Стась Карпов. Я хочу жить в Беларуси, которая не занималась бы ничем грандиозным 

Быў час, калі мы з Аляксеем дарагім Дзермантам, не ведалі адзін пра аднаго нічога і таму маглі перакінуцца парай фразаў на фэйсбуку. Гэта быў непрацяглы і тужлівы як паравозны гудок перыяд, але адзін успамін я адтуль такі вынес.

Памятаю, Аляксей мне сказаў, што сяброўства з Расіяй дае Беларусі мажлівасць удзельнічаць у вялікіх праектах. Запускаць у космас караблі і ўсё такое.

Размова тады ў чарговы раз не склеілася, час мінуў.

Цяпер на розных канцах Менска сядзяць два дзядзенькі. Адзін хоча запускаць у космас караблі, будаваць магістралі, вітаць ударнікаў народных будоўляў, скараць, асушаць, выпростваць і ступаць — дзе не ступала.

А другі не хоча.

Я бы хацеў жыць у Беларусі, якая б не займалася нічым такім велічным. Калі краіна займаецца велічнымі праектамі — гэта значыць, што яна іх робіць з апошніх сілаў і краіне хутка п****ц.

Велічныя праекты не ўспрымаюцца як велічныя ў велічных дзяржавах. Там гэтыя праекты проста — сумаштабныя, сувымерныя.

Гэта ў тым ліку — адна з прычынаў таго, што я так баюся сяброўства з «дзясятай часткай сушы». Бо любая мікраскапічная х**ня, якой бы там ні займалася — называецца «велічнай».

Цягнуць трубу ў Кітай — велічна. Будуюць тэхнапарк у сталіцы - велічна. Выпускаюць свае Жыгулі — велічна. Мабільнік без кнопак збіраюць — велічна і як у апошні раз. Супрацьстаяць беларускім бананам — велічна і гераічна.

Пра што гэта кажа пытліваму назіральніку? Пра тое, што калі на тваім метры веліч — наступнае дзяленне за нулём, то звініця.

Дык вось. Не хацу велічы. Не хачу народных будоўляў, межкантынентальных праектаў. Не хачу каб Беларусь рабіла самы вялікі ў свеце трактар. Каб запускала ў космас капсулу з нанаробатамі.

Я наогул ад Беларусі хачу роўна аднаго. Каб яна не перашкаджала беларусам. І, калі не складана, — каб дапамагала.

Дапамагала рабіць музычку, за якую не будзе сорамна нідзе.

Дапамагала здымаць добрыя фільмы. Не пра вайну, а пра людзей. Фільмы, зразумелыя паўсюль.

Пісаць кніжкі, адкрываць кафэшкі, рабіць фестывалі і рабіць так, нібыта чаканыя госці на іх — не нажратае быдла, а тыя самыя кніжныя беларусы, якія гасцінныя, талерантныя, адукаваныя і беларускія.

Я буду шчаслівы, калі ў Беларусі зваяюць добры і прыгожы ровар замест кар'ернага самазвала.

Я не буду перажываць, калі мы не зробім прарываў у медыцыне, але навучымся проста лячыць людзей.

Калі наш вопыт выхавання ў дзіцячых садках не будуць пераймаць у Лондане, але дзеці з гэтых садкоў будуць вяртацца навучаныя і дагледжаныя.

Проста жыць у краіне, дзе жыццё падпарадкавана здароваму сэнсу — гэта самы вялікі нацыянальны праект, які можна сабе уявіць, хоць у ім няма велічы. Абсалютна няма ніякай велічы.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0