От Редактора. На тьму, окутавшую родной край, люди реагируют по-разному. Судя по редакционной почте, многие, кто раньше редко писал, стали писать — сообщения, воспоминания, наблюдения, а кто-то и стихи. И в этой поэзии темных дней я отчетливо чувствую мотивы из «первого нашенивского периода», начала ХХ века. Несколько таких стихотворений мы опубликуем в эти дни. Со временем псевдонимы раскроются.
Незнаёмыя вокны,
незнаёмыя людзі…
Сакавік на надворку,
а ці вясна тут будзе?
Тут калісьці жылі мы,
мелі мары, надзеі,
а цяпер у пашане
махляры ды зладзеі.
Не жывём — выжываем,
не жыццё — існаванне.
Перарэзалі жылы
і пакінулі ў ванне.
Замест мараў — пустэча,
холад глебы астылай.
Лямантуе надзея
па-над свежай магілай,
і зліваюцца гукі
ў калыханку распаду:
«Ўсё мінае, мой хлопчык.
Квецень гэтага саду
ўжо ніколі не ўбачаць
твае згаслыя вочы.
Засынай назаўсёды
у краі вечнай ночы…»
Выйдзе сейбіт — ці знойдзе
лапік глебы прыдатнай,
ці адно толькі пустку
пад нягашанай вапнай?
Комментарии
думаеце - не бачна, як Беларусь упарта падводзяць да вайны?