Daškievič pra Paźniaka: «Heta razburalnaja praca, jana demaralizuje, raźjadnoŭvaje». A Cichanoŭskaj jon zachaplajecca

Padčas intervju jutub-kanału «ČastnOK-LIVE» jaho aŭtar Alaksandr Ivulin prapanavaŭ Źmitru Daškieviču svojeasablivy blic. Jamu treba było rasstavić piaciarych dziejačaŭ novaj biełaruskaj historyi ź pieršaha da piataha miesca pavodle ich upłyvu na krainu — nie viedajučy, chto budzie nazvany nastupnym.

Pieršym prahučała imia Mikoły Statkieviča.

Daškievič paśla karotkaj paŭzy pastaviŭ jaho na čaćviortaje miesca. Pry hetym jon adznačyŭ:

«Statkievič vierny tym, što jon abraŭ, i jon zaŭsiody vyznavaŭ, što za idei treba płacić. A kožnaja ideja vartaja taho, kolki my hatovyja za jaje zapłacić. Jon płacić vielmi šmat, faktyčna svaim žyćciom, dakazvajučy, što biełaruskaja ideja svabody, praŭdy — vartaja takoj achviary».

Nastupnym u śpisie staŭ Alaksandr Milinkievič. Jamu Daškievič addaŭ piataje miesca.

«Milinkievič kruty tym, na maju dumku, što jon adzin z tych, chto najmieniej pantujecca, i ŭ jaho słovy najbolej adpaviadajuć učynkam. Paśladoŭny, nakiravany čałaviek, jaki słužyć Biełarusi doŭhija hady», — acharaktaryzavaŭ jaho Źmicier.

Kali viadoŭca nazvaŭ Viktara Babaryku, u Daškieviča ŭžo zastavalisia tolki pieršaje, druhoje i treciaje miescy. Jon pastaviŭ Babaryku na treciaje, nie prakamientavaŭšy svoj vybar.

Pieršaje miesca, pavodle Daškieviča, naležyć Śviatłanie Cichanoŭskaj.

Jon adznačyŭ, što jana ŭziała na siabie adkaznaść, «jakuju nie źbirałasia brać», u situacyi, kali mahła skazać: «Ja tut ni pry spravach, čamu ja pavinna?». Pavodle Daškieviča, u svaim rašeńni zaniać miesca muža paśla jaho aryštu Cichanoŭskaja kiravałasia kachańniem i, mahčyma, šlubnaj klatvaj «być viernaj i ŭ ščaści, i ŭ niaščaści, i ŭ doli, i ŭ niadoli».

«I, aproč hetaha, jana vielmi-vielmi vysoka pajšła dalej. Jana raźvivajecca jak čałaviek, jak palityk, jak hramadski dziejač. Jana ŭzdymajecca vysoka dziakujučy tamu, što jana vielmi adekvatny čałaviek, talenavity, bačyć prablemy… Možna tolki zachaplacca», — skazaŭ Daškievič.

Apošnim zastavaŭsia Zianon Paźniak, jakomu ŭ vyniku dastałasia druhoje miesca. Daškievič adznačyŭ, što heta miesca vyznačyła sama łohika hulni.

Adnak, razvažajučy pra rolu Paźniaka, jon pierajšoŭ da bolš šyrokaj fiłasofskaj acenki:

«Tut vielmi važnaja havorka pra toje, što praŭda vymiarajecca luboŭju. Kali praŭda nie vymierana luboŭju, jana pierastaje być praŭdaj. Jana stanovicca niapraŭdaj. Na žal, ja miarkuju, bolšaść z taho, što robić Paźniak, jon robić bieź lubovi. A kali ty robiš niešta bieź lubovi, ty razburaješ. I heta razburalnaja praca. Praca, jakaja demaralizuje, jakaja raźjadnoŭvaje».

U jakaści arhumienta jon pryvioŭ słovy apostała Paŭła: «Kali ja maju vieru, kab i hory pierastaŭlać, i kali ja maju praroctva i ŭsie adkryćci, a lubovi nie maju — ja ništo». Pavodle Daškieviča, navat najaŭnaść praroctva ci mocnaj viery bieź lubovi pieratvarajecca ŭ «miedź, jakaja źvinić, ci cymbały, jakija huduć».

«I vot jość šmat, na žal, ludziej, jakija byccam by i praroctva majuć, i byccam by vieru majuć, ale robiać heta bieź lubovi. I heta razburalnaja praca», — reziumuje Daškievič.

• 46
• 9
• 2
• 6
• 1
• 0
• 0
• 4