У 1975‑м «Беларусьфільм» зняў казку пра Бураціна — драўлянага хлопчыка з даўжэзным носам. Праз 50 гадоў, у канцы 2025-га, выйшаў рымейк, які зараз можна пабачыць у кінатэатрах. Што ж зрабілі з казкай?
Гісторыя «Бураціна» пачалася зусім не ў 1975-м, калі на «Беларусьфільме» знялі пра яго вядомую ўсім стужку. Сам гэты фільм зняты па аповесці пра Бураціна ад савецкага пісьменніка Аляксея Талстога, а Талстой перапрацаваў яшчэ больш знакамітую казку італьянца Карла Калодзі «Прыгоды Пінокіа».
У гэтага сюжэта дзясяткі экранізацый — стужкі пра Пінокіа стваралі нават зорныя галівудскія рэжысёры Роберт Земекіс і Бенісіа дэль Тора. Агульнае ў іх адно: з драўлянага палена з’явіўся хлопчык, і цяпер ён мусіць навучыцца таму, як жыць у гэтым свеце. Казка пра сталенне, атрымліваецца.
Гэтым разам гісторыю Пінокіа-Бураціна экранізавалі ў стылі live-action, то-бок спалучылі жывых артыстаў з героямі, намаляванымі праз камп’ютарную графіку. Малявалі, вядома, самога Бураціну, а таксама больш дробных персанажаў накшталт прусакоў.
З іх, уласна, і пачынаецца стужка, і выглядае гэта дзіўна — вам можа падацца, што вы пераблыталі залу і прыйшлі на іншы фільм. Тры прусакі вярхом на бутэльцы плывуць па рацэ, пакуль не трапляюць у вір. Вада прыносіць бутэльку з імі проста ў рукі чараўніцы Тарцілы, да якой у прусакоў ёсць справы: ім трэба, каб тая падарыла ім залаты ключык. Яго прусакі перададуць сталяру Карла, у якога дома яны жывуць, каб той выканаў любую сваю мару.
Аказваецца, што мара ў сталяра — мець сына. І ключык не падводзіць: у палена ўсяляецца душа, і ўсё, што трэба зрабіць Карла — выстругаць сабе з таго палена хлопчыка.
Бураціна ў камп’ютаршчыкаў атрымаўся не самы дружалюбны (для стварэння яго 3D-мадэлі адсканавалі сына рэжысёра фільма). Гэта малюсенькая драўляная фігурка з высокім галаском, такая бледная, што можна зблытаць з прывідам. Так і не здагадаешся, чым тая лялька з тварам нябожчыка можа падабацца людзям, у чым тут прывабнасць персанажа, якая зрабіла савецкае кіно пра Бураціна культавым.
За час кіно Бураціна выправіцца ад таты ў вольны свет і пабачыць людзей, якія будуць спрабаваць яго выкарыстаць для сваіх мэтаў. Але пры гэтым будуць і тыя, хто прыме яго бок і падтрымае яго.
З усіх святочных праектаў, якія расіяне прывозілі ў беларускі пракат, «Бураціна» — не найгоршы варыянт. У фільма неблагія грымёры і стылісты па прычосках, добра спрацавалі і дэкаратары. Ёсць моцныя акцёры: напрыклад, Артэмона грае Марк Эйдэльштэйн з аскараноснай «Аноры».
Іншая рэч у тым, што ім мала ўдаецца паказаць сябе ў рамках таго сцэнара. Цэнтр гэтага «Бураціна» — гісторыя самога драўлянага хлопчыка і яго таты. Бураціна не разумее, ці любіць яго Карла, і большую частку фільма разрываецца паміж ныццём наконт таты і ныццём наконт таго, што ён не такі, як іншыя дзеці. Мо гэта зашмат для дзіцячага кіно?
Музыка ў стужцы таксама ёсць. Гэта хіты з савецкага «Бураціна», перапетыя нанава, і перапетыя невыразна. Невыразная і большасць сюжэтных паваротаў, і праз гэта ў нейкі момант глядзець «Бураціна» становіцца проста нудна.
Нудны для дарослых, фільм, напэўна, падасца дзецям надта змрочным, не ў апошнюю чаргу праз знешне дзіўнага галоўнага героя. Але ў параўнанні з іншымі расійскімі казкамі «Бураціна» хоць нечым выразны. І калі дзіця вынесе з прагляду, што нават драўляныя хлопчыкі могуць быць жаданымі і любімымі — значыць, нейкі сэнс у гэтага фільма быў.
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬ
Каментары