Умерла Татьяна Пранович — преподавательница журфака БГУ и дочь Ивана Чигринова
Татьяне Пранович было 67 лет. В 2020 году она поддержала протесты.
Ушла из жизни дочь писателя Ивана Чигринова — преподавательница журфака БГУ Татьяна Пранович. Ей было 67 лет.
В 1976‑1981 годах училась в БГУ. С 1984 года работала старшим преподавателем кафедры зарубежной журналистики и литературы Института журналистики БГУ. Ее увлечением была античная литература.
«Самая первая заметка была фактически продиктована мне моим отцом. Мы поехали с ним в Вязынку на народный праздник поэзии. Я и сама могла бы описать свои впечатления, но папы всегда думают, что сделают это лучше. Поэтому моя первая публикация имела свою специфику», — вспоминала она в одном из интервью.
«Я очень хотела работать в журналистике, — говорила она. — Поэтому, когда моя однокурсница Елена Филипчик в 1994 году создала газету «Переходный возраст», я с удовольствием пришла туда. Сначала работала стиль-редактором, а в 1998 году стала заместителем редактора. … Но, знаете, «Переходный возраст» дал мне всё, чего мне не хватало. Я приходила на первый курс журфака — из 150 студентов 100 уже знали меня как заместителя редактора «Переходного возраста». В то время я чувствовала, как кипит котёл молодости, и сама в нём варилась».
В 2020 году Татьяна Пранович поддержала протесты.
Через несколько лет преподавательница оставила журфак.
* * *
«На адным са студэнцкіх капуснікаў я спяваў «Вочы чорныя» з прысвячэннем Таццяне Іванаўне Прановіч. На капусніках нам дазваляліся вольнасці. На словах «Как люблю я вас, как боюсь я вас» зала выбухнула смехам. Таццяна Іванаўна таксама смяялася. Мы яе вельмі любілі — за фантастычныя лекцыі, калі яна выходзіла ў цэнтр аўдыторыі, шырока расстаўляла рукі, дэкламавала вершы», — успамінае ў фэйсбуку Дзмітрый Нікановіч.
«І было вельмі важна адчуваць, што ў 2020 годзе мы з Таццянай Іванаўнай на адным баку.«У меня украли голос, у меня украли подпись» — словы, якія завірусіліся з аднаго відэа з пратэстаў ва ўнутраным дворыку БДУ. І было прыемна пазнаць Таццяну Іванаўну, якая прамаўляла гэтыя словы з годнасцю і сваёй шыкоўнай лектарскай падачай.Пасля яе здароўе моцна пагоршылася. Таццяна Іванаўна хадзіла з палачкай, працавала, калі не памыляюся, ужо на палову стаўкі, пераважна з кітайскімі студэнтамі.Не забуду, як у 2021 годзе на святкаванні 100‑годдзя БДУ мы прыйшлі ў залу на ўрачыстасць, а Таццяне Іванаўне так і не ўручылі юбілейнага знака. Гэта было так красамоўна подла», — расказвае Дзмітрый Нікановіч.
Настасся Занько ў фэйсбуку ўспамінае, як у 2020‑м яна глядзела стрым з марша пенсіянераў. «І бачу — Таццяна Іванаўна там. Да яе падыходзяць вядучыя стрыму, яна пагаджаецца пагаварыць і кажа нешта накшталт таго, што ўдзельнчіае ў маршы, бо не хоча пакідаць унукам такую краіну, што хоча паправіць усе тыя памылкі, якія дапусціла іх пакаленне. Светлая памяць вам, Таццяна Іванаўна… Вельмі шкада, што вы не дажылі да моманту Новай Беларусі», — піша Занько.
Комментарии
У 18 год радавалася, калі скончылася замежная літаратура ў яе. А цяпер успамінаю з цяплом. І нават хачу перачытаць “Іліяду”. А нядаўна ў падарожжы хадзіла па афінскім Акропалі і ўспамінала лекцыі Таццяны Іванаўны.
Да кожнага звярталася па імені і імені па бацьку (што для журфака вялікая рэдкасць), за кожнага перажывала і кожнага памятала. Дзякуй вам за ўсё, Таццяна Іванаўна.