Мярцвеюць спіна і мазгі ад такой перагрузкі:
Пякельныя ляскат, і грукат, і спраў гламазда.
Занятасці грунт абярнуўся падступным і грузкім:
Тут з працай «гамон», а без працы таксама бяда.
Запомняцца з жахам урокі сучаснага рабства,
Дзе з кубачкам кавы і штучнай усмешкай цівун,
Дзе, як ні працуй, не набудзеш пасад, ні багацця,
Дзе жарт і пагляд б'юць балюча, як востры бізун.
Каляды, Вялікдзень, нядзеля і вечар на працы.
Дазвання забылася, як выглядае касцёл.
Адно суцяшае: навокал снуюць партугальцы —
У пекле з сябрамі патраплю ў той самы кацёл.
Іх свет нескладаны, дзе дух камарадарства моцны,
А скончыла школу хіба што якое дзяўчо.
Ды тут не дыплом у сяброўства дае правамоцтвы —
І кожны твой сябра, хто ў працы падставіць плячо.
Ідзе незваротны працэс непатрэбных мазгоў абнулення.
Зрабілася цела нячуйным, як моцны і гнуткі метал.
Магчымасцяў край і свабодаў увасабленне?
Хіба што сытней, чым капальня ці лесапавал.
Сейчас читают
Помните Даниила из Офиса Тихановской, которому за два дня собрали деньги на онкологическую операцию? Ему написал тот самый одноклассник, который его ударил — с чего все и началось4
Комментарии