Daŭno chacieŭ tam pabyvać, siońnia narešcie dajechaŭ, dziakujučy «Kuferku Padarožžaŭ». Byli koratka, sami abjekty mocna spadabalisia: i kaścioł, i młyn, pierarobleny ŭ kaviarniu, i rečka Łoša, jakaja niečakana ŭraziła mahutnaściu.
Ale adhadajcie, na jakoj movie viali dziciačuju katechiezu ŭ farmalna litoŭskamoŭnym kaściole? Pa-biełarusku? Pa-polsku? Nie, na čystaj ruskaj movie.
Toje samaje kaviarnia: nadpisy nie prosta pa-rusku, ale z tendencyjaj da słavianskaj viazi.
Nu i voś što tam takoje tryndzieli aryštavanyja rehnumaŭcy? RB na samaj spravie taki prajekt, jaki na daručanaj jamu terytoryi vielmi paśpiachova rusifikuje ŭsich — nie tolki biełarusaŭ, ale i palakaŭ ź litoŭcami. Vyšyvankaj prykryvajecca, kab niejkich nu zusim užo naiŭnych uvieści ŭ zman.
Ja taksama daščentu naiŭny knižnik i farysiej. Mnie to zdavałasia, što ŭ samaj vialikaj u RB litoŭskamoŭnaj vioscy tak fajna było b ubačyć rekłamu pa-litoŭsku i pačuć u kaviarni i ŭ kaściole litoŭskuju movu. Chaj by chacia b pryvitalisia «Łaba dziena»! — dzie tam.
Hod tamu byŭ u Indury, taksama — nidzie ani słova pa-biełarusku abo pa-polsku: vyklučna ruskaja mova ŭ kamunikacyi. A vy zirnicie, dzie taja Indura. Niejak vyrazna śviadomaść paspalitaha čałavieka padzialaje tyja niešmatlikija ŭračystyja nahody, dzie možna nie pa-rusku, a ŭva ŭsich inšych — vialiki i mahutny.
Kamientary