аддаць «за так» праблемныя парэшткі ў любы іншы раён, які на гэта дасьць згоду.
Урэшце пад напорам грамады косьці былі пахаваныя пад простым драўляным крыжам на новых грамадзкіх могілках. Незвычайная магіла сталася першай на гэтым «пляцы нябожчыкаў». Грошай на помнік не знайшлося. Зварот (ізноў-такі грамадзкасьці) у нямецкае пасольства нічога ня даў, бо адтуль бюракраты-пэданты запатрабавалі анкетныя зьвесткі пра загінуўшага гітлерца: хто ён ды адкуль, колькі меў гадоў, ці была ў яго фраў…
Поўны варыянт чытайце ў папяровай і pdf-вэрсіі газэты "Наша Ніва"
Верхнядзьвінск
Ці патрэбная беларуская мова тым, хто размаўляе па-руску? Азаронак задаўся такім пытаннем на СТБ, а выпускнік Акадэміі МУС прапанаваў замяніць урокі факультатывамі4444
Каментары