В Нью-Йорке Светлана Тихановская наградила белорусского певца и журналиста Данчика (Богдана Андрусишина) медалью Франциска Скорины — за многолетний вклад в развитие белорусской культуры, языка и свободы слова
Церемония состоялась в представительстве ЕС в Нью-Йорке на полях Генеральной ассамблеи ООН, сообщило Радыё Свабода со ссылкой на пресс-службу Светланы Тихановской.
«Данчик своей музыкой заразил Беларусью тысячи людей. Для многих именно через его песни белорусский язык стал ближе, а белорусская культура — своей», — отметила Светлана Тихановская.
Данчик (Богдан Андрусишин) родился в 1958 году в Нью-Йорке. Его отец Павло — украинец, а мать Юлия — белоруска. С детства Данчик знал белорусский и украинский языки. В 1981 году окончил Университет Нью-Йорка со степенью бакалавра журналистики. Когда ему было 16 лет, попал на концерт «Песняров» — ансамбль гастролировал в Америке. А уже через год Данчик записал свой первый альбом «Беларусачка», который стал первым белорусским диском в США. Позже вышли альбомы «Мы адной табе належым», «Я ад вас далёка» и «Калядныя песні».
В 1989 году посетил Беларусь, где выступил с концертами. Второй раз посетил с концертами Беларусь в 1996-м. В 1997‑м заявил, что прекращает свою музыкальную карьеру и перешел в журналистику. Много лет работал в Белорусской службе Радыё Свабода, в том числе заместителем директора.
Комментарии
Нам у школе ўдзёўбвалі ў мазгі думку, што беларуская эміграцыя - гэта здраднікі, якія здрадзілі Беларусі, як сваёй Радзіме і жывуць недзе за акіянам. Але ўсё гэта рабілася на мове іншай краіны ды іншага народа - менавіта на расійскай мове мяне выхоўвалі сям'я і школа, на расійскай мове адбывалася ўсё жыццё ў Беларусі і на расійскай нам распавядалі пра "здраднікаў-эмігрантаў". І тут у радыё, якое днямі лапатала бязглуздзіцу, вісячы на сцяне на кухні, з'яўляецца "здраднік" - праўнук у трэцім пакаленні тых эмігрантаў, што праз камуністычны тэрор мусілі пакінуць Беларусь у пачатку стагоддзя. І ён не толькі гаворыць па-беларуску лепей чым мы - "не здраднікі" мясцовыя, ён яшчэ і гэтак цудоўна па-беларуску спявае! А мы, значыцца, не здраднікі - тут, у Беларусі, абрасііліся і фактычна згубілі любыя прыкметы, паводле якіх у нас можна было б пазнаць беларусаў! У мяне быў проста нейкі светапоглядны выбух, які стаў першым і самым магутным штуршком да майго пераходу на беларускую мову і да фармавання маіх цяперашніх поглядаў і каштоўнасцяў.
Дзякую, спадару Багдане, за вашую адданасць беларушчыне, за вашую дзівосную творчасць і за тое, што вы застаяцеся сабою!