U minskim kinateatry «Pijanier» z 24 pa 30 listapada buduć pakazvać film Leanida Parfionava «Ruskija jaŭrei». U Maskvie hety film pakazvali jašče ŭ krasaviku. U minskich pakazaŭ jość sustrečaŭ fejsbuku, paviedamlaje kaktutzhit.by.
Pra film Leanid Parfionaŭ užo razdaŭ šmat cikavych intervju — adno ź ich, naprykład, «Afišy»: «Mianie zaŭsiody zajmaŭ fienomien ruskich hruzinaŭ, ruskich jaŭrejaŭ i ruskich niemcaŭ — prosta astatnija nacyi nie tak jarka i masava prychodzili ŭ ruskuju cyvilizacyju. Ja źniaŭ dzieści 150 karcin pra ruskuju kulturu i historyju, i moj pohlad — taksama ruski. Inšyja nacyjanalnaści mnie cikavyja jak častka prajavy našaj cyvilizacyi, mianie chvaluje voś hetaja płastyčnaść, zdolnaść prymać luboha, chto sam hatovy stanavicca ruskim. (…)
Ja tłumaču ŭ filmie, adkul uzialisia ruskija jaŭrei. A pakul jany nie pačali vychodzić sa svaich supołak — jany nie byli častkaj ruskaha žyćcia, žyli svaim asobnym. Handlavali, majstravali, šyli futry, boty. 150 hadoŭ zaniaŭ praces vychadu ź miastečak: voś heta «syści ź jaŭrejskaha žyćcia — da ruskich». I vielmi niačasta jany potym ŭspaminali pra svajo pachodžańnie. Ničoha jaŭrejskaha u režysury Michaiła Roma nie adšukaješ. Abo ŭ Ryhory Kozincavie. Čałaviek hienijalna ekranizavaŭ Šekśpira, i jon, niesumnienna, pracavaŭ nad svaimi filmami jak ruski. Redki vypadak — heta Šahał, u jakoha matyŭ miastečka zastaŭsia nazaŭždy. Ale ŭ El Lisickaha, naprykład, jaho siabra, jaki supastaŭny ŭkład unios u suśvietny madernizm, — ničoha na jaŭrejskuju temu nie znojdzieš užo. Nu voś što ŭ Dzihi Viertava jaŭrejskaha?»
Ciapier čytajuć
«Kali pasadziać znoŭ, to pasiadžu». Pačobut pra svajo vyzvaleńnie, kamiery śmiarotnikaŭ, bitvu za honar u sudzie i žadańnie viarnucca5
Kamientary