«У сям'і размаўляем кожны на роднай мове». Заснавальніца беларускай ініцыятывы «Годна» выйшла за ўкраінскага ютубера
«Прынеслі буржуйку, каб ацяпліць рэстаран». Кіраўніца кампаніі «Годна» Аліна Герашчанка расказала «Нашай Ніве» пра сваё вяселле ў лютаўскім Кіеве.
Аліна расказвае, што пазнаёмілася з будучым мужам на працоўнай сустрэчы ў лістападзе 2024‑га года. Гэта быў візіт ва Украіну, дзе беларускія блогеры абменьваліся досведам з украінскімі калегамі.
Андрэй Капранаў, яе будучы муж, быў на той сустрэчы ў складзе ўкраінскага боку. Ён — адзін з прадзюсараў ютуб-канала «імені Т.Г. Шевченка», аднаго з найбуйнейшых украінскіх каналаў пра гісторыю, з амаль мільёнам падпісчыкаў:
«Так атрымалася, што пра гэта і былі нашы першыя размовы, бо мы якраз для гэтага і сустракаліся тады з рознымі ютуберамі. Гэта канал пра гісторыю Украіны, і адна з прычын, навошта ён запускаўся — для таго, каб узмацняць украінскую нацыянальную ідэнтычнасць, а «Годна» займаецца беларускай нацыянальнай ідэнтычнасцю».
Спачатку Аліна і Андрэй камунікавалі па працы — планавалі разам праекты, гутарылі пра мову і культуру. А потым да ўлады ў ЗША прыйшоў Дональд Трамп, і некамерцыйныя праекты засталіся без амерыканскай дапамогі. Частка праектаў, кажа Аліна, закрылася, і яны з Андрэем пачалі выбудоўваць больш асабістыя стасункі.
Аліна расказвае пра эпізод, калі ўпершыню зразумела, як шмат агульнага ў яе і Андрэя:
«Аднойчы мы размаўлялі пра тое, што Расія знішчае мову, культуру і ідэнтычнасць нашых народаў, і што ў публічнай працы важна падсвечваць, як Расія гэта робіць. І калі больш даведваешся пра тое, як адбываецца гэтае знішчэнне, ужо не хочацца спажываць расійскую культуру.
Мы гутарым пра гэта — і тут мы ледзь не ў адзін голас кажам пра тое, што пра гэта важна расказваць на роднай мове. Мы ў гэтым вельмі супалі, у гэтых каштоўнасцях».
«Андрэй вельмі клапатлівы, мы сыходзімся ў каштоўнасцях, што вельмі важна. Мы разам і працуем, і бавім час, гэта моцна збліжае. Тое, што мы ва Украіне, таксама дадае да гэтага збліжэння.
Паколькі Андрэй працуе з украінскай культурай, а я — з беларускай, мы іх параўноўваем. У нас ёсць сямейныя спрэчкі, мы дзелім Астрожскага, даведваемся пра супольныя моманты ў гісторыі, дыпламатычныя адносіны БНР і УНР. Гэтыя рэчы збліжаюць».
10 кастрычніка 2025 года, на дзень нараджэння Аліны, Андрэй прапанаваў ёй ажаніцца. Вяселле адбылося некалькі дзён таму ў Кіеве. Ніякіх праблем праз тое, што нявеста — беларуска, не было — ад Аліны толькі спатрэбіўся дзейны ўкраінскі дазвол на жыхарства.
Шлюб зарэгістравалі на Падоле:
«Мы распісваліся ў ЗАГСе, у які ў кастрычніку трапіў шахед, то-бок там пашкоджаная частка будынку. І вяселле мы святкавалі ў рэстаране, дзе праз абстрэлы і перапады электрычнасці здарыўся пажар, ён адбыўся літаральна за два-тры тыдні да вяселля.
[Супрацоўнікі] рабілі ўсё магчымае, каб у нас вяселле адбылося. Працавала ўсё на генератарах, прынеслі буржуйку, каб ацяпліць памяшканне. Такое аўтэнтычнае ўкраінскае вяселле…»
Пакуль Аліна і Андрэй не выбіраліся ў вясельнае падарожжа — маўляў, шмат працы. Але плануюць нагнаць мядовы месяц, калі трохі пацяплее.
Аліна асобна адзначае, што і яна, і Андрэй размаўляюць у сям’і кожны на сваёй роднай мове:
«Андрэй мяне перыядычна выпраўляе, калі я ўжываю не беларускія словы, а ўкраінскія, дбае пра чысціню беларускай мовы.
Калі мы толькі распачыналі адносіны, я пыталася ў яго, чаму яму цікава працаваць з Беларуссю. Адказ быў для мяне вельмі цікавы і пераканаўчы, я ніколі пра гэта не думала. Андрэй сказаў, што ў нас 1084 кіламетры супольнай мяжы і ўкраінцам важна працаваць з Беларуссю, бо яны не хочуць, каб гэта была мяжа з Расіяй. Мы таксама гэтага не хочам».
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬ
Каментары
( украінская трасянка ) , што яны польскі няразумець . Нават літара [ў] ім нічога ня кажа . Выключна рэдка хто з іх спазнае беларускую. Дзяўчыне пашанцавала .