«Не разумею, навошта гэта раблю». Беларусу ў Кітаі прыйшлося надзімаць заколатую свінню ручной помпай
Бацька беларускі Настассі, якая ўжо пяць гадоў жыве ў Кітаі, падчас візіту да дачкі далучыўся да традыцыйнага для кітайскай вёскі працэсу — калектыўнага забою і раздзелкі свінні.
Беларуска Настасся (вядомая ў Кітаі пад імем Намэй) у 2020 годзе выйшла замуж за жыхара кітайскай правінцыі Хунань і засталася там жыць. Іх пара ў свой час стала папулярнай у кітайскіх сацыяльных сетках дзякуючы здымкам з вяселля, на якіх заўважна істотная розніца ў росце. Рост Настассі — 176 см, у той час як яе мужа — 158 см.
На канале ў ютубе інтэрнацыянальная сям'я нядаўна апублікавала відэа з візіту ў Кітай бацькі Настассі, які вырашыў дапамагчы мясцовым сваякам з забоем свінні.
Сям'я прыехала на ферму, дзе вырошчваюць чорных свіней. Яны папулярныя ў гэтай частцы Кітая — свіней трымаюць амаль два гады, пакуль яны не дасягнуць масы 200—250 кг (у Беларусі ж пераважаюць белыя пароды свіней, якіх гадуюць каля года да вагі 160 кг). Пры гэтым склад корму — бульба і мука — аказаўся практычна такім жа, як у Беларусі.
Асаблівай цяжкасцю стала пагрузка выбранай жывёлы. На відэа бачна, як некалькі мужчын, уключаючы бацьку Настассі, спрабуюць зацягнуць масіўную свінню ў клетку на прычэпе. Пасля напружанай барацьбы свінню ўсё ж удалося загрузіць і даставіць да месца забою.
Як закалолі, пачаўся этап, які выклікаў у беларускага госця найбольшае здзіўленне, — напампоўванне тушы паветрам пры дапамозе помпы, якой колы качаюць.
«А навошта? Для чаго? Не разумею», — пытаецца мужчына.
Яму жартам тлумачаць, што гэта для таго, каб жывёла падавалася большай. Насамрэч паветра нацягвае скуру, што дапамагае лягчэй і хутчэй выдаліць грубое чорнае шчацінне.
На гэтым адрозненні ў тэхналогіі не заканчваюцца. Замест звыклага беларусу смалення агнём кітайцы выкарыстоўвалі гарачую ваду і скрабкі. Бацька Настассі актыўна дапамагаў чысціць скуру, адзначаючы, што дома для гэтага выкарыстоўвалі б касу.
Наступным крокам стала падрыхтоўка да раздзелкі. Тушу прывязалі за заднія ногі да звычайных драўляных драбін, а затым разам з імі паставілі старчма, прыхінуўшы да сцяны.
У працэсе разбору актыўны ўдзел браў і бацька Настассі. Паводле слоў мужчыны, гэтая праца яму добра знаёмая: за сваё жыццё ён закалоў і разабраў два дзясяткі кабаноў.
«Галоўнае — не прарэзаць кішак, каб не было паху», — каментаваў ён працэс.
У фінале беларус, выціраючы рукі, прынюхаўся да свежаніны:
«Яна нічым не пахне. Гэта сведчыць пра тое, што мяса і сала вельмі смачныя, [бо жывёла] адкормленая натуральным прадуктам».
Дырэктар Віцебскага цэнтра сучаснага мастацтва Андрэй Духоўнікаў пераехаў у Сербію — ён расказаў пра даносы ў культуры, неадукаванасць міністраў і чый жа Шагал17
Каментары