Лукашэнка часта згадвае пра «клачок зямлі». Здаецца, мы ведаем, дзе ён знаходзіцца

«У нас з вамі адна зямля, адна краіна — наша Беларусь. Гэта наша самая вялікая каштоўнасць. Яны [пакаленне пераможцаў] завяшчалі нам берагчы яе. Мы яе захаваем. Цяпер ваша чарга — моладзі. Беражыце гэты «клачок зямлі», іншага ў вас не будзе», — так падсумаваў сваю прамову 3 ліпеня Лукашэнка.

Да гэтага выразу ён звяртаецца з зайздроснай рэгулярнасцю. Напрыклад, напярэдадні леташняга Дня Незалежнасці ён распавядаў аб продках беларусаў: крывічах, дрыгавічах, радзімічах.

«Іх аб'ядноўвала адна вера — у праўду і справядлівасць; адно імкненне — берагчы традыцыі і абараняць свае дамы, сем'і; адна любоў да Радзімы — «клачка зямлі», дзе беларусы нарадзіліся і сталі народам», — казаў ён.

І хоць Лукашэнка выкарыстоўвае гэтыя словы для абазначэння Беларусі ў памяншальна-ласкальным значэнні, многія лічаць, што яны абразлівыя, адмаўляюць краіне ў суб’ектнасці, ператвараюць яе ў проста невялікую тэрыторыю — хоць Беларусь краіна зайздроснага памеру з векавой гісторыяй.

Але натуральна, што выраз Лукашэнкі пра «клачок зямлі» дбаннем беларускіх чыноўнікаў знайшоў фізічнае ўвасабленне на яго малой радзіме. У аграгарадку Александрыя Шклоўскага раёна, у той частцы, што ляжыць на захад ад чыгункі і ракі Ульянаўкі, размешчана рэзідэнцыя Лукашэнкі. У апошнія гады Александрыя асабліва пахарашэла. 

Павялічыць

У першую чаргу была добраўпарадкаваная ў стылі рускага драўлянага дойлідства Трафімава крыніца, выкапаная, паводле легенды, дзедам Лукашэнкі Трафімам. На Вадохрышча 2019 года тут чакалі самога палітыка, таму будаўніцтва экуменістычнай купальні з сімваламі асноўных канфесій Беларусі курыраваў асабіста шклоўскі старшыня Васіль Віцюноў. Але такая паслужлівасць яму не дапамагла — пасля паказнога выпадку з «абасранымі каровамі» Віцюноў быў зняты з пасады і сасланы гэтых самых кароў адмываць.

Падарункі шклоўскай зямлі на гэтым не скончыліся. А гэта былі менавіта падарункі. «Лукашэнкаўскія аб’екты» ў раёне ініцыююцца Магілёўскім аблвыканкамам як бы ў рамках навядзення парадку. На распрацоўку і выкананне такіх задум адводзяцца лічаныя дні, зрэдку — тыдні.

Павялічыць

Наступнай важнай будоўляй стала добраўпарадкаванне вострава на рацэ Вілейцы, што ўпадае ва Ульянаўку ў Александрыі. «Остров Благополучия», як яго афіцыйна ахрысцілі магілёўскія ідэолагі, на беларускую мову можна перакласці як востраў Дабрабыту. 

Востраў Дабрабыту размешчаны надзвычай зручна — каля новай верталётнай пляцоўкі. Верталётных пляцовак тут цяпер ажно дзве. 

Павялічыць

Магчыма, «верталётны фактар» абумовіў канчатковы выгляд гэтага вострава. На яго паверхні стварылі той самы «клачок зямлі» — абрысы Беларусі, абсаджаныя невысокімі кусцікамі, вялікія круглыя кветнікі на месцы абласных цэнтраў і кветнік у выглядзе афіцыйнага чырвона-зялёнага сцяга ў цэнтры, на месцы Мінска. Ад верталётнай пляцоўкі да вострава падвялі драўляныя сходы і мосцік цераз пратоку.

Спачатку, як кажуць нашы крыніцы, «Беларусь» хацелі зарыентаваць правільна па баках свету, але пасля вырашылі, што са сходаў на высокім паўночным беразе «мясцовыя жыхары» не разгледзяць тонкую задуму, таму краіну перавярнулі дагары нагамі. Фотаздымкі гэтага вострава, у параўнанні нават з суседняй Трафімавай крыніцай, досыць рэдкія, мала хто з турыстаў заязджае ў гэтую частку Александрыі, але некаторым усё ж удалося яе адшукаць.

Павялічыць

Бенефіцыярам усяго гэтага добраўпарадкавання Шклоўшчыны стаў намеснік старшыні Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта Руслан Пархамовіч, які курыраваў пытанні будаўніцтва ў вобласці. Прайшоўшы праверку на аўральных «лукашэнкаўскіх праектах», ён быў праз год пераведзены ў Мінск на пасаду міністра архітэктуры і будаўніцтва. Дарэчы, на гэтай пасадзе ён змяніў Дзмітрыя Мікулёнка, адзінага міністра будаўніцтва з сямі папярэдніх, які ніяк не быў звязаны з будаўнічай галіной Магілёўшчыны.

• 6
• 0
• 29
• 59
• 7
• 7
• 23
• 0