Поэт Андрей Хаданович напечатал в фейсбуке ко вчерашнему Всемирному дню поэзии свое новое стихотворение, где оптимизм перекликается с пессимизмом.

Адбіваецца свет у вадзе
ад журбы і нямога адчаю.
Сам сябе да слёз давядзе
і самога сябе выбачае.
Сам пытае й тлумачыць сам,
што іначай не патлумачым.
Свет не верыць п’яным слязам,
але верыць рыфмам дзіцячым.
Сам сябе давядзе да слёз
і суцешыць сябе самога,
бо чаканая рыфма — лёс,
і чаканая — перамога.
Бо зьмяняе радасць бяду
і блукальцаў вяртае вырай,
і каханкі — двойчы ў ваду
за дзіцячаю рыфмай шчырай.
Адгукнецца за ўсё ў жыцці
пераможцам, суддзям і сведкам,
каб далей на стале расці
смешным вершам і першым кветкам.
У слупочак плача паэт,
і яшчэ адзін далучае
да вясновых водаў, дзе свет
адбіваецца. Ад адчаю.
Чытайце таксама:
Павел Севярынец. Беларуская — мова любові. Верш
Усевалад Сцебурака. Час, які не прыйшоў. Верш
Наста Кудасава. На гэтым вусцішным маршруце. Верш
Сейчас читают
Помните Даниила из Офиса Тихановской, которому за два дня собрали деньги на онкологическую операцию? Ему написал тот самый одноклассник, который его ударил — с чего все и началось
Комментарии