«Baseness Reigns Over the Land». Uladzimir Niakliayeu Dedicated a Poem to Katsiaryna Andreyeva
The poet published a poem on his Facebook, dedicating it to the Belsat journalist who was released this Thursday.
Baseness reigns over the land. What then must
This baseness do to our land?
Not leave Belarus alive,
But deaden, render Belarus lifeless!
And perhaps the country would be dead,
Unable to endure the lifeless burden,
Were it not for your smile, Katsiaryna,
Your biblical — behind bars! — face.
Were it not for your eyes, which even in pain,
In deeply hidden tears
Are so filled with eternal love,
As if shining in icons.
Katsiaryna Andreyeva was arrested in November 2020. She did not return home from the Square of Changes, from where she was broadcasting live for Belsat. Andreyeva and camerawoman Darya Chultsova were allowed onto a resident's balcony, but security forces stormed the apartment. A criminal case was opened against the girls, and they were sentenced to 2 years of imprisonment each for «participation» in the protests.
However, when Darya Chultsova was released after serving her term, a new criminal case was opened against Katsiaryna Andreyeva — for «treason». In total, the journalist received 8 years and 3 months of imprisonment.
"Why should we somehow restrict ourselves?". RTBD director explained why she staged a play based on Pushkin in one of the last theaters in the country that worked in Belarusian 6060
Comments
"Гнюсь пануе над краем. Што ж мусіць
З нашым краем зрабіць гэта гнюсь?
Не пакінуць жывой Беларусі,
А змяртвіць, знежывіць Беларусь!
І змярцвела б, быць можа, краіна,
Не жывы не стрывала б цяжар,
Каб не ўсмешка твая, Кацярына,
Не біблейскі — за кратамі! — твар.
Каб не вочы, што нават у болю,
У глыбока схаваных слязах
Гэтак поўняцца вечнай любоўю,
Быццам свецяцца на абразах."
Гнюсь пануе над краем, як цемра,
Як атрута ў жывой крыві.
І здаецца — вось-вось ужо змеркне
Белы голас святой зямлі.
І здаецца — задушаць, зняволяць,
І пад корань знясуць дабро,
І самую памяць пра волю
Закуюць у глухое зло.
І змярцвела б, быць можа, краіна,
І ўпала б пад чорны цяжар,
Каб не позірк тваё, Кацярына,
Каб не светлы — за кратамі! — твар.
Каб не вочы твае, як малітва,
Што праходзяць праз боль і жах,
Як нябесная ціхая бітва
За святло ў чалавечых душах.
Ты ішла праз халодныя сцены,
Праз маўчанне, праз здзекі і страх,
Але нават турэмныя цені
Не згасілі святла у вачах.
Не зламалі. Не сцерлі. Не скралі.
Не забілі жывую вясну.
Ты вярнулася — значыць, паўстала
Беларусь з-пад смяротнага сну.
Ты вярнулася — і над краінай
Нібы звон пракаціўся жывы:
Пакуль ёсць такія, Кацярына,
Будуць жыць беларускія сны.